Corps of Doom

Percy Bysshe Shelley - Ginevra

2012-01-02T21:00:00.000+01:00

Wild, pale, and wonder-stricken, even as one
Who staggers forth into the air and sun
From the dark chamber of a mortal fever,
Bewildered, and incapable, and ever
Fancying strange comments in her dizzy brain
Of usual shapes, till the familiar train
Of objects and of persons passed like things
Strange as a dreamer's mad imaginings,
Ginevra from the nuptial altar went;
The vows to which her lips had sworn assent
Rung in her brain still with a jarring din,
Deafening the lost intelligence within.

And so she moved under the bridal veil,
Which made the paleness of her cheek more pale,
And deepened the faint crimson of her mouth,
And darkened her dark locks, as moonlight doth,--
And of the gold and jewels glittering there
She scarce felt conscious,--but the weary glare
Lay like a chaos of unwelcome light,
Vexing the sense with gorgeous undelight,
A moonbeam in the shadow of a cloud
Was less heavenly fair--her face was bowed,
And as she passed, the diamonds in her hair
Were mirrored in the polished marble stair
Which led from the cathedral to the street;
And ever as she went her light fair feet
Erased these images.

The bride-maidens who round her thronging came,
Some with a sense of self-rebuke and shame,
Envying the unenviable; and others
Making the joy which should have been another's
Their own by gentle sympathy; and some
Sighing to think of an unhappy home:
Some few admiring what can ever lure
Maidens to leave the heaven serene and pure
Of parents' smiles for life's great cheat; a thing
Bitter to taste, sweet in imagining.

But they are all dispersed--and, lo! she stands
Looking in idle grief on her white hands,
Alone within the garden now her own;
And through the sunny air, with jangling tone,
The music of the merry marriage-bells,
Killing the azure silence, sinks and swells;--
Absorbed like one within a dream who dreams
That he is dreaming, until slumber seems
A mockery of itself--when suddenly
Antonio stood before her, pale as she.
With agony, with sorrow, and with pride,
He lifted his wan eyes upon the bride,
And said--'Is this thy faith?' and then as one
Whose sleeping face is stricken by the sun
With light like a harsh voice, which bids him rise
And look upon his day of life with eyes
Which weep in vain that they can dream no more,
Ginevra saw her lover, and forbore
To shriek or faint, and checked the stifling blood
Rushing upon her heart, and unsubdued
Said--'Friend, if earthly violence or ill,
Suspicion, doubt, or the tyrannic will
Of parents, chance or custom, time or change,
Or circumstance, or terror, or revenge,
Or wildered looks, or words, or evil speech,
With all their stings and venom can impeach
Our love,--we love not:--if the grave which hides
The victim from the tyrant, and divides
The cheek that whitens from the eyes that dart
Imperious inquisition to the heart
That is another's, could dissever ours,
We love not.'--'What! do not the silent hours
Beckon thee to Gherardi's bridal bed?
Is not that ring'--a pledge, he would have said,
Of broken vows, but she with patient look
The golden circle from her finger took,
And said--'Accept this token of my faith,
The pledge of vows to be absolved by death;
And I am dead or shall be soon--my knell
Will mix its music with that merry bell,
Does it not sound as if they sweetly said
"We toll a corpse out of the marriage-bed"?
The flowers upon my bridal chamber strewn
Will serve unfaded for my bier--so soon
That even the dying violet will not die
Before Ginevra.' The strong fantasy
Had made her accents weaker and more weak,
And quenched the crimson life upon her cheek,
And glazed her eyes, and spread an atmosphere
Round her, which chilled the burning noon with fear,
Making her but an image of the thought
Which, like a prophet or a shadow, brought
News of the terrors of the coming time.
Like an accuser branded with the crime
He would have cast on a beloved friend,
Whose dying eyes reproach not to the end
The pale betrayer--he then with vain repentance
Would share, he cannot now avert, the sentence--
Antonio stood and would have spoken, when
The compound voice of women and of men
Was heard approaching; he retired, while she
Was led amid the admiring company
Back to the palace,--and her maidens soon
Changed her attire for the afternoon,
And left her at her own request to keep
An hour of quiet rest:--like one asleep
With open eyes and folded hands she lay,
Pale in the light of the declining day.

Meanwhile the day sinks fast, the sun is set,
And in the lighted hall the guests are met;
The beautiful looked lovelier in the light
Of love, and admiration, and delight
Reflected from a thousand hearts and eyes,
Kindling a momentary Paradise.
This crowd is safer than the silent wood,
Where love's own doubts disturb the solitude;
On frozen hearts the fiery rain of wine
Falls, and the dew of music more divine
Tempers the deep emotions of the time
To spirits cradled in a sunny clime:--
How many meet, who never yet have met,
To part too soon, but never to forget.
How many saw the beauty, power and wit
Of looks and words which ne'er enchanted yet;
But life's familiar veil was now withdrawn,
As the world leaps before an earthquake's dawn,
And unprophetic of the coming hours,
The matin winds from the expanded flowers
Scatter their hoarded incense, and awaken
The earth, until the dewy sleep is shaken
From every living heart which it possesses,
Through seas and winds, cities and wildernesses,
As if the future and the past were all
Treasured i' the instant;--so Gherardi's hall
Laughed in the mirth of its lord's festival,
Till some one asked--'Where is the Bride?' And then
A bridesmaid went,--and ere she came again
A silence fell upon the guests--a pause 5
Of expectation, as when beauty awes
All hearts with its approach, though unbeheld;
Then wonder, and then fear that wonder quelled;--
For whispers passed from mouth to ear which drew
The colour from the hearer's cheeks, and flew
Louder and swifter round the company;
And then Gherardi entered with an eye
Of ostentatious trouble, and a crowd
Surrounded him, and some were weeping loud.

They found Ginevra dead! if it be death
To lie without motion, or pulse, or breath,
With waxen cheeks, and limbs cold, stiff, and white,
And open eyes, whose fixed and glassy light
Mocked at the speculation they had owned.
If it be death, when there is felt around
A smell of clay, a pale and icy glare,
And silence, and a sense that lifts the hair
From the scalp to the ankles, as it were
Corruption from the spirit passing forth,
And giving all it shrouded to the earth,
And leaving as swift lightning in its flight
Ashes, and smoke, and darkness: in our night
Of thought we know thus much of death,--no more
Than the unborn dream of our life before
Their barks are wrecked on its inhospitable shore.
The marriage feast and its solemnity
Was turned to funeral pomp--the company,
With heavy hearts and looks, broke up; nor they
Who loved the dead went weeping on their way
Alone, but sorrow mixed with sad surprise
Loosened the springs of pity in all eyes,
On which that form, whose fate they weep in vain,
Will never, thought they, kindle smiles again.
The lamps which, half extinguished in their haste,
Gleamed few and faint o'er the abandoned feast,
Showed as it were within the vaulted room
A cloud of sorrow hanging, as if gloom
Had passed out of men's minds into the air.
Some few yet stood around Gherardi there,
Friends and relations of the dead,--and he,
A loveless man, accepted torpidly
The consolation that he wanted not;
Awe in the place of grief within him wrought.
Their whispers made the solemn silence seem
More still--some wept,...
Some melted into tears without a sob,
And some with hearts that might be heard to throb
Leaned on the table and at intervals
Shuddered to hear through the deserted halls
And corridors the thrilling shrieks which came
Upon the breeze of night, that shook the flame
Of every torch and taper as it swept
From out the chamber where the women kept;--
Their tears fell on the dear companion cold
Of pleasures now departed; then was knolled
The bell of death, and soon the priests arrived,
And finding Death their penitent had shrived,
Returned like ravens from a corpse whereon
A vulture has just feasted to the bone.
And then the mourning women came.--

...
THE DIRGE.

Old winter was gone
In his weakness back to the mountains hoar,
And the spring came down
From the planet that hovers upon the shore

Where the sea of sunlight encroaches
On the limits of wintry night;--
If the land, and the air, and the sea,
Rejoice not when spring approaches,
We did not rejoice in thee,
Ginevra!

She is still, she is cold
On the bridal couch,
One step to the white deathbed,
And one to the bier,
And one to the charnel--and one, oh where?
The dark arrow fled
In the noon.

Ere the sun through heaven once more has rolled,
The rats in her heart
Will have made their nest,
And the worms be alive in her golden hair,
While the Spirit that guides the sun,
Sits throned in his flaming chair,
She shall sleep.

Jorge Luis Borges - Shkrimi i Zotit

2011-11-23T22:15:00.000+01:00

Kushtuar Ema Risso Plateros

Burgu është i thellë dhe prej guri, ndërsa forma e tij si ajo e një gjysmërruzulli pothuajse të përsosur, sepse dyshemeja (edhe ajo prej guri) është pak më i vogël se nje rreth më i madh, gjë që në njëfarë mënyre i bën më të rënda ndjenjat e shtypjes dhe të hapësirës. Një mur e pret në mes. Muri, mëgjithëse shumë i lartë, nuk e prek qemerin. Nga njëra anë jam unë, Cinakani, magjistari i piramidës Qaholom, të cilën e dogji Pedro de Alvarado; nga ana tjetër është një jaguar, i cili mat me hapa të padukshëm kohën dhe hapësirën e burgut. Ngjitur me tokën, një dritare e gjatë me hekura pret murin qëndror. Në orën pa hije, lart hapet një kapanxhë dhe një rojtar burgu i rrëgjuar nga vitet lëviz një çikrik hekuri dhe na zbret, me anë të një litari, enë me ujë dhe copa mishi. Drita hyn nga qemeri, në këtë çast unë mund të shoh jaguarin.
E kam harruar numërimin e viteve duke u dergjur në errësirë. Unë, që dikur isha i ri dhe mund të ecja nëpër këtë burg, nuk bëj gjë tjetër veçse pres, në pozicionin e vdekjes sime, fundin që më kanë caktuar perënditë. Me thikën e thellë prej guri kam hapur gjoksin e viktimave dhe tani nuk do të kisha mundësi të ngrihesha nga pluhuri, veç me magji.
Nje ditë para se t'i vinin zjarrin Piramidës, Njerëzit që zbritën nga kuaj të lartë më torturuan me shufra hekuri të skuqura që të tregoja vendin ku ishte fshehur thesari. Përpara syve të mi, rrëzuan përdhe portretin e Zotit, por ky nuk më braktisi dhe unë ngela gojëmbyllur mes torturave. Më shqyen, më copëtuan, ma shtrembëruan trupin dhe më në fund erdha në vete në këtë burg, të cilin nuk do ta lë më në jetën time njerëzore.
I shtyrë nga nevoja për të bërë diçka, për ta mbushur në njëfarë mënyre kohën, desha të kujtoja, në hijen time, të gjitha ato që dija. Harxhova netë të tëra për të kujtuar rendin dhe numrin e disa gjarprinjve prej guri ose formën e një bime mjekësore. Kështu kalova duke fshirë vitet, kështu shtira në dorë gjithçka ishte imja. Një natë ndjeva që po i afrohesh anjë kujtimi të dashur. Para se të shikojë detin, udhëtari ndjen gjakun që i lëviz me shpejtësi. Disa orë më vonë, fillova ta përshquaja kujtimin, ishte një nga zakonet e Zotit. Ky, duke e parashikuar që në fund të kohërave do të ndodhnin shumë fatkeqësi dhe shkatërrime, në ditën e parë të Krijimit shkroi një vend magjik, të aftë për të shmangur ato të këqija. E shkroi në atë mënyrë që të arrinte deri në brezat më të largët dhe të mos kishte të bënte me rastin. Askush nuk e di se në çfarë vendi e ka shkruar as me çfarë shkronjash, por dihet që vazhdon, e fshehtë, dhe që do ta lexojë një njeri i zgjedhur. Mendova se. si gjithmonë, ishim në fund të kohrave dhe se fati im si prifti i fundit i Zotit më rezervonte mua të drejtën e posaçme ta lexoja atë shkrim. Fakti që më rrethonte burgu nuk më ndalonte ta shpresoja një gjë të tillë, ndoshta unë e kisha parë mijëra herë mbishkrimin në Qaholom dhe nuk duhej veç ta kujtoja.
Ky mendim më gjallëroi dhe pastaj më dha një lloj marramendjeje. Brenda caqeve tokësore gjenden forma të lashta, forma që nuk prishen kurrë dhe të përjetshme. çdonjëra prej tyre mund të ishte simboli që kërkoja. Një mal mund të ishte fjala e Zotit, ose një lumë ose një perandori ose format e yjeve. Por gjatë shekujve malet sheshohen, ndërsa rrjedha e një lumi e ka zakon të ndryshojë, perandoritë njohin ndryshime dhe fama e yjeve po ashtu. Në kupën qiellore ndodhin ndryshime. Mali dhe ylli janë njerëz të veçantë dhe njerëzit janë jetëshkurtër. Kërkova diçka më të qëndrueshme, më të pacënueshme. Mendova për vazhdimësinë e drithërave, të kullotave, të zogjve, të njerëzve. Ndoshta në fytyrën time ishte shkruar magjia, ndoshta unë vetë isha qëllimi i kërkimit tim. Isha në këtë ankth kur kujtova që jaguari ishte një nga shëmbëlltyrat e Zotit.
Atëherë shpirtin tim e mbuloi mëshira. Përfytyrova mëngjesin e parë të kohës. Përfytyrova Zotin tim duke i dhënë mesazhin lëkurës së gjallë të jaguarëve, të cilët do të dashuroheshin dhe do të lindnin pa pushim, nëpër shpella, nëpër kallamishtem në ishuj, me qëllim që njerëzit e fundit ta merrnin mesazhin. Përfytyrova rrjetën për tigra, labirintin e ngrohtë të tigrave, që përhapte tmerr nëpr livadhe dhe në mes të kopeve sepse vazhdonte të ishte një vizatim. Në qelinë tjetër ishte një jaguar. Duke iu afruar atij dallova pohimin e hamendjes sime dhe miratimin e fshehtë.
Vite të tëra i kushtova përhapjes dhe figurave të njollave mbi lëkurë. çdo ditë e padukshme më jepte një çast drite dhe kështu munda të ngulisja në mendjen time format e zeza që mbulonin qimet e verdha. Disa kishin brenda pika, disa të tjera formonin vija tërthore në pjesën e brendshme të shputave; disa në formë unazore, përsëriteshin. Ndoshta ishin një tingull i njëjtë ose një fjalë e njëjtë. Shumë i kishin buzët anësore të kuqe.
Nuk do të flas për lodhjen e punës sime. Shpesh i bërtisja qemerit sepse ishte epamundur ta lexoja atë text. Pak e nga pak enigma e vërtetë me të cilën po merresha më shqetësonte më pak se enigma e përgjithshme e një vendimi të shkruar nga një Zot. çfarë lloj vendimi - pyeta me vete - do të krijonte një mendje të pakufizuar? Solla ndër mend që edhe në gjuhët njerëzore nuk ka fjali që të mos përfshijë tërë gjithësinë. të thuash tigri është njësoj sikur të thuash tigrat që e pollën, drerët dhe breshkat që ka gëlltitur, kullotën në të cilën janë ushqyer drerët, tokën që nëna e kullot, qiellin që i dha dritë tokës. Solla ndër mend që në të folmen e një Zoti çdo fjalë duhet të formulojë këtë bashkëlidhje të pambarim të fakteve dhe jo në mënyrë të nënkuptuar por të qartë, jo pak e nga pak por të menjëhershme. Me kalimin e kohës, ideja e një vendimi hyjnor m'u duk fëmijërore ose e pafe. Një Zot,- mendova - duhet të thojë vetëm një fjalë dhe në atë fjalë të jetë gjithësia. Asnjë zë i nxjerrë prej tij nuk mund të jetë më i dobët se gjithësia apo më i vogël se shuma e kohës. Hije apo shëmbëlltyra të atij zëri i cili ishte baraz me një gjuhë, janë zërat ambiciozë dhe të zbrazët njerëzore gjithçka, botë gjithësi.
Një ditë apo një natë - ç'ndryshim ka midis ditëve dhe netëve të mia? - pashë ëndërr që mbi dyshemenë e burgut kishte një kokrrizë rëre. Më zuri përsëri gjumi, mospërfillës, Pashë ëndërr që u zgjova dhe se kokrrizat e rërës ishin dy. Fjeta përsëri; pashë ëndërr që kokrrizat e rërës ishin tre. Vazhduan kështu duke u shumuar derisa e mbushën burgun dhe unë po vdisja nën atë gjysmë rruzull rëre. E kuptova që isha në ëndërr, me një përpjekje të madhe u zgjova. Ishte e kotë. Rëra e shumtë po më mbyste. Dikush më tha: Nuk po çohesh nga gjumi por nga një ëndërr e mëparshme. Kjo ëndërr është brenda një tjetre, dhe kështu në pambarim, siç është numri i kokrrizave të rërës. Rruga që do të duhet të ndjekësh së prapthi është e pafund dhe do të vdesësh para se me të vërtetë të jesh zgjuar.
Ndihesha i humbur. Rëra po më shpërthente gojën, por unë bërtita: Një kokrrizë rëre nuk mund të më vrasë, nuk ka as ëndrra që të qëndrojnë brenda ëndrrave. Një shkëlqim më zgjoi. Në errësirën sipër meje qëndronte pezull një rreth drite. Pashë fytyrën dhe duart e rojes së burgut, rrotën prej hekuri, litarin, mishin dhe enët e ujit. Një njeri, pak nga pak, u përzie me formën e fatit të tij; me kalimin e kohës, është kjo gjë që e përcakton këtë njeri. Më shumë se një lexues apo një hakmarrës, më shumë se një prift i Zotit, unë isha një i burgosur. Nga labirinti i pafund i ëndrrave u ktheva, si në një shtëpi, në burgun e rëndë. E bëkova lagështinë e tij, e bekova jaguarin e tij, e bekova vrimën e dritës, bekova trupin tim të plakur që me dhimbte, bekova errësirën dhe gurin.
Atëherë ndodhi ajo që nuk mund ta harroj dhe ta lë pa thënë. Ndodhi bashkimi me perëndinë, me gjithësinë (nuk e di nëse këto fjalë ndryshojnë). Ekstaza nuk i përsërit simbolet e saj. Ka ndonjë që e ka parë Zotin në një dritë, ka që e ka dalluar në një shpatë apo në rrathët e një trëndafili. Unë pashë një Rrotë shumë të lartë, e cila nuk qëndronte përpara syve të mi, as prapa, as anash, por njëkohësisht në çdo anë. Ajo rrotë ishtë bërë prej uji, por edhe prej zjarri, dhe (megjithëse shihej ana) ishte pa mbarim. Të gërshetuara mes tyre, atë e formonin të gjitha gjërat që do të jenë, që janë dhe që kanë qenë, ndërsa unë isha një nga fijet e atij gërshetimi të përgjithshëm, dhe Pedro de Alvarado, i cili më bëri të vuaja, ishte një tjetër. Atje ishin shkaqet dhe pasojat dhe mua më mjaftonte ta shikoja atë rrotë për të kuptuar gjithçka, pa fund. Oh, gëzimi për të kuptuar, është më i madh se ai për të vëpruar dhe ndier. Pashë gjithësinë dhe pashë vizatimet e fshehta të gjithësisë. Pashë prejardhjet që tregon që tregon Libri i Fisit. Pashë malet që ngriheshin nga uji, pashë njerëzit e parë prej druri, pashë enët që ngrinin krye kundër njerëzve, pashë qentë që u shqyenin atyre fytyrën. Pashë perëndinë pa fytyrë që qëndron pas Zotave. Pashë procese pa mbarim që formonin një lumturi të vetmë dhe, duke kuptuar tani gjithçka, munda të kuptoja edhe shkrimi e tigrit.
është një shprehje me katërmbëdhjetë fjalë rastësore (të cilat duken rastësore) dhe do të më mjaftonte ta shqiptoja me zë të lartë për të qenë i gjithëpushtetshëm. Do të më mjaftonte ta thoja për ta fshirë këtë burg prej guri, që dita të pushtonte natën time, për të qenë i ri dhe i pavdekshëm, që jaguari ta shqyente Alvaradon, për ta futur thikën e shenjtë në gjokse spanjolle, për të rindërtuar piramidën dhe perandorinë. Dyzet rrokje, katërmbëdhjetë fjalë dhe unë, Cinakani, do të qeverisja tokat e qeverisura nga Moktezuma. Por e di që nuk do t'i them kurrë ato fjalë, sepse nuk më kujtohet më Cinakani.
Le të vdesë bashkë me mua misteri që është shkruar tëk tigrat. Kush ka dalluar gjithësinë, nuk mund të mendojë për një njeri, për gëzimet e tij të mjera apo për fatkeqësitë, edhe sikur ai njeri të jetë ai. Ai njeri ka qenë ai dhe tani nuk i intereson më. Nuk i intereson fati i atij tjetri, nuk i intereson veprimi i tij, sepse ai tani është askush, prandaj nuk e shqiptoj shprehjen, prandaj i lë ditët që të më harrojnë, i shtrirë në errësirë.

Henri Michaux - Kur do të vish (But you, when will you come?)

2011-11-15T21:55:00.001+01:00

Por ti, kur do të vish?
Një ditë, pres dorën Tënde,
Në lagjen ku banoj,
Mu atëherë kur më pushton dëshpërimi;
Në çastin kur shkrep rrufeja,
Do të më çlirosh nga tmerri shpejt
Nga lodhja ime e gjatë
Nga mendimet e mia peisazhe të çuditshme;
Duke lënë në mua thellësinë tënde, të llahtarshme,
Pamjen e tmerrshme të pranisë sate,
Që ndërton lehtazi në mbeturinat e mia
Kishën tënde të lartë
Duke mos më menduar si njeri
Por si një gjyle në rrugë vertikale,
Ti DO TË VISH,
Ti do të vish nëse je gjallë,
Të joshin sytë e mi,
Autonomi ime e urrejtur;
Që dole nga Eteri, dhe nga nën këmbët e mia ndoshta;
Duke hudhur shkrepsen time
Në shfrenimin tënd unë largohem
Dhe lamtumirë, Misho.

Ose çka?
Kurrë? Jo?
Më thuaj, Premi e Lotos kur do të na takosh?

//

But You, when will you come?
One day, stretching out Your hand
In the quarter where I live,
in the mature moment when I truly despair;
in a second of thunder,
uprooting me with terror and sovereignty,
from my body and from the scabbed body,
from my thoughts-images, ridiculous universe;
leaving in me Your horrible probe,
the dreadful drill of Your presence,
raising itself up in an instant on my diarrhea
Your great and insurmountable cathedral,
projecting me not like a man
but like a mortar shell in the vertical path
YOU WILL COME

You will come, if you exist,
attracted by my waste,
my odious autonomy.
Coming from Ether, from it doesn’t matter where, from beneath
my overwhelmed self, perhaps;
throwing my match in Your immeasurableness,
and goodbye, Michaux.

And then, what?
Never? No?
Say, Great fortune, where then do you wish to fall?

Do të vdes nga një kancer në shtyllën kurrizore - Boris Vian

2011-08-11T14:46:00.004+02:00

Do të vdes nga një kancer në shtyllën kurrizore
Kjo do të ndodhë një mbrëmje të lemerishme
Të kthjellët, të ngrohtë, të parfumuar, epshore
Do të vdes nga kalbëzimi
I disa qelizave pak të njohura
Do të vdes nga një këmbë që do të ma këputë
Një mi vigan i dalë nga një vrimë vigane
Do të vdes nga njëqind të prera
Qielli do të ketë rënë mbi mua
I thyer si një xham i rëndë
Do të vdes nga një buçimë zërash
Që do të m'i shpojë veshët
Do të vdes nga plagë të shurdhra
Shkaktuar në orën dy të mëngjesit
Nga vrasës të pavendosur e të shogët
Do të vdes pa e vënë re
Se po vdes, do të vdes
Varrosur në rrënjët e thata
Prej një mijë metra dengje pambuku të rrëzuara
Do të vdes i mbytur në vajin e zbrazur nga makinat
I shkelur me këmbë nga kafshë mospërfillëse
Dhe, fill pas kësaj, nga kafshë të ndryshme
Do të vdes lakuriq a i veshur me pëlhurë të kuqe
A i qepur në një thes me brisqe rroje
Ndoshta do të vdes pa i lyer
Me vernik thonjtë e gishtave të këmbës
Duke më rënë lotët rrëke
Duke më rënë lotët rrëke
Do të vdes kur të m'i shkolisin
Qepallat nën një qiell të xhindosur
Kur të më thonë ngadalë
Fjalë të liga në vesh
Do të vdes tek shoh si torturojnë fëmijë
dhe njerëz të habitur e fytyrëzbehtë
Do të vdes i brejtur për së gjalli
Nga krimbat, do të vdes me
Duar të lidhur nën një ujëvarë
Do të vdes i djegur në një zjarr të pikëlluar
Do të vdes pak, shumë.
Pa pasion, por me interes
Dhe pastaj kur gjithçka të ketë marrë fund
Do të vdes.

Après moi le déluge.

2011-07-01T15:41:00.002+02:00

"A shout that tore hell's concave and beyond
frightened the reign of chaos and old Night."
When the voice echoes deep from the mountains, when from under that oak a fair maiden cries, the owl whispers an oath of redemption, not known whether for her cry or her manifestation of sins or this sleepless night. Oh Athena! Her arcane light, diminishing, transcends them both; for it wanders beyond the geometry of protection and the humming of the stars; right now when the Earth, Moon and Venus are lined up. Alluring pestilence. Despising the evil for a final ease. She is lovely beyond death.
Snared a drop of dew and gave it to the woods. Beneath the underworld, then she contemplated their throb. In that land of transmigrations and embodiments, she laid down and spoke in prayers to folly. After, she vanished to behold the skies up there. Quickly. It is lust at first sight. Amidst the soot and the rain.
It is a night on which even the maggot speaks in exultation, emerging from nature to manifest his supernatural existence! It aspires a radical transition. So far so incomplete. The romantic disillusionist bursting within his white gelatinous exposure. A bitter conflict for the zealous-dreaming barber. For his brain runs on uncomformity when she's walking towards the world. From dusk till dawn.
Abandoned, the oak's silhouette remained unseen in the twilight, but its grace craved to enter the realm of legend. To invade Etna! Once breathed on it, to recall the dead.

A bed of ferns

2011-06-10T13:58:00.003+02:00

The man in the black coat. Just the black coat. Transparently worn. Walked in the mist through the green waters. Sank the feet in the brown mud, accidentaly. Guilt included.
The ugly siren mesmerized songs of the moon, of little waves, of her allegoric tail. With the eyes quite opened and pale lips; the elbows on the edge of the hollow, she was lying on the waters. Only late at night she was found asleep in the depths of the enclosed hole. All quiet. None.
Even the man gone, disappeared.
Anyways, one day he could turn back and indeed, in the evening. All the same with the black coat and a clown behind his back whose laughter cracked the mist.
And the waves melting all of a sudden.
She bowed her neck, anxious; waves continued again their route towards her belly and she slept. A bad moment to get excited and reckless and jaded. Morbid dreams one next to the others. And him, behind this sleeping mind of her started starring at her hair. Yes, just him and her hair.
Took off the coat and lay down on the mud again, in the edge; naked now. The hair, those hair pale, as the fairest sun gone now. No longer they belonged to her or to the man, or to the moon, or to the rain and the mire. The Medusa's perceptive heady tentacles clutched at a perpetual and bizarre scent of the wind. All of her dissolved for within the all blackened eyes she absorbed the saturnine presence, so naked and awakened, so there. Cold beyond the oasis, where the one more than the other strove to clasp, to let her inside him and die. Whispering at last a sonnet for something never lost.

Chaos from orders.

2011-05-12T03:10:00.000+02:00

The sun never appeared. A giant star shone his way. He's there, he's always there. The wind takes his hand and he blows. He becomes a gentle breeze of distress. Lonesome and bowing low. Tearful and gazing above. Wrapped by limit and clasped by infinity. Reputedly virtuous and coldly awakened. So far, the delights of grief. Even from the calm lake. The gentle breeze. Of awakening. Foaming. Eviscerating rats. Then the red fish.
A mutual light we found. Tell me you initiated one, shall i remark the way back? Cause the world is around.
He won't be led. He'll swim. Everywhere. He waited, but asleep she fell. Sinking in the wide bed. The faithful paranoiac fucking with the muses. And whispering whatever. No matter. As far as he was meant to wait. With the barking dogs. Discretion included.

Give to Caesar what belongs to Caesar

2011-03-11T15:57:00.002+01:00

..and let me know if Caesar gives that back. He built the empire of replying. Your castle of stones.
I know they made blood out of it, gave birth to the shell, but forgot or lacked the possibility to rear the absolute; the absolute of bearing. They were trapped; in waste sheeny hollows they dreamt of tomorrow. Captives of morningstar, the yielding children of rebellion, of an austere dominion. They're dumb, they're kids. A despotism of self-infliction.
Illusionists picked up snakes with their hands and drank deadly poisons and paid. They replied when turning back again. They built graveyards for the waters, to drown.
Then behold the leprous and naked knights blindly groping through this night of mine swords that brought agony but never touched lips. They shed those upon the Earth with arrows piercing the heart of the hermit. Red blood kindled the flesh and freezed. Rampants of the dusk. The ones meant for the bitterness' vastness. They're silent. They're pervading the ether. Till the dawn. To destroy the crown.

ll Seen Ill Said ~ Samuel Beckett (1981) II

2011-02-27T09:53:00.000+01:00

Këtu drejt shpëtimit dy drita. Dy baxha të vogla. Të vendosura në çatinë e pjerrët në secilën anë. çdonjëra duke shpërndarë dritë të zbehtë. Si për pasojë asnjë tavan. Domosdoshmërisht. Përndryshe me perdet e mbyllura do të ishte në errësirë. Ditë dhe natë në errësirë. Dhe çfarë? është lodhur nga të ngriturit sytë. Pothuajse e lodhur. Por kur qëndron me ta hapur ajo mund të shohë traversat. Nën dritën e zbehtë baxhat shkëlqenin. Përherë e më të zbehta. Si xhamat ngadalë që turbullohen. E gjitha në të zeza ajo vjen dhe ikën. Pala e fundit të gjatë të zi fshin dyshemene. Por më së shumti ajo qëndron e qetë. Drejt ose ulur. Shtrirë ose mbi gjunë. Në dritën e zbehtë baxhat shkëlqejnë. Përndryshe me perdet e mbyllura do preferonte të qëndrontë në errësirë. Në errësirë ditë dhe natë.

Tjetër të diltë prej hijeve një mur i brendshëm. Veç ngadalë të tretej në anën e një hapësire të vetme. Krevati lindje. Karrigia perëndim. Një vend i ndarë nga përdorimi i saj vetëm. Sa shumë i dëshiruar në çdo mënyrë një brendësi gjëje. Syri merr frymë përsëri por jo për shumë. Ngadalë shfaqet sërish. Ngrihet që prej dyshemesë dhe ngadalë shkon lart të humbasë veten në errësirë. Gjysëmerrësirë. është mbrëmje. Mbërthecka shkëlqen nën rrezet e fundit. Dysheku prej kashte thuajse mezi shihet.

I lodhur prej joekzistencës syri gjatë mungesës së saj i drejtohet të dymbëdhjetëve. Që brenda shikimit të saj sikundër ajo e tyre. Kthim vetëm ku ajo mundet ajo i mban sytë ngulur përposhtë. Gjatë rrugës për tek këmbët ku ndalet. Mbrëmje dimri. Për të mos qenë të saktë. Gjithçka veç e shkuara. Dymbëdhjetëve më pas për dëshirën e më të mirës syri i ve. Pak rëndësi cili. Në distancën e shtangët ai qëndron duke i dalë përballë diellit në perëndim. Palltoja e zezë prek tokën. Një kapele e vjetëruar. Më në fund fytyra u zu e tëra nga rrezet e fundit. Shtjellim dhe zhvatje e shpejtë përpara se nata të bjerë.

Duke mos patur nevojën e dritës për të parë syri nxiton. Para se nata të bjerë. E tillë është. E tillë vetdemaskohet. I ngopur më pas - pastaj i mpirë nën qepallën e tij i jep rrugë mungesës së arsyes. çfarë përveçse atë rrethojnë ata? Kujdes. Ajo që vështron lart jo më vështron lart dhe i shikon ata. Disa ndërmjet tyre. Të qetë ose të largët. Të largët. Kaq afër ata shohin kush lëviz për të mbajtur distancën. Ndërsa në të njëjtën kohë të tjerët lëvizin përpara. Ata gjatë zgjimit të endjes së saj. Ajo kurrë ndonjëherë nuk pa një të vinte drejt saj. Ose harron. Ajo harron. Tani disa vijnë. Drejt saj por jo afër. Në këtë mënyrë e mbajnë atë brenda qendrës. Më shumë ose më pak. ç'tjetër përveç atë rrethojnë ata? Në rrethin e tyre prej nga ajo humb pa vështirësi. Kur ata e lënë atë të zhduket. Në vend që të zhduket nën shoqërinë e saj. E tillë ecën mungesa e arsyes. Ndërsa syri bluan mëshirën e tij. Në errësirën vetjake. Në errësirën e zakonshme.

Ndërsa shpresa i shuhet ndaj rishfaqjes së saj të ndonjëhershme ajo rishfaqet. Me shikim të parë pak e ndryshuar. është mbrëmje. Do jetë gjithjë mbrëmje. Kur jo natë. Ajo duket në periferi të kullotave dhe drejtohet para tyre. Ngadalë me hapa të lehta si pa masë. Papritur e qetë dhe ashtu papritur drejt rrugës së saj përsëri. Me këtë ritëm do bëjë natë e zezë para se ajo të arrijë strehën. Në shtëpi! Por ndërkaq koha e ngadalëson gjithë këtë. Përshtat shpejtësinë e vet me të sajën. Që prej fillimit deri tek fundi i rrugës së saj asnjë humbje ose veç pak mugëtirë. Një çështje e më së shumtit një apo dy qirinjve. Duke duruar jugun
sa më mirë ajo i lutet hënës të vijë drejt hijes së gjatë e të zezë të saj. Ata vijnë më në fund para derës duke mbajtur një çelës të madh. Në të njëjtin çast nokturn. Jo gjatë mbrëmjes. Kokulur ajo qëndron e pambrojtur para lindjes. Ende gjithçka e mpirë. Gjithçka përveç çelësit të vjetër të ndyer nga përdorimi varur në njërin gisht. Duke u dridhur shkëlqen paksa nën dritën e hënës.

Duke u ngritur nga poshtë fytyrës i pëlqen më në fund. Në dritën e vagëllt të pasqyruar prej pllakës. Pllakë e qetë e veshur dhe lyer nga ardhjet dhe vajtjet shekullore. Zverdhje e zbehtë. As edhe një rrudhë. Sa e qetë duket kjo maskë e vjetër.

Të denja ato të veshurat prej disa të vdekurve së fundmi. Vërtetë, drita largohet për t'u dëshiruar. Qepallat ndërpresin atë për çka sytë kanë mall. Koha do i tregojë ata të larë në blu. Ku lotët ndoshta s'qenë për asgjë. Lotët e paimagjinueshme të të moshuarit. Qerpikët e zinj kanë mbetur prej brunes së dikurshme. Ndoshta dikur ishte. Ende vajzë. Ende brune. Duke lënë mënjanë hundën gjatë thirrjes së buzëve kur këto të fundit jo më të hapura mbyllen. Pllaka errësohet me errësimin e qiellit. Natë pisk e zezë paskëtaj. Dhe në agimit një vend bosh. Pa qëllimin e të diturit nëse ajo shkoi drejt apo përseri nën strehën e errësirës të rrugëve të saj.

Gurë të bardhë sa vjen e shtohen çdo vit. Madje edhe çdo çast. Hapur ata ngulmojnë të groposin gjithçka. Zona e parë më tepër e hiperbolike se sa keqas në shikimin e parë dhe çdo vit e më shumë. Me efekte goditëse nën dritën e hënës këto miliona varre të vogla. Në praninë e saj veç paqe e ftohtë. Prej saj më pas në fund të të shtrembër-quajturës kullotë të dytë. E gërbulët me shenja të bardha atje ku bari është pakësuar prej tokës gëlqerore. Përbri këtij erozioni syri gjen prehje. Kudo guri fiton territor. Bardhësi. çdo vit e më shumë. Madje dhe në çdo çast. Kudo në çdo çast bardhësia fiton territor.

Syri do t'i rikthehet skenës së mashtrimeve të tij. Si nga një rresht i cirkut tek tjetri. Një boshllëk koha do ta mbushë. Më shpejt se gurët që dynden drejt tij hapësira tjetër ngre veten. Kaq larg në heshtje. Një heshtje që koha do ta thyejë. Kjo heshtje e rëndë mbrëmjeve dhe netëve. Më pas pëgjatë skajeve zhurma e ngathtë mbytëse e gurit përmbi gur. Prej atyre rënieve çrregullsia e tyren pason befas në vazhdim. Vetëm tani dhe më pas fillimisht. Pastaj në intervale akoma e më të shkurtra. Deri në një zhurmë të vazhdueshme. Me askënd për ta dëgjuar. Duke u pakësuar derisa lartësitë zhduken në heshtje përsëri. Mbrëmjeve dhe netëve. Ndërkohë ajo befas është ulur në këmbët e saj tek kullotat. Të mos ishte për duart boshe gjatë rrugës kushedi drejt varrit. Mbrapsht prej tij pastaj ka mundësi. Drejt rrugës mbrapsht nga varri. E mpirë në fytyrën e saj ajo duket të jetë kthyer në gur. Përballë kufijve të largët syri mbyllet në përpjekje të kota për të parë. Më në fund shfaqen një çast. Drejt veriut ajo i drejton ata gjithnjë. Vel prej mjegulle rrezatuese. Ku të shkrihesh brenda parajsës.

Floku i gjatë e i bardhë shpupuritet prej erashkës. Sipër dhe rreth fytyrës së mpirë. Shikon ngultas sikur të ishte e shokuar ende prej disa tmerreve të dikurshme. Ose prej vazhdishmërisë prej tyre. Ose prej të tjerave. Ato e lënë fytyrën krejt të mpirë si gur. Heshtje në vështrimin e ulërimës. Cilat thua? Rëndë thuaj. Të dyja. Të treja. Pyetja u përgjigj.

Ulur mbi gurin ajo mund të shihet nga prapa. Nga mesi e lart. Linjë e zezë drejtkëndore. Zverku poshtë lulkave të një dantelleje të zezë. Gjysëm e bardhë aureola e flokut. Përballë veriut. Varrit. Sytë ndoshta tej horizontit. Ose të mbyllura për të parë gurin e varrit. Krokuset të vyshkur. Mbrëmje e pafund. Ajo ndriçohet tërthorazi prej rrezeve të fundit. S'përbëjnë ndonjë ndryshim. Asnjë te veshja e zezë. Asnjë te floku i bardhë. Ai i pajetë dhe kaq i qetë. Nën ajrin e heshtur. I heshtur si zbrazëtia e përhershme. Mbrëmjeve dhe netëve. Mjafton të shohë barin. I palëvizshëm përkulet tëposhtë. Gjer tek syri i papajtueshëm ai dridhet. Me dridhjen më të friguar nga brenda tij. Ashtu si edhe floku. I shtangët në cep floku dridhet më në fund ndërsa syri është në braktisje e sipër. Vetë trupi i moshuar gjithashtu. Kur duket si prej guri. A s'është krejt e ngurtë nga koka te këmbët? Lëre atë të shkojë dhe qëndro i qetë në gurin tjetër. I bardhë që nga larg tek kullotat. Dhe syri shkon nga njëri tek tjetri. Prapa dhe para. ç'qetësi pastaj. Dhe ç'stuhi. Përbri përqeshjeve të barit të keq i qetë.

Jo më i mundur përveçse si një trillim. Jo fort i durueshëm. Asgjë për atë veç të mbyllë sytë përgjithmonë dhe ta shohë atë. Atë dhe ç'mbetet. Mbylle për mirë dhe gjithçka dhe shih atë deri në vdekje. Pandërprerë. Në strehën e saj. Mbi gurët. Tek kullotat. Mjegulla e dendur. Tek varri. Dhe mbrapsht. Dhe ç'mbetet. Përgjithnjë dhe gjithçka. Deri në vdekje. Mbaro me gjithçka. Para tek tjetri. Trillimi tjetër. Mbylle përgjithmonë këtë sy të ndyrë të trupit. ç'e ndalon? Kujdes.

Kaq e kaq dështime sa marrëzia futet në mes. Copëza dhe mbeturina. Pavarësisht sesi janë parë dhe të kallëzuara si të para. Frika prej abanozi pisk. prej të bardhës. Prej zbrazëtisë. Lëre atë të zhduket. Me ç'mbetet. Përgjithmonë. Dhe diellin. Rrezet e fundit. Dhe hënën. Dhe Venusin. Asgjë e mbetur veç qiellit të zi. Tokës së bardhë. Ose anasjelltas. Jo më qiell apo tokë. Të zhdukura lart e poshtë. Asgjë veç bardh' e zi. Kudo pa rëndësi se ku. Veç zi. Zbrazëti. Asgjë tjetër. Imagjinoje. Asnjë fjalë tjetër. Në shtëpi më në fund. Ngadalë ngadalë.

Paniku kaluar pason. Duart. Të para nga sipër. Ato pushojnë poshtë legenit, të gërshetuara me njëra tjetrën. Të çjerra e të bardha. Ngjyra e tyre e lehtë prej plumbi e vrarë prej tokës së zezë. Gjurma litari në kyçe. Të shoqëruara nga lulkat. E shtrëngojnë e më pas e lirojnë rrezen e tyre. Sistola diastola e ngadalësuar. Dhe trupi ç'tmerr. Ndërkaq me tabanin e duarve në pah. Në fundin e legenit. Ende të mpirë për të qenë të sigurtë. Mbi karrige. Pas shfaqjes. Ngadalë magjia e tij zhduket. Pa pushim ata vazhdojnë. Të shtrëngojnë e të lirojnë rrezen e tyre. Ritmi i një zemre punëtore. Derisa pothuajse e dëshpëruar butësisht në anët. Papritur ngadalë.

Duke u përndarë hapen dhe fluturimthi pjesa më e sipërme e pëllëmbës vjen në qetësi. Vë re boshllekun tonë. Më pas një çast sikur të fshihen, vijat zmbrapsen duke u tërhequr dhe krejt të zbehta në krye të kofshës. Drejt një bashkimi të tyre. Tani është dora e majtë asaj që i mungon gishti i tretë. Një ënjtje ndoshta - një ënjtje prej nyjës ndërmjet kockës së parë e të dytë të gishtit që parandalojnë një tërheqje të një dite paniku të unazës. Xhentil i quajtur mbajtësi. Ende si gura ata sulmojnë si gurat sytë. A munden aq shumë sa të ndjejnë trupin e veshur? A i ndjen mishi i veshur ata? Nuk do të dridhen ata pastaj? Jo këtë natë, pa dyshim. Sepse para se të dridhen - para se syri të ketë kohë ata humbasin në mjegull. Kush mbetet për t'u fajësuar? Apo çfarë? Ata? Syri? Gishti që mungon? Mbajtësi? E qara? ç'qarje? Të pesta. Të gjashta. Dhe ç'mbetet. Të gjithë. Të gjithë janë fajtorë. Të gjithë.

Mbrëmje dimri tek kullotat. Dëbora kishte pushuar. Hapat e saj kaq të lehta sa mezi lënë gjurmë. Mezi lënë duke qenë se ka pushuar. Aq sa të dukesh. Në mëshirë të fatit dëbora. Për ku në kokën e saj ndërsa këmbët humbin sakaq? Këtej e andej gjithashtu? Apo e patundur prej mirazhit? Dhe ku kur ndal? Syri shquan prej së largu njëfarë njollë. Më në fund prova e qartë që nga një pjesë e mishit të njomë rrëshqiti. Nën qiellin e vrenjtur poshtë veriu është zhdukur. Të fshirë prej dëborës të dymbëdhjetë janë atje. Të padukshëm ishin për atë të ngrinte sytë. Ajo në të kundërt pisk e zezë. Asnjë flokë dëbore mbi të. Asgjë s'nevojitet më prej tyre veç të tërhiqen prej nga erdhën prandaj edhe ashtu bëjnë. Fillimisht një nga një këtu dhe atje. Pastaj dendur e më dendur bien rëndë mbi ajrin e qetë. Ngadalë ajo zhduket. Bashkë me shtegun e gjurmëve të saj dhe atë të çatisë së largët. Si ta gjejë rrugën për në shtëpi? Shtëpia! Si zogu që kërkon ku të futet. E sigurtë si e thëna dhe zhurma.

Gjithçka e errët në banesë ndërsa ajo bardhon prej së largu. Qetësi përveç murmurimave imagjinare të flokëve të dëborës mbi çati. Dhe tani dhe më pas një kërcitje reale. Shoqëria e saj. Këtu edhe pa u dashur të mbyllësh sytë e shohin prej së largu. E patundur në dëborë poshtë dëborës. Mbërthecka dridhet prej thumbit si nata kur i ngjan tjetrës. Përballë perdes së zezë karrigia derdh vetminë e saj. Për një shoqe tavolinë. Larg prej saj, në një cep shikon befas një sënduk të vjetër. Në të jo më pak vetmi. është ndoshta ai që kërcet. Dhe në thellësitë e tij kush vallë e di çelësin. çelësin për ta mbyllur. Por këtë natë karrigia. Ajri i saj i palëvizshëm. Më pak se - më tepër se karrigia bosh ana e pasme e mbyllur është e gjorë. Këtu nëse ha këtu ulet për të ngrënë. Syri mbyllet në errësirë dhe shikon atë në fund. Me dorën e saj të djathtë, të madhe sa jeta që mbart cepi i tasit mbi gjunjtë e saj. Me të majtën lugën e zhytur në supë (*slop). Ajo pret. Që të ftohet ndoshta. Por jo. Kaq e ngrirë saç qe në fillim. Në fund me një lëvizje të dyfishtë plot hijeshi ajo ngre ngadalë tasin drejt buzëve të saj ndërsa në të njëjtën kohë me lëvizje të njëllojta përkul kokën t'i bashkojë. Duke qenë se nisen nga i njëjti çast ato takohen në gjysëm të rrugës dhe aty pushojnë. Të dridhura të menjëhershme para se luga e parë e jargavitur të zhytet përsëri te supa. Të tjerët jo më tepër të kënaqur deri sa të nisen tasi e buzët dhe ngadalë prapa pa devijuar nga pika e tyre fillestare. Të qeta e të njëtrajshme nga një tjetër vend në njërin. Tani përsëri qëndrimi Memnon i ngurtë. Me dorën e saj të djathtë ajo mban cepin e tasit. Me të majtin lugën e zhytur në supë. Deri tani mirë. Por para se të vazhdojë më tej ajo shuhet dhe zhduket. Asgjë më tani për t'u parë veç karriges në vetminë e saj.

ll Seen Ill Said ~ Samuel Beckett (1981) I

2011-02-22T14:46:00.000+01:00

Prej nga qëndron ajo shikon Venusin të lindë. Për diku. Prej nga qëndron ajo kur qiejt janë të qartë ajo shikon Venusin të lindë të ndjekur nga dielli. Pastaj ajo i kundërvihet burimit të të gjithë jetës. E tillë. Në mbrëmje kur qiejt janë të qartë ajo shijon hakmarrjen e yllit te tij. Tek dritarja tjetër. Shtangur në këmbë mbi karrigen e vjetër ajo shikon për të vetmin rrezatues. Karrigia e saj e vjetër rrotulluese e kuzhinës. Del jashtë nga rrezet e fundit dhe duke u fundosur akoma më rrezatues gllabërohet në kthim. Kështu në vazhdim. Ajo ulet drejt dhe e shtangur në mërzinë e thelluar. Nuk mundet të bëjë gjë kundrejt kësaj paaftësie për të lëvizur. Duke ecur në këmbë drejt një vendi, shpesh shtanget gjatë rrugës. E paaftë derisa shumë kohë më vonë të lëvizë duke mos ditur arsyen për ku apo pse. Sidomos e rënë gjunjazi e ka të vështirë mos të qëndrojë ashtu përgjithmonë. Dora e mbështetur mbi dorë me një përkrahje të volitshme. Ashtu si këmba e krevatit të saj. Dhe mbi to koka e saj. Atje më pas ulet thuajse sikur të mbulonte me fytyrën gur natën. Me përjashtim të flokut të thinjur dhe paksa të bardhës kaltëroshe të fytyrës dhe duarve, gjithçka është e zezë. Për një sy që s'ka nevojë të shohë dritën. E gjitha kjo në të tashmen dukë qenë se pati fatkeqësinë të jetë ende në këtë botë.

Kasollja. Gjendja e saj. Kujdes. Ende. Në qendrën e paqenë të një vendi pa formë. Më tepër disi më rrethor se sa ndryshe, përfundimisht. I sheshtë pa dyshim. Për ta kaluar atë në një vijë të drejtë i merr nga pesë në dhjetë minuta. Varur nga shpejtësia e saj dhe rrezja e marrë. Këtu ajo që adhuron të - këtu ajo që tashmë nuk mund veç të endë të mjerët. Gurët gjithnjë e më shumë gëlojnë. Ku bëhet i pamjaftueshëm edhe bari më i neveritshëm. Kullota të varfra e rrethojnë përqark mbi të cilat rritet ngadalë. Nga askush për t'u kundërshtuar. Të kesh kundërshtuar. Si të ishte i dënuar për t'u zgjatur. Si mundet një kasolle në një vend të tillë? Si mundi? Kujdes. Përpara se t'i përgjigjesh, në të kaluarën e largët në kohën e ndërtimit, rritej tërfil në muret e saj. Duke përfshirë, veç kësaj, keqbërësin. Dhe prej tij, si prej një bërthame demoniake ku çfarë është fjala e gabuar e keqja u përhap. Dhe askush ta kish nxitur - askush që ta kish nxitur shembjen e saj. Si të kish qënë e dënuar të rezistonte. Pyetja u përgjigj. Le të jetë në kundërshtim kur qiejt të jenë të qartë. Shpejt më pas ende nën magjinë e Venusit shpejt për në dritaren tjetër të shohësh mrekullinë tjetër të lindë. Sa vjen e më i bardhë ndërsa ngrihet, të zbardhë akoma më shumë gurët. E shtangët me fytyrën dhe duart pas xhamit ajo qëndron dhe mrekullohet gjatë.

Dy zonat formojnë vrazhdë një njësi rrethore. Si të skicuar nga një dorë që dridhet. Diametri. Kujdes. Thuaj një furlong(1/8 milje). Në një mesatare. Tej të panjohurës. Butësisht. Ngandonjëherë ndenja e të qenit nën nivelin e detit. Veçanërisht natën kur qiejt janë të qartë. I padukshëm pranë detit. I padëgjueshëm. E tërë sipërfaqja nën bar. Dikur e lirë prej zonës së gurëve. Përveç atje ku është pakësuar prej tokës gëlqerore. Llum i bardhë i pallogaritur, në të gjitha format dhe përmasat. Me efekte goditëse nën dritën e hënës. Në rrugen e kafshëve veç me prejardhje del-ore. Pas një hezitimi të gjatë. Ato janë të bardha dhe improvizojnë me pak. Vijnë që nga papritur dhe pa ditur e as për ku, papritur zhduken. Të paruajtura enden ndërsa rreshtohen. Lulet? Kujdes. Vetëm, krokusi i çuditshëm ende në kohën e qengjlindjeve. Dhe burri? U hoq qafe më në fund? Fatkeqësisht jo. Pavarësisht asaj, ajo s'do të jetë e çuditur të zbulojë një ditë se ai është zhdukur? E çuditur jo, ajo është tej habisë. Sa? Nje formë që vjen nga ç'të mundet. Dymbëdhjetë. Me të cilën të plotësojë rrethin e ngushtë të horizontit. Ajo ngre sytë dhe shikon një. Kthehet dhe shikon një tjetër. Kështu në vazhdim. Gjithnjë larg. I qetë ose i largët. Ajo kurrë ndonjëherë nuk pa një të vinte drejt saj. Ose harron. Ajo harron. Janë gjithmonë të njëjtët? E shohin ata atë? Mjafton.

Një shqopë do ishte më mirë të kish gjetur rastin. A kishte rast më të mirë për t'u gjetur. Duhej të kishte qengja. Mirë ose gabimisht. Një shqopë do ja kishte lejuar atyre. Qengja për bardhësinë e tyre. Dhe për arsye të tjera sikundër të fshehura. Një arsye tjetër. Dhe kështu në mënyrë që të mos mbetet asnjë. Gjatë qengjlindjeve. Se nga një çast në tjetrin ajo mund t'i gjejë ata të zhdukur. Një shqopë do ja kishte lejuar atyre. GJithsesi tepër vonë. Dhe ç'qengja. Asnjë gjurmë zbavitjeje. Njolla të bardha mbi bar. Gjakftohta prej deleve të pakujdesshme. Heshtje. Më pas një çast endjeje. Pastaj heshtje përsëri. Të mendosh që ka ende jetë në kto moshë. Butë butë.

Ajo zvarritet drejt njëfarë pike. Nganjëherë. Atje qëndron një gur. Ai e ka tërhequr atë. Bllok drejtkëndor i trashë, tre herë më i lartë se i gjerë. Katër. Shtati i saj tani. Shtati i saj i kërrusur. Kur e josh ajo duhet të drejtohet drejt tij. Ajo s'mund ta shohë prej derës së saj. Qorrazi ajo mund ta gjejë rrugën. Me veten e saj jo më ka ajo bashkbisedime. Kurrë s'pati shumë. Tani asnjë. Kishte fatkeqësinë të ishte ende e kësaj bote. Por kur guri e tërheq, më pas tek këmbët e saj lutja, Merre atë. Kryesisht natën kur qiejt janë të qartë. Me hënë ose jo. Ato e marrin atë dhe e ndalin përpara tij. Atje ajo gjithashtu si prej guri. Por e zezë. Ndonjëherë në dritën e hënës. Më së shumti të yjeve veç. E ka zili atë?

Të huajit imagjinar banesa i duket e shkretë. Nën vëzhgimin konstant i mohon çdo shenjë jete. Syri i ngjitet njërës ose dritarja tjetër s'ka asgjë përveç perde të zeza për dhimbjen e saj. I palëvizur prapa derës ai dëgjon gjatë. Asnjë zë. Troket. Asnjë përgjigje. Vëzhgon më kot përgjatë tërë natës për dritëzën më të vogël. Rikthehet më pas tek e tija dhe pohon, Askush. Ajo ja tregon veten vetëm vetes së saj. Por ajo s'e ka një të tillë. Po po ajo ka një. Dhe kush e ka atë.

Pati një periudhë kur ajo nuk u shfaq në zonën e gurëve. Një kohë e gjatë. Për këtë arsye nuk ishte parë të dilte jashtë apo të hynte brenda. Derisa u shfaq vetëm te kullotat. Dhe nuk u pa të largohej prej tyre. Sikur të kish qenë mbajtur prej magjisë. Por pak nga pak ajo filloi të shfaqej. Në zonën e gurëve. Turbullt fillimisht. Pastaj sa vjen e më e qartë. Deri në detaje mund të shihej tek kalonte pragun në të dyja rrugët dhe të mbyllte derën prapa saj. Më pas, një kohë, ndërsa brenda mureve të saj, ajo nuk u duk. Një kohë e gjatë. Por pak nga pak ajo filloi të dukej. Brenda mureve të saj. Turbullt. Zgjidh çastin, ende në kohë për t'u thënë e vërteta. Dhe pse ajo brenda tyre jo më. Kjo kohë e gjatë.

Po, brenda mureve të saj deri tanimë jo më larg dritares. Tek njëra ose tjetra dritare. E rrëmbyer përpara qiellit. Dhe veç gjysma e parë deri tash një dyshek kashte dhe një karrige fantazmë. Keqas gjysëm e parë. Pikërisht në ardhjet dhe vajtjet e dobësisë ajo papritmas ndalon e vdekur. Dhe sa e vështirë të ngrihet prej gjunjëve. Por aty pak nga pak ajo fillon të duket më qartë. Brenda mureve të saj. Objektet e tjera po ashtu. Ashtu si poshtë jastëkut të saj - ashtu siç qëndron errët në vende të fshehta ky album i mugët. Ndoshta në kohë i qëndron pranë kur e vendos në gjunjët e saj. Shiko gishtërinjtë e vjetër tek humbasin përmes faqeve. Dhe ç'skena mund të ketë që ende zvarritin kokën tëposhtë dhe e mbajnë peng. Ndërkohë kush do të dijë më tepër se lulet e vyshkura. Jo më tepër!

Por shpejt kape atë atje ku mund të kapet më mirë. Tek kullotat larg prej kasolles. Ajo kalon zonën e gurëve dhe gjendet atje. Sa vjen e më e qartë ndërsa shkon. Shpejt duke marrë parasysh që ajo sa vjen dhe del më pak. E tillë veç në dimër. Dimri në dimrin e saj fanitet, ajo endet. Larg prej kasolles. Kokulur ajo endet mespërmes dëborës. është mbrëmje. Përsëri. Në dëborë hija prej kohe e saj i bën shoqëri. Të tjerët janë atje. Pothuajse. Të dymbëdhjetë. Larg. Në vend ose të zmbrapsur. Ajo ngre sytë dhe shikon një. Kthehet dhe shikon një tjetër. Përsëri ndalet e vdekur. Tani çasti ose kurrë. Por diçka pengohet. Koha të fillojë të shohë flokët me velin e zi. Fytyra duhet të presë. Koha e duhur përpara se syri të ulet. Ku s'ka asgjë për t'u parë nën rrezet e çjerra veç dëborës. Ashtu pak nga pak të gjitha gjurmët e saj zhduken.

ç'e mbron atë? Madje dhe nga e vetja. Shmang shikimet e ngulitura. Fajëson ç'pati më të shtrenjtë. E pengon për të profetizuar atë. ç'tjetër veç fundit të jetës. Të sajit. Të tjetrit. Po ashtu edhe në rastin e kundërt.S'ka nevojë për asgjë. Asgjë për të cilën ka nevojë. Ndonëse tjetri. ç'kërkesash për në fund? Por si? ç'kërkesash për në fund?

Kohët kur ajo zhduket. Intervale të gjata kohore. Në kohën e krokusit do të nevojitet për varrin e largët. Ta përfytyrosh atë! Në krye të gjithçkaje. Duke e mbajtur nga gjeneza apo rreth krahëve të saj vuajtjen ose dhimbjen. Por ajo mund të zhduket në çdo kohë. Nga një çast i vitit në tjetrin papritur të mos jetë më atje. Jo më askurrkund të shfaqet. As nga syri i njeriut as nga tjetri. Më pas papritmas atje përsëri. Shumë kohë më vonë. Kështu në vazhdim. çdokush tjetër do kishtë hequr dorë. Thuaj, Askush. Askush më tepër. çdokush tjetër sesa ai tjetri. Në pritje të shfaqjes së saj. Në mënyrë që të rifillonte. Të rifillonte - cila është fjala? Cila fjala e gabuar?

I pushtuar në disa hollësi të humbëtirës syri mbushet me lotë. Imagjinata e përhumbur hap krahët e brengosura. E zhdukur ajo dëgjon një natë detin sikur larg. Ngre fundin e saj të gjatë të nxitojë më tepër dhe gjen çizmet e çorapet rreth këmbës. Lotët. Shembulli i fundit pllaka e gurit para derës së saj, ku me anë të gjurmëve shtypëse pesha e saj e vogël hapte brazda. Lotët.

Përpara se të lihen për çorapet, çizmet kanë kohë të kopsiten keq. Duke qarë përmbi, sikur të qarit do të shohë tani mbërtheckën më të madhe se jeta. Prej argjendi të nxirë, në formë peshku, ai fiksohet nga mbërthecka me anë të thumbit. Dridhet paksa pa u ndalur. Ashtu sikur këtu toka të lëkundet paksa pa u ndalur. Mbushja vezake është punuar me një ngjashmëri korace. Kërciri paksa i kërrusur të shpie tek mbarthecka syri ndërkaq ende i thatë. Një përjetësi përkuljesh e kanë zvogëluar përkulshmërinë e tij. Deri në atë pikë ku në momente të caktuara duket i paaftë për punë. Punë fort e lehtë për ta rikthyer me pincat. A ishte një kohë kur ishte ajo që e bëri?

Kujdes. Një nga një gjatë rrugës. Derisa s'mundi më. Jo më të bashkonte nofullat. Oh jo prej dobësisë. Deri prej momentit kur mbërthehet i padobishëm nga thumbi. Duke u dridhur pandjeshëm pa pushim. Argjendi ndrintte disa mbrëmje kur qiejt ishin të qartë. Një fotografim nga afër. Në të cilin me kundërshti arsyesh thumbi triumfon. Për një kohë të gjatë ky imazh derisa papritur turbullohet.

Ajo është atje. Përsëri. Lëre syrin të shkëputet një moment nga vigjilenca e tij. Gjatë pushimit apo mbarimit të ditës. Prej diçkaje në qiell. Kështu që kur ta marrë veten, perdja të mos jetë më e mbyllur. E hapur prej saj për të parë qiellin. Por edhe pa atë ajo është aty. Pa perden e hapur. Papritur e hapur. Një çast. Befasia e gjithçkaje! Ajo qëndron qetë, pa u ndalur. Në rrugën e saj pa filluar. Shkuar pa shkuar. Prapa pa u kthyer. Papritur është mbrëmje. Ose agim. Syri fikson dritaren lakuriqe. Asgjë më shumë në qiell s'do ta hutojë atë prej asaj. Ndërsa ajo nga brenda vështron plotësinë e saj. Pfft nderprerë. Asgjë ta ketë trazuar.

Pothuajse gjithçka e ngatërruar. Gjërat dhe përfytyrimet. Si gjithnjë. çoroditje e llogaritur në asgjë. Pavarësisht parashikimeve. Sikur të ishte thjesht pjellë e imagjinatës. E papërzier. Kjo grua e vjetër në pritje të vdekjes. Kaq e shuar. Në çmendinën e kafkës dhe kurrkund tjetër. Ku s'merren më masa. Asnjë masë paraprake e marrë. E mbyllur brenda atje me ç'mbetet. Strehë dhe gurë. Gjithçka. Dhe syri. Sa e thjeshtë do ishte më pas. Sikur gjithçka të ishte thjesht pjellë e imagjinatës. As të jesh as të kesh qenë dhe as për ndonjë arsye të jesh. Butë butë. E tillë në vazhdim. Kujdes.

Drejt Përkeqsimit ~ Samuel Beckett (1984) III

2010-12-04T13:15:00.002+01:00

Koka. Mos pyet nëse mund të bjerë. Thuaj jo. Papyetur jo. S'mund të ikë. Ndale vagëllinë të shkojë. Ikin të gjitha më pas. Oh vagëllia shkon. Ikën për mirë. Gjithçka për mirë. Mirë dhe gjithçka.

Fjalët e kujt? Pyet më kot. Ose jo më kot nëse thuhet i pa vënë në dijeni. Asnjë e thënë. Asnjë fjalë për atë fjalët e të cilit. Ai? Një. Asnjë fjalë për njërin fjalët e të cilit. Një? Atë. Asnjë fjalë për atë fjalët e të cilit. Më e mira e më të keqes kështu.

Diçka jo e gabuar me njërin. Duke menduar - duke menduar! - duke menduar për të gjunjëzuarin. Prej tani një për të gjunjëzuarin. Që prej tash dy për dyshin. Dyshja ecur rëndë si një. Që prej tash tre për kokën. Koka që fillimisht kallëzohej e pathënë. Ashtu dhe prej tani. Për të fituar kohë. Kohë për të humbur. Fito kohë për të humbur. Si shpirti dikur. Bota dikur.

Diç jo e gabuar me njërin. Pastaj me të dy. Pastaj me tre. Kështu më rradhë. Diçka jo e gabuar me gjithçka. Larg prej të gabuarës. Larg larg prej të gabuarës.

Fjalët gjithashtu të kujtdoqofshin. ç'vend për më keq! Sa pothuajse të vërtëta gati kumbojnë ato herë pas here. Sa të dëshirueshmë në dobësi! Thuaj nata është e re dhe, ah!; Mbushu me frymë. Ose më e mira e të keqes akoma thuaj Vaj!, ende një shikim i natës për të ardhur. Një gjumë i shikimit të fundit për të ardhur. Dhe mbushu me frymë.

E para. Prova e parë dështo më mirë i vetëm. Diçka atje keq jo e gabuar. Jo ashtu siç është nuk është e keqe. Jo fytyra e keqe. Jo duart e këqija. Jo-. Mjaft. Lia mbi të keqen. Thjesht e keqe. Shteg për më keq. Ende në pritje për më keq. Më e keqja e parë. Thjesht më keq. Ende në pritje për më keq. Shto një -. Shto? Kurrë. Përkule poshtë. Bëje të jetë i përkulur tëposhtë. Poshtë e më thellë. Koka e zhdukur nën kapele. Më tej e ikur. Palltoja e prerë më lartë. Asgjë nga legeni e poshtë. Asgjë veç e përkulur prapa. Kurrizi i pabazuar pa pjesë të sipërme. E zezë e zbehtë. Mbi gjunj të pavëvëre. Në zbrazëtinë e vagëllt. Më e mira e më të keqes kështu. Ende në pritje për më keq.

Në përpjekjen tjetër dështojnë më mirë dy. Dyshja. Keq sikurse është sikurse është. Keq jo-

Në fillim prapa tek treshi. Akoma për të provuar të përkeqësosh. Thjesht ji atje përsëri. Atje në atë kokë në atë kokë. Ji ai përsëri. Ajo kokë në atë kokë. Syt' e shtrënguar të ngjeshura në të vetëm. Vetëm? Jo. Gjithashtu. Në atë gjithashtu. Kafka e futur. Duart sakate. Sy të shtrënguar zhbirues. Ji ajo hije përsëri. Në atë hijë përsëri. Me hijet e tjera. Hije rënduese. Në zbrazëtinë e vagëllt.

Pastaj -

Në fillim si papritmas. Në atë vështrim të ngulët. I përkeqësuari një. I rënduari dy. Dhe ç'ka ende për t'përkeqësuar. Të provosh të përkeqësosh. Vetë. Vagëllsia. Zbrazëtia. Befas në atë vështrim të ngulur. Sy të shtrënguar të ngjeshur në gjithçka.

Dy të tjerët. Nga e keqja për të përkeqësuar. Provo përkeqëso. Nga thjesht e keqja. Shto -. Shto? Kurrë. Këpucët. Më e mira e më të keqes i zbathur. Thembra të zhveshura. Tani dy të djathtat. Tani dy të majtat. Majtas djathts majtas djathtas përpara. Zbathur përpara pa u zmbrapsur. Më e mira e më të keqes kështu. Më e mira e më të keqes se hiç kështu.

Më pas të ashtuquajturat ndenjëse dhe parazitet e të gjithave. Ato duar! Ajo kokë! Aq pranë sa realisht kumbojnë! Tutje. Fytyra e gjitha prej tani. Jo duar. Veç kafka dhe vështrimi. Skena dhe profeti i të gjithëve.

Përpara. Vështro përpara. Thuaje. Ji. Disi. Në çdo mënyrë. Aq gjatë më në fund e shkuar. Gjithçka aq gjatë më në fund e shkuar.Deri sa vagëllsia të shkojë. Për keq dhe gjithçka. Për më të mirën e më të keqes së shkretë dhe çdo gjëje.

Vagëllsia që prej nga e paditura. Me çdo kusht e paditur. E pandryshuar. Thuaj tanimë e pandryshuar. Përtej dhe gjerësisht. Lart dhe poshtë. Thuaj një gyp në atë zbrazëti. Një tub. I mbyllur. Më pas në atë gyp apo tub e poenjëjta vagëllsi. Zbehtësi e vjetër. Kurdo qoftë ç'tjetër? Ku gjithçka kurdoherë për t'u parë. E asgjësë për t'u parë. Zbehtësisht e parë. Asgjë ndonjëherë e pavënëre. E asgjësë për t'u parë. Zbehtësisht e dukshme. Ta përkeqësosh?

Më tej e ashtuquajtura zbrazëti. E ashtumosquajtura. Ajo fushë e ngushtë. Tërë hije. Fort e ashtumosquajtur. Zbrazëti tërplot me hije. Sa më e mira e më të keqes e ashtumosthuaj?

Shto të tjera. Të shtosh? Kurrë. Veç deri atëherë nëse nevoja duhet. Asgjë tek to deri tanimë. Vagëllsisht kaq larg. Atyre veç u pakësohet. Por me to ndërsa ato pakësojnë të tjerat. Ndërsa ato përkeqësohen. Nëse nevoja duhet. Të tjerët për t'u pakësuar. Për t'u përkeqësuar. Deri sa vagëllsia të shkojë. Aq gjatë më në fund e shkuar. Për më të keqen dhe gjithçka.

----

Përpara. Disi përpara. Sidoqoftë para. Thuaj gjithçka e humbur. Kështu në vazhdim. Në kafkë gjithçka e humbur. Gjithçka? Jo. E gjitha nuk mund të shkojë. Deri sa vagëllsia të shkojë. Thuaj më pas por të dy të larguar. Në kafkë një dhe dyshi të larguar. Prej zbrazëtisë. Prej vështrimit ngultas. Me zotësi të gjitha me përjashtim të kafkës humbur. Shikimi zhbirues. Vetëm në zbrazëtinë e vagëllt. I vetëm për t'u parë. Vagëllsisht i vështruar. Në kafkë kafka veçmas për t'u parë. Sytë zhbirues. Vagëllsisht të vështruar. Prej syve zhbirues. Të tjerat humbin. Prej kohe befas të humbura. Pastaj kthim i papritur. I pandryshuar. Thuaj tani e pandryshuar. I pari një. Pastaj dy. Ose i pari dy. Pastaj një. Ose së bashku. Pastaj të gjithe përsëri së bashku. Kurrizi i kërrusur. Dyshi i ngadaltë. Kafka. Shikimi zhbirues. Gjithçka mbrapsht në kafkë bashkë. E pandryshuar. Vështrimi u ngul tek gjithçka. Në zbrazëtinë e vagëllt.

Sytë. Koha për të -

Fillimisht para mbrapsht për të mohuar që zbrazëtia mund të largohet. Disi para mbrapsht. Zbrazëtia s'mund të ikë. Që zbrazëtia të shkojë, duhet të shkojë për mirë. Realisht më pas zbrazëtia mund të shkojë. Nëse veçse për mirë. Njëri mund të shkojë jo për mirë. Të dy gjithashtu. Tre jo nëse veçse për mirë. Më vagëllsinë të shkuar për mirë. Zbrazëtia jo nëse veçse për mirë. Me gjithçka të shkuar për mirë. Vagëllsia mund ë përkeqësohet. Disi të përkeqësohet. Shko përpara. Nesë veçse për mirë.

Sytë. Koha për të provuar t'i keqësosh. Disi provo t'i përkeqësosh. Hap. Thuaj kureshtarë të hapur. Gjith' e bardha dhe bebëza e syrit. Bardhësi e vagëllt. Bardhësi? Jo. Gjithë bebëza e syrit. Vrima të zeza të vagëllta. Vështrim i patundur. Vazhdojnë të qëndrojnë ato kështu thuhet. Me fjalë të përkeqësuara. E tillë që prej tani. Më mirë se asgjëja kaq e përmirësuar për më keq.

Ende zbrazëtia ende përpara. Sepse ende zbrazëtia ende disi qëndron. Me çdo mënyrë qëndron. Me fjalë të përkeqësuara. Vështrimi përkeqësuar. Për asgjënë për t'u parë. Tek asgjëja për t'u parë. Vagëllsisht e parë. Si tani me menyrën e disi përpara ku tek asgjëkundi të gjitha së bashku? Gjithë tre sëbashku. Ku atje të tre bashkë sikundër së fundmi më keq të parë? Kurriz' i kërrusur vetëm. Zbathur ecën rëndë dyshi. Kafka dhe vështrime syhapët. Ku në pafundësinë e ngushtë? Thuaj vetëm pafundësitë veç e veç. Në atë zbrazëti të ngushtë pafundësi zbrazëtish veçan. Më keq më mirë më vonë.

çfarë kur ikin fjalët? Askush për çfarë pastaj. Por thuaj me mënyrën e disi përpara disi ç'të bësh me shikimin. Me më të paktën e dritës. Ende vagëllsi dhe akoma -. Jo. Në asnjë mënyrë kështu përpara. Thuaj më mirë e më të keqes fjalët e humbura kurrsesi përpara. Ende vagëllsi dhe assesi përpara. Gjithçka e vështruar dhe assesi përpara. ç'fjalë për çfarë më pas? Asgjë për çfarë pastaj. Asnjë fjalë për çfarë kur fjalët zhduken. Për çfarë kur assesi përpara. Disi kurrsesi përpara.

Drejt Përkeqsimit ~ Samuel Beckett (1984) II

2010-11-27T09:47:00.000+01:00

Ku më pas por aty shikon tashmë një tjetër. Pak nga pak një burrë i moshuar dhe një fëmijë. Në zbrazëtinë e vagëlluar pak nga pak një burrë i moshuar dhe një fëmijë. çdokush tjëtër do të bënte si i sëmurë.

Duke shtrënguar duart ecin rëndë me hapa të barabarta. Me duar të lira - jo. Duar bosh të lira. Shpinat kthehen të dyja të kërrusura me hapa të barabarta shkojnë ata. Fëmija dorën ngre për të kapur dorën e shtrënguar. Shtrëngo dorën e vjetër të shtrënguar. Shtrëngo dhe të jesh i shtrënguar. Ec rëndë e kurrë mos u zmbraps. Ngadalë pa asnjë ndalesë ec rëndë dhe kurrë mos u zmbraps. Shpina të kthyera. Të dyja të kërrusura. Të bashkuara prej duarve të shtrënguara të bashkuara. Ecin rëndë si të ishin një. Një hije. Një hije tjetër.

Koka e zhytur në duart e sakatuara. Sy të shtrënguar zhbirues. Drejt e tek hijet e zbrazëtisë së vagëlluar. Dikush dukë mos qëndruar në qetësi. Një burrë i moshuar dhe fëmija. Të palëvizshëm duke ecur rëndë. çdokush tjetër do bënte si i sëmurë. Pothuajse çdokush. Pothuajse si të sëmurë.

Ata zhduken. Tani i pari. Tani i dyti. Tani të dy. Shuhen. Tani i pari. Tani i dyti. Tani të dy. Zhduken? Jo. Ecje e papritur. Kthim i papritur. Tani i pari. Tani i dyti. Tani të dy.

I pandryshuar? Kthim i papritur i pandryshuar? Po. Thuaj po. çdo herë e pandryshuar. Disi e pandryshuar. Derisa jo. Deri në të thënë jo. Kthim i papritur i ndryshuar. Disi i ndryshuar. çdo herë disi i ndryshuar.

Zbehtësia. Zbrazëtia. Zhduken gjithashtu? Prapa gjithashtu? Jo. Thuaj jo. Kurrë të zhdukura. Kurrë prapa. Derisa po. Deri në të thënë po. Zhduken gjithashtu. Prapa gjithashtu. Zbehtësia. Zbrazëtia. Tani njëri. Tani tjetri. Tani të dy. Papritur të zhduken. Papritur mbrapsht. I pandryshuar? Kthim i papritur i pandryshuar? Po. Thuaj po. çdo herë e pandryshuar. Disi e pandryshuar. Derisa jo. Deri në të thënë jo. Kthim i papritur i ndryshuar. Disi i ndryshuar. çdo herë disi i ndryshuar.

E para ikje e papritur e njërit. Paskëtaj kthim i papritur. Thuaj tanimë e pandryshuar. Deri tani e pandryshuar. Shpinë e kthyer. Kokë e zhytur. Maja vertikale në kapele. E ngritura prapa e anës së zezë të kapeles vetëm. E prapmja e palltos së zezë e prerë në bel. Duke u gjunjëzuar. Gjunjëzim më i mirë. Më i miri i më të keqes gjunjëzim. Thuaj tani duke u gjunjëzuar. Që tani gjunjëzim. Mundi të ngrihej por veç në gjunjë. Ikje e papritur kthim i papritur të pandryshuar shpinë e kthyer kokë e zhytur hije e errët mbi gjunjë të padukshme. Ende.

Tjetra ikje e papritur e të dytit. Kthim tjetër i papritur. Thuaj tanimë e pandryshuar. Deri tani e pandryshuar. Shpina të kthyera. Koka të zhytura. Flokë i zbehtë. Bardhësi e zbehtë dhe floku kaq i çelët ku në atë dritë të vagëlluar bardhësi e zbehtë. Pallto të zeza tek takat. E zezë e zbehtë. çizme me takë. Tani të dy djathtas. Tani të dy majtas. Kështu në vazhdim me hapa të barabarta ecin rëndë ata. Jo tokë. Ec rëndë si mbi zbrazëtirë. Duar të zbehta. Bardhësi e zbehtë. Dy të lirë dhe dy si një. Ikje kaq e papritur kthim i papritur i pandryshuar si një hije e errët shko rëndë pa u zmbrapsur.

Zbehja. E largët dhe e gjerë në të njëjtën kohë. E lartë dhe e ulët. E pandryshuar. Thuaj tani e pandryshuar. Që nga mos të diturit. Asgjë e thënë. Thuaj veç të tillë dritë të vagëlluar sikurse kurrë. Për gjithçka. Thuaj një gufë në atë boshllëk. Një humnerë. Më pas në atë gufë apo humnerë kaq dritë më e vagëlluar se kurrë. Që nga mos të diturit. Asgjë e thënë.

Boshllëku. E pandryshuar. Thuaj tanimë e pandryshuar. Boshllëku ishin jo veç njëri. Dyshi. Kaq larg nuk ishin i pari dhe dyshi. Kaq larg.

Boshllëku? Si mundohesh të thuash? Si mundohesh të dështosh? Pa mundim s'ka dështim. Thuaj veç -

Fillimisht kockat. Ndaj prapa tek to. Gjuaj qëkurse në fillim foli e parathëna mbetet. Dheu. Dhembja. Pa kocka. Pa tokë. Pa dhembjë.

Arsyet plotësisht të panjohura. Me çdo kusht e panjohur. Nëse ndonjëherë bie poshtë. Asnjë zgjidhje veç sipër nëse ndonjëherë bie poshtë. Ose kurrë poshtë. Tërë kohës duke u gjunjëzuar. Më mirë tërë kohës duke u gjunjëzuar. Më e mira e më të keqes tërë kohës duke u gjunjëzuar. Që tani thuaj përgjithmonë duke u gjunjëzuar. Deri më tani tërë kohës duke u gjunjëzuar. Deri tani.

Drejt Përkeqsimit** ~ Samuel Beckett (1984) I

2010-10-30T16:10:00.005+02:00

Ec. Vazhdo. Shprehu. Disi përpara. Deri assessi përpara. Kurrsesi e thënë.

Thuaj për të thënën. E pathënë. Prej tani thuaj për të pathënën.

Thuaj një trup. Ku asgjë. Asnjë mendim. Ku asgjë. Atë të paktën. Një vend. Ku asgjë. Për trupin. Që të jetë. Lëviz. Larg nga. Prapa. Jo. Jo larg. Jo prapa. Veç në vend. Qëndro. Nën të. Ende.

Gjithë prej së vjetrës. Kurrsesi asgjë tjetër. Sado përpiëesh. Sado dështon. S'ka rëndësi. Përpiqu përsëri. Dështo përsëri. Dështo më mirë.

Si fillim trupi. Jo. Së pari vendi. Jo. Fillimisht të dyja. Tani çdonjëra. Tani tjetra. I lodhur prej çdonjërës provo tjetrën. I lodhur prej saj përsëri i lodhur prej çdonjërës. Kështu në vazhdim. Disi në vazhdim. Derisa i lodhur prej të dyjave. Ngrihu dhe shko. Ku asnjëra. Vendi përsëri. Ku asgjë. Provo përsëri. Dështo përsëri. Më mirë përsëri. Ose më mirë të më së keqes. Dështo më keq përsëri. Akoma më keq përsëri. Derisa i lodhur për mirë. Ngrihu për mirë. Ku asgjë për mirë. Mirë dhe gjithçka.

Qëndron. çfarë? Po. Thuaj se qëndron. Duhej të ngrihej në fund dhe të qëndronte. Thuaj kocka. Asnjë kockë por thuaj kocka. Thuaj tokë. Asnjë tokë por thuaj tokë. Sikurse të thuash dhimbje. Jo mendje dhe dhimbje? Poho se kockat mund të dhembin derisa mos të kesh zgjidhje tjetër veç të qëndrosh. Disi ngritur dhe të rrish në këmbë. Ose më e mira e më të keqes mbetet. Thuaj mbeturinat e mendjes ku asgjë të mos lejojë dhimbjen. Dhimbja e kockave derisa pa zgjidhje veçse të ngrihesh dhe të qëndrosh. Disi ngritur. Disi qëndruar. Mbeturinat e mendjes ku asgjë për hir të dhimbjes. Këtu prëj kockash. Shembuj të tjerë nëse duhet nevoja. Të dhimbjes. Lehtësim prej. Ndryshim i.

Gjithë prej së vjetrës. Kurrsesi asgjë tjetër. Por asnjëherë kaq e dështuar. Më keq e dështuar. Me përkujdesje kurrsesi më keq e dështuar.

Dritë e zbehtë burim i paditur. Shquaj minimalisht. Nuk dalloj asgjë jo. Tepër shumë për të shpresuar. Ndoshta diçka e vogël. Më së shumti diçka e vogël.

Asnjë zgjedhje por të qëndrosh. Disi ngritur dhe në këmbë. Disi të qëndrosh. Atë ose të rënkosh. Psherëtima kaq e gjatë drejt rrugës së saj. Jo. Asnjë psherëtimë. Thjesht dhimbje. Thjesht në mbarim. Një kohë kur provo se si. Provo shiko. Provo thuaj. Si u shtri fillimisht. Më pas disi u gjunjëzua. Pak nga pak. Pastaj përpara prej këtej. Derisa ngritur më në fund. Jo tanimë. Dështo me më të mirë e më së keqes tani.

Tjetër. Thuaj tjetër. Kokë e zhytur në duar të sakatuara. Tepeja vertikalisht. Sy të shtrënguar. Vendi i të gjithëve. Fillesa e të gjithave.

Asnjë të ardhmë në këtë. Vaj*(mjerisht) po!

Qëndron. Shih në boshllëkun e zbehtë se si qëndron më në fund. Në dritën e zbehtë burim i paditur. Përpara syve të ulur. Sy të mbledhur. Sy zhbirues. Sy të mbledhur zhbirues.

Ajo hije. Dikur shtrirë. Tashmë në këmbë. Ai një trup? Po. Thuaj ai një trup. Disi në këmbë. Në zbrazëtinë e zbehtë.

Një vend. Ku asgjë. Një kohë kur provo shiko. Provo thuaj. Sa e vogël. Sa e pafund. Në ç'mënyrë nëse jo i pakufishëm i kufizuar. Që prej zbehtësisë. Jo tani. Dije më mirë tani. Paqartësoje më mirë tani. Dallo vetëm jo jashtë prej. Të mos diturit si të dallosh vetëm jo jashtë prej. Brenda veçse. Prandaj një tjetër. Një tjetër vend ku asgjë. Për ku njëherë që nga pa kthim. Jo. Asnjë vend veç atij njërit. Asnjë veç atij njërit ku asgjë. Që nga kurrë njëherë brenda. Disi brenda. Matanë të përtejmes. Jo prej andejmi në atë vend. Jo nga atjë në atë vend. Jo prej andejmi. Jo nga atje në atë vend.

Ku më pas por aty shih-

Shiko për t'u parë. E shmangur. Që tani shiko për t'u shmangur.

Ku më pas por aty shih tani-

Fillimisht mbrapa ktheu hijen në këmbë. Në zbrazëtinë e zbehtë shiko së pari si mbrapa ktheu hijen në këmbë. Ende.

**Titulli origjinal: Worstward Ho!

Demonographia ~ Collin de Plancy IV

2010-10-30T15:48:00.018+02:00

40. Lechics, demons of the woods, a kind of satyr amonng the Russians who gave him a human bodyfrom the waist up with the horns, ears, and beard of a she-goat; and, from the waist down, the form of a goat.When they marched in the fields, they shrank themselves to the height of the grass; but when they ran in the forests, they grew to the size of the tallest trees. Their cries were frightful. They wandered around promenaders unceasingly, using a voice known to them and luring them to their caverns, wher they took pleasure intickling them almost to death.

41. Leonard, demon of the first order, grand master of the sabbaths, chief of the subaltern demons, inspector general of sorcery, black magic, and witches. He is often called "le Grand Negre" (The Black Man). he presides over the sabbathin the form of a goat from the waist up; he has three horns on his head, two fox-likecars, hair-like bristles, round eyes which were inflamed and wide open, a goat's beard, and a face on his butt. Witches adore him by kissing this lower face while holding a green candle in their hand.Sometimes he resembles a blood hound, or a beef, or a big black bird, or a tree trunk surmounted with a gloomy face. His feet, when he attends the sabbath, are always those of a goose. Meanwhile, experts who have seen the devil at the sabbath observe that he has no feet at all when he takes the form of a tree trunk and in other extraordinary circumstances. Leonard is taciturn and melancholic; but at all the assemblies of witches and devils where he is obliged to appear,he shows himself to advantage and makes use of a superb graveness.

42. Lucifer, name of the spirit who rules over the East, according to the opinion of the magicians. Lucifer was envoked on Monday in the middle of a circle in which was his name.He was content with a mouse or venison-bit as the price of his compliance. He was often taken for the king of hell, and, according to several demonomaniacs, he is superior to Satan.One says that he is perfectly facetious, and that one of his tricks is to pull witches off the brooms they were riding on to the sabbath and give them a ride pn his shoulders; this was attested to by the witches of Moira, is Sweden, in 1672. These same witches have affirmed that they had seen at the sabbath the same Lucifer in a gray habit, with blue arms and red culottes decorated with ribbons. Lucifer commands the Europeans and the Asians. He would appear with the form and face of a beautiful young child. When he is angry, his face is enflamed, but it is nothing monstrous. He is, according to some demonographers, a great lover of justice in hell. He is envoked first in the litanies of the sabbath.

43. Malphas, grand-president of hell, who appears in the form of a raven. When he shows himself in a human form, the sound of his voice is raucous; he builds citadels and impregnable towers, overthrows the enemies' ramparts, finds good workers, gives familiars, receives sacrifices and deceives the sacrificers; forty legions obey him.

44. Mammon, demon of avarice: it is he, says Milton, who from the first taught men to rend the breats of the earth to wrest away her treasures.

45. Marchocias, great marquis of hell. He shows himself in the guise of a ferocious she-wolf, with the wings of a griffin and a serpent's tail; under this gracious aspect the marquis vomits flames. When he takes human form, one believes that he sees a grand soldier. He obeys exorcists and the domination of angels and commands thirty legions.

46. Melchom, demon who carries the purse; he is in hell the paymaster of civil servants.

47. Moloch, prince of the land of tears, member of the infernal council. He was adored by the Ammonites under the form of a bronze statue seated on a throne of the same metal, having a calf's head surmonted with a royal crown. His arms were extended to receive human victims: one sacrificed children to him. In Milton, Moloch is a frightful and terrible demon covered with mother's tears and children's blood.

The rabbis claim that, in the interior of the statue of the famous Moloch, god of the Ammonites, one had carefully arranged sevend kinds of cabinets. One could open one for flour, another for turlte doves, a third for a ewe, a fourth for a ram, the fifth for a calf, the sixth for a beef, the seventh for a child. It is this which has given plae to confounding Moloch with Mithras and his seven mysterious gates with the seven chambers. When one wished to sacrifice children to Moloch, one lit a large fire in the interior of this statue. But in order that one could not hear the plaintive cries, his priests beat loudly on drums and other instruments around the idol.

48. Mychale, magician who drew down the Moon by the strength of her spells. She was the mother of the two famous Lapiths, Broteas and Orion.

49. Nickar or Nick. According to Scandinavian mythology, principal source of all popular beliefs of Germany and England, Odin takes the name of Nickar or Anickar when he acts as a destroyer or evil genie. Under this name and in the form of a kelpie, devil-horse of the scots, he frequents the lakes and the rivers of the Scandinavia, where he raises tempests, hurricanes and hailstorms. He is on the Isle of Rugen, in the midst of a somber lake, when its waters are troubled and whose banks are covered by thick woods, It is there that he likes to torment the fishermen and upset their boats and throw them sometimes almost to the tops of the highest fir trees. From the Scandinavian Nickar are descended the mermen and the merwomen, the nixiesof the Teutons. There are none more famous than the nymphs of the Elbe and the Gaal. Before the establishment of Christianity, the Saxons who lived around these two rivers adored a feminine divinity, whose tmple was in the city of Magdebourg or Megdeburch (city of the young lady), and who has inspired ever since a certain fear as the naiad of the Elbe. She would appear at Magdebuorg, where she would go for a walk with a basket under her arm: she was full of grace, proper, and at first glance one would take her for the daughter of a good bourgeois; but the malicious would notice a small corner of her apron that was always wet, a reminder of her aquatic origin. Among the English, the sailors call the devil, "Old Nick".

50. Nybbas, demon of an inferior order, high upper-gallery of the infernal court. He has also the management of visions and dreams. One treats him with little enough respect, regarding him as a buffoon and charlatan.

51. Orobas, high prince of the somber empire. One sees him in the form of a beautiful horse. When he appears in the form of a man, he speaks of the divine essence. Consulted, he gives responses on the past, the present, and the future. He discovers falsehood, grants favors and help, reconciles enemies, and has twenty enemies under his orders.

52. Paymon, one of the kings of hell. If he shows himself to the exorcists, it is in the form of a man riding a dromedary, crowned with a diadem encircled with precious stones, with the face of a woman. Two hundred legions, half from the order of the Angels, half from the order of the Powers, obey him. If Paymon is evoked with some sacrifice or libation, he can appear accompanied by the two great princes Bebal and Abalam.

53. Picollus, demon revered by the ancient inhabitantsof Prussia, who consecrated to him the head of a dead man and burned a tallow in his honor. This demon could be seen during the last days of important people. If one did not appease him at first, he would present himself a second time; and when one gave him the pain of appearing a third time, he could only be mollified by the effusion of human blood.

When Picollus was happy, one could hear him laughing in his temple; because he had a temple.

54. Pruflas or Busas, high prince and grand duke of the infernal empire. He shall reign in Babylon; and there he has the head of an owl. He incites discord, fans the flames of war and quarrels and reduces gentle folk to poverty; he responds profusely to all that is asked of him; he has twenty six legions under his orders.

55. Rahouart, demon who we know not. In Morality, about the evil and atingy rich, printed at Rouen, undated by Durzel, and played out to the endof the fifteenth century, SAtan has the demon Rahouart for a companion. It is in his basket that Rahouart carries the soul of the curmudgeon when he is dead.

56. Ribesal, specter whom the people of Silesia place in residence at the summit of the Risembeg. In their minds, it is he who suddenly covers this mountain with clouds and who sxcites tempests. He is the same as Robezal.

57. Ronwe, marquis and count of hell, who appears in the form of a monster; he gives his addepts knowledge of languages add the goodwill of the whole world. Nineteen hellish cohorts are under his orders.

58. Scox or Chax, duke and high marquis of hell. He has a raucous voice, a spirit carried away be falsehood; he presents himself in the form of a stork. He steals the silver in houses he possesses and returns it only at the end of twelve hundred years, if everything is still in order. He carries off horses. He executes all the commands that are given to him, when one obliges him to behave immediately, and although he promises to obey the exorcists, he doesn't always do so. He lies, if he i snot in a triangle; if, on the other hand, he is closely confined, he speaks the truth on supernatural matters. He points out hidden treasures which are not guarded by evil spirits. He commands thirty legions.

59. Stolas, high prince of hell, who appears in the form of an owl; when he takes the form of a man and shows himself before the exorcist, he teaches astronomy, and also the properties of plants, and the worth of presious stones. Twenty six legions recognize him as their general.

60. Tap or Gaap, high president and high prince of hell. He shows himself at noon when he takes human form. He commands four of the principal kings of the infernal empire. He is as powerful as Byleth. In another age, necromancerswould offer him libations and holocausts; they evoked him by means of magic spells that they said were composed by that very wise king, Solomon; this is false, because it was Cham, son of Noah, who first began the evocation of evil spirits. He was made to serve Byleth and compose an art in his name, and a book which is appreciated gently by mathematicians. One cites another book attributed to the prophets Eli and Elijah, with which Gaap is conjured by the virtue of the saints' names of God contained in the Key of Solomon.

If some exorcists know the art of Byleth, Gaap or Tap will npot be abble to support the presence of said exorcists. Gaap or Tap excites the passion of love and hatred. He has an empire over the demons submissive to the power of Amaymon. He transports very promptly men in different countries who wish to cross the abyss. He commands sixty legions.

61. Torngarsuk. The Greenlanders make neither prayer nor sacrifice nor practice any rite; they believe only in the existence of some supernatural beings. The chief and the most powerful of these being is Torngarsuk, who is invoked especially by fishermen, and whom they represent sometimes in the form of a bear, sometimes in the form of an one-armed man, and sometimes as a grand human creature at most like one of the fingers of the hand.It is before this divinity that the Anguekkoks (their medicine men) are obliged to yield to ask councel when a Greenlander falls ill. Independetly of this good spirit, who is invisible to everyone except the Anguekkok, there are others who, by the intervention of the Anguekkok, teach what one must do or ought to avoid to be happy. Each Anguekkok has in a leathern bottle a familiar spitir, whom he invokes and consults like an oracle.

62. Transport of Sorcerers. Some of them go to the sabbath flying through the air like Simon the magician and without a mount; but, in France especially, powerful witches, when they carried a child with them to the sabbath, were transported and returned to their domicileby a goat who traveled in the void like a bird.

63. Ukobach, demon of an inferior order. He always shows himself with a blazing body; one calls him the inventor of frying and fireworks. He is charged by Belzebuth with maintaining the oil in the infernal boilers.

64. Volac, high president of hell; he appears in the form of a child with the wings of an angel, mounted on a two-headed dragon. He knows the position of the planets and the lurking places of serpents. Thirty legions obey him.

65. Voyages of Sorcerers. If they go to the sabbath carried by a goat or a black sheep or by a demon, on their other excursions they generally only travel by riding on a broom-stick.

66. Wall, great and powerful duke of the somber empire; he has the form of a dromedary, tall and terrible, if he takes human form, he speaks Egyptian; he knows the present, the past, and the future; he was of the order of the POwers. Thirty six legions are under his orders.

67. Xaphan, demon of the second order. When Satan and his angels revolted against god, Xaphan joined the malcontents, and he was well received because he had an inventive spirit. He proposed that the rebels set heaven on fire; but he was thrown with the others to the depths of the abyss, where he is continually occupied with fanning the flames of the furnaces with this mouth and his hands. He has a bellows for an emblem.

68. Yan-gant-y-tan, kind of demon who wanders at night in Finistere. He carried five candles on his five fingers, and turns them with the speed of a winder. His appearance is considered an evil omen among the Bretons.

69. Zaebos, grand-cout of Hell. He has the form of a good soldier mounted on a crocodile; his head is coveed with a ducal crown. He is sweet of character.

Demonographia ~ Collin de Plancy III

2010-10-05T05:00:00.009+02:00

28. Deumus, goddess of the inhabitants of Calicut in Malabar. This goddess, who is nothing more than a devil adored under the name of Deumus, wears a crown , has four horns on her head and four hooked teeth in her mouth which are very strong; she has a pointed and hooked nose, feet like a roaster, and hold between her claws a soul which she seems ready to devour.

29. Euronyme, superior demon, prince of death, according to several demonomaniacs. He has a huge, long teeth, a dreadful body all covered with sores and for clothing, a fox skin. The pagans knew him. Pausanians said that he fed on carrion and dead bodies. He has in the temple of Delphi a statue which shows him with a black complexion, baring his huge teeth like a famished wolf and sitting on a vulture skin.

30. Flaga. woe-working Scandinavian fairy. Some said that she was only a magician who had an eagle for riding.

31. Flauros, grand-general of hell. He was seen in the form of a terrible leopard. When he took human form, he wore a frightful face with burning eyes. He knows the past, the present and the future, raises all the demons or spirits against their enemies, the exorcists, ad commands twenty legions.

32. Forcas, knight, high president of hell; he appears in the guise of a vigorous man, with a long beard and white hair; he is mounted upon a large horse and holds a sharp-pointed dart. He knows the virtues of herbs and precious stones. He teaches logic, esthetics, chiromancy, pyromancy, and rhetoric. He can make a man invisible, ingenious and well-spoken. He can be made to find lost things; he can discover treasures, and he has under his orders twenty nine legions of demons.

33. Furfur, count of hell.He can be seen in the guise of a stag with a flaming tail; he speaks only lies, unless he be enclosed in a triangle. He often takes the form of an angel, speaks with a raucous vioce and sustains the union between hasbands and wives. He makes fall the thunderbolt, the lightning flash and the thunder groan in the places he has been oredered to do so. He responds on abstract things. Twenty six legions are under his orders.

34. Ganga-Gramma, feminine demon whom the Indians hold in great dread, and consequently to whom they offer great honors. He has a single headand fours arms; he holds a small bowl inhis left hand, and a three-pronged fork in his right. He is drawn in processions on a chariot with plenty of pomp; sometimes his fanatics were so crazed with devotion that they threw themselves under his wheels. Goats were the ordinary victims that were burned to him. In sickness or in any other danger, he was found among the Indians who took a vow to him. If they recovered, the practice of honoring Ganga-Gramma was as follows. One sank down in a skin backed with hooks, by which means one was raised in the air; there they performed sleight-of-hand and cut capers beforethe spectators. When simple and credulous women, who were persuaded that this ceremony is agreeable to Ganga-Gramma and would cause them no harm, consented, then there was no time to change their mind before they were already in the air. The cries of the assistants stifled their complaints. A kind of penitence, always in honor of this same demon, consists of letting a string pass through his chair, and to dance while the other people pull this string. The night fllowing the festival of Ganga-Gamma one sacrificed to him a buffalo whose blood had filled a vase which was placed before his image. One swears that the very next day the blood had vanished. Soe authors say that simetimes, instead of a buffalo, one immolates a human victim.

35. Garuda, fabulous bird who is often represented with the head of a handsome yong man, whith a white ring around the neck and the body of an eagle. He serves as a mount to Vishnu, like the eagle who served as a vehicle for Jupiter. The Indians tell that he was hatched from an egg his mother, Diti, had laid and brooded over five years.

36. Gomory, pwerful duke of hell; he appears in the form of a woman; he has a ducal crown on his head, and he is mounted on a camel. He responds concerning the present, the past, and the future; he can discover hidden treasures; he commands twenty six legions.

37. Haborym, fire demon, also called Aym. He carries in hell the title of duke; he rides a viper and he has hree heads; one is a serpent, the other is a man, the third a cat. He holds a flaming torch in his hand. He commands twenty six legions. Some say he is the same as Raum, but we doubt it.

38. Ippes or Apperos, prince andocunt of hell; he appears in the form of an angel, sometimes as that of a lion, with the head and feet of a goose and with a short hare's tail; he knows the past and the future, gives genius andaudacity to men, and commands thirty six legions.

39. Lamia, queen of Libya, who splits open the bellies of pregnant women to devour the fruits of their wombs. She gave her name to the «lamias» who were evil demons. They could be found in the deserts in female form with dragons' heads at the end of their feet. They also haunted cemeteries where they disinterred cadavers and ate them, leaving nothing of the dead except their bones.

Një Psalm Vjeshte ~ Karen Bergquist

2010-09-28T01:13:00.002+02:00

Do të kërcej

vallëzimin e ditëve në mbarim

dhe jetës së fjetur.

Do të kërcej

mbi gjethet e thara, të ftohta

një pasion njerëzor i sjellur vërdallë i nënshtruar.

Do të kërcej

ndërsa Hyjni Brir-osh ecën

përmes qiejve.

Do të kërcej

nën muzikën e langojve të tij

duke vrapuar, duke lehur në kor.

Do të kërcej

me fantazmat e atyre

të larguar më parë.

Do të kërcej

midis gjumit të jetës

dhe ëndrrës së vdekjes.

Do të kërcej,

mbi syrin e errët te Shamhain

do të kërcej.

London After Midnight 1927

2010-09-19T23:38:00.075+02:00

Октябрь (Десять дней, которые потрясли мир) 1927

2010-09-19T03:12:00.046+02:00

October (Ten Days That Shook The World)

? A Complete Silent Horror List

2010-09-07T06:28:00.016+02:00

The Arrival of a Train at a Station (1895)
The Devil’s Castle (aka The House of the Devil; Le Manoir Du Diable) (1896)
A Terrible Night (1896)
Rip Leaving Sleepy Hollow (1896)
The Bewitched Inn (1897)
The Devil’s Laboratory (1897)
The Devil's Castle (1897)
Faust et Marguerite (1897)
The Hallucinated Alchemist (1897)
A Nightmare (1897)
The Haunted Castle (1897)
Black Art (1898)
The Cavalier's Dream (1898)
The Cave of the Demons (1898)
The Damnation of Faust (1898)
Faust and Mephistopheles (1898)
Photographing a Ghost (1898)
Murder Will Out (1899)
Summoning the Spirits (1899)
Cleopatra's Tomb (1899)
The Haunted House (1899)
The Haunted Picture Gallery (1899)
A Midnight Episode (1899)
The Miser's Doom (1899)
The Sign of the Cross (1899)
The Skeleton at the Feast (1899)
Chinese Magic (1900)
Faust and Marguerite (1900)
The Prince of Darkness (1900)
The Troublesome Fly (1900)
Uncle Josh's Nightmare (1990)
Uncle Josh in a Spooky Hotel (1900)
The Mystic Swing (1900)
Bewitched Dungeon (1901)
The Clown Vs. Satan (1901)
The Phrenologist and the Lively Skull (1901)
Bluebeard (1901)
The Glutton's Nightmare (1901)
The Haunted Curiosity Shop (1901)
The Magic Sword (1901)
The Devil and the Statue (1902)*
The Shadow Girl (1902)
The Treasures of Satan (1902)
The Fairy of the Black Rocks (1902)
A Fight with Sledgehammers (1902)
Maria Marten: or, The Murder at the Red Barn (1902)
The Apparition (1903)
Beelzebub’s Daughters (1903)
The Monster (1903)
The Witch’s Revenge (1903)
The Cake-Walk Infernal (1903)
The Enchanted Well (1903)
Faust in Hell (1903)
The Infernal Boiling Pot (1903)
The Mistletoe Bough (1904)
Faust and Marguerite (1904)
A Miracle Under the Inquisition (1904)
The Terrible Turkish Executioner (1904)
The Black Imp (1905)
The Effects of too Much Scotch (1905)
Esmeralda (1905)
L'Antre Infernele (1905)
The Four Hundred Blows of the Devil! (1906)
A Spiritualistic Meeting (1906)
Dream of a Rarebit Fiend (1906)
The 400 Tricks of the Devil (1906)
The Haunted House (1906)
The Mysterious Report (1906)
The Witch (1906)
Aladin ou le Lamp Marvelluise (aka Aladdin and the Wonderful Lamp) (1906)
Amid the Workings of the Deep (1910)
Satan in Prison (1907)
Bewildering Cabinet, The (1907)
The Doll's Revenge
The Haunted Hotel (1907)
In the Bogie Man's Cave (1907)
Satan at Play (1907)
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1908)
The Legend of Sleepy Hollow (1908)
Sherlock Holmes in the Great Murder Mystery (1908)
The Devil's Bargain (1908)
The Doctor's Experiment (1908)
Legend of a Ghost (1908)
The Man and His Bottle (1908)
Maria Marten (1908)
Aventures de Don Quichotte (aka Incident from Don Quixote) (1908)
The Sealed Room (1909)
Edgar Allan Poe (1909)
The Hunchback (1909)
A Panicky Picnic (1909)
Faust (1909)
Love of a Hunchback (1909)
The Ancient Roman (1909)
An Apish Trick (1909)
Frankenstein (1910)
At Midnight in the Graveyard (1910)
Witch Ballad, The (1910)
Faust (1910)
The House of the Seven Gables (1910)
La Defaite de Satan (1910)
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1910)
The Duality of Man (1910)
Aerial Submarine: A Startling Forecast - Piracy in Sea and in Air (1910)
The American Suicide Club (1910)
Another's Ghost (1910)
The Bells (1911)
Baron Munchausen Dream (1911)
Beneath the Tower Ruins (1911)
Bill Taken for a Ghost (1911)
Brains Repaired (1911)
L'Inferno (1911)
Faust (1911)
The Island of Terror (1911)
Jone's Nightmare (1911)
The Lobster Nightmare (1911)
The Hunchback of Notre Dame (1911)
The Automatic Motorist (1911)
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1912)
The Legend of Sleepy Hollow (1912)
The Mask of Horror (1912)
The Raven (1912)
The Brute (1912)
Conscience (aka The Chamber of Horrors) (1912)
Andalusian Superstition (1912)
Der Schatten des Meeres (1912)
Bertie's Book of Magic (1912)
The Eyes of Satan (1912)
A la Conquete du Pole (aka The Conquest of the Pole) (1912)
The Bells (1913) (Two Versions)
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1913)
The Lunatics (1913)
The Pit and the Pendulum (1913)
The Student of Prague (aka Der Student von Prag) (1913)
The Other (1913)
Vampyren (1913)
After the Welsh Rabbit (1913)
Balaoo the Demon Baboon (1913)
The Picture of Dorian Gray (1913)
Bewitched Matches (1913)
The Banshee (1913)
From the Beyond (1913)
The Mystery of the Haunted Hotel (1913)
The Phantom Signal (1913)
The Werewolf (1913)
Dopo la Morte (1913)
Dr. Trimball's Verdict (1913)
The Grip of Iron (1913)
Maria Marten, or: The Murder in the Red Barn (1913)
The Adventures of Three Knights (1913)
The Airman's Enemy (1913)
The Alchemist (1913)
Atlantis (1913)
The Avenging Conscience; Thou Shalt Not Kill (1914)
The Hound of the Baskervilles (aka Der Hund von Baskerville) (1914)
The Murders in the Rue Morgue (1914)
An Ancestor's Legacy (1914)
The Suicide Club (1914)
The Phantom Violin (1914)
Der Hund von Baskerville, 2. Teil - Das Einsame Haus (1914)
The Fiends of Hell (1914)
Lola (1914)
The Ghost Breaker (1914)
The Basilisk (1914)
Ein seltsamer Fall (1914)
Avenging Spectre, The (1914)
A Ghostly Affair (1914)
The Man with Wax Faces (1914)
Alone with the Devil (1914)
The Dark Castle (1915)
Life Without Soul (1915)
The Vampires (aka Les Vampires) (1915)
The Golem (1915)
Haunted (1915)
The Haunted Attic (1915)
Miss Jekyll and Madame Hyde (1915)
Ghosts (1915)
The Fox Woman (1915)
The Picture of Dorian Gray (1915)
Horrible Hyde (1915)
Haunting Winds (1915)
The House of a Thousand Candles (1915)
A Call from the Dead (1915)
The Circular Staircase (aka The Bat) (1915)
The Agony of Fear (1915)
The Bridge of Time (1915)
The Ghost of Twisted Oaks (1915)
The Avenging Hand (1915)
The Chronicles of Bloom Center (1915)
Das dunkle Schloss (1915)
Der Hund von Baskerville, 3. Teil Das unheimliche Zimmer (1915)
Der Hund von Baskerville, 4. Teil (1915)
The Monkey's Paws (1915)
Pimple Sees Ghosts (1915)
The Picture of Dorian Gray (1915)
Satan's Rhapsody (1915)
The Scorpion's Sting (1915)
The Black Crook (1916)
The Devil's Toy (1916)
Crime and the Penalty (1916)
The Haunted Bell (1916)
The Crimson Stain Mystery (1916)
Homunculus, 1. Teil (1916)
Homunculus, 2. Teil - Das Geheimnisvolle Buch (1916)
Homonculus, 3. Teil - Die Liebestragodie des Homonculus (1916)
Homonculus, 4. Teil - Die Rache des Homonculus (1916)
Homonculus, 5. Teil - Die Vernichtung der Menschheit (1916)
Homonculus, 6. Teil - Das Ende des Homonculus (1916)
A Night of Horror (1916)
The Picture of Dorian Gray (1916)
Rubezahls Hochzeit (1916)
The Wheel of Death (1916)
The Arrow Maiden (1916)
Isle of Oblivion (1917)
Black Orchids (1917)
The Darling of Paris (1917)
Avarice (1917)
The Devil's Assistant (1917)
The Ghost of Old Morro (1917)
The Brand of Satan (1917)
Hilde Warren und der Tod (1917)
Ghost House (1917)
The Enchanted Kiss (1917)
Das Bildnis des Dorian Gray (1917)
The Golem and the Dancing Girl (1917)
Fear (1917)
The Sorrows of Satan (1917)
Thais (1917)
Aladdin and the Wonderful Lamp (1917)
The Bells (1918)
Alraune, die Henkerstochter, genannt die rote Hanne (Sacrifice) (1918)
Alraune (1918)
The Eyes of Mystery (1918)
The Picture of Dorian Gray (1918)
The Eyes of the Mummy (1918)
The Haunted Hotel (1918)
The Haunted Bedroom (1919)
J’accuse! (1919)
The Plague in Florence (aka Die Pest in Florenz) (1919)
Weird Tales (aka Eerie Tales) (1919)
Wahnsinn (1919)
The Beetle (1919)
Alraune und der Golem (1919)
The Face at the Window (1919)
Lilith und Ly (1919)
Totentanz (1919)
Atketa Fantasma (1919)
The Cabinet of Dr. Caligari (1920)
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) (Two Versions)
The Great London Mystery (1920)
The Monster of Frankenstein (1920)
The Penalty (1920)
The Two-Faced Man (1920)
The Count of Cagliostro (1920)
Nachtgestalten (1920)
Satanas (1920)
Desire (1920)
Black Shadows (1920)
Love Without Question (1920)
The Face at the Window (1920)
The Dark Mirror (1920)
The Hunchback and the Dancer (1920)
Genuine (1920)
The House of the Tolling Bell (1920)
The House of Whispers (1920)
The Golem (1920)
The Devil to Pay (1920)
Anita (1920)
At the Villa Rose (1920)
The Dead Avenge Themselves (1920)
Der Hund von Baskerville - 5. Teil: Dr. Macdonalds Sanatorium (1920)
Der Hund von Baskerville - 6. Teil: Das Haus ohne Fenster (1920)
Der Januskopf (1920)
The Grip of Iron (1920)
Algol (1920)
Along the Moonbeam Trail (1920)
At the Stroke of Midnight (1920)
Drakula’s Death (aka Drakula halala) (1921)
The Lost Shadow (1921)
The Phantom Carriage (1921)
The Ghost in the Garret (1921)
His Brother's Keeper (1921)
The Haunted House (1921)
Das grinsende Gesicht (1921)
The Devil's Foot (1921)
The Haunted Castle (1921)
Other Person, The (1921)
The Yellow Face (1921)
Destiny (1921)
Backstairs (1921)
Gevatter Tod (1921)
The Hound of the Baskervilles (1921)
Il Mostro di Frankenstein (1921)
The Sting of Death (1921)
A Voice from the Dead (1921)
At the Mercy of Tiberius (1921)
L'Atlantide (1921)
A Blind Bargain (1922)
Edgar Allan Poe (1922)
Haxan (1922)
The Headless Horseman (1922)
Nosferatu – A Symphony of Horror (1922)
The Phantom Terror (1922)
At the Sign of the Jack O'Lantern (1922)
Dr. Mabuse: The Gambler (1922)
Haxan: Witchcraft Through the Ages (1922)
The Headless Horseman (1922)
Trifling Women (1922)
A Blind Bargain (1922)
Dance macabre (1922)
Faust (1922)
The Ghost Breaker (1922)
Der unheimliche Gast (1922)
The Bells (1923)
The Hunchback of Notre Dame (1923)
While Paris Sleeps (1923)
A Spectre Haunts Europe (1923)
The Bishop of the Ozarks (1923)
Itching Palms (1923)
The Red Inn (1923)
Warning Shadows (1923)
The Last Moment (1923)
The Werewolf (1923)
The Mistletoe Bough (1923)
The Monkey's Paw (1923)
The Mystery of Dr. Fu Manchu (1923)
St. Elmo (1923)
Alice's Spooky Adventure (1923)
Unseen Hands (1923)
Help! (1923)
Dante's Inferno (1924)
The Hands of Orlac (1924)
Waxworks (1924)
The Coughing Horror (1924)
The Bells (1925)
The Monster (1925)
The Phantom of the Opera (1925)*
The Unholy Three (1925)
The Phantom of the Moulin-Rouge (1925)
Maciste in Hell (1925)
Wolf Blood (1925)
La Giovinezza del Diavolo (1925)
The Bells (1926)
The Blackbird (1926)
Faust (1926)
The Road to Mandalay (1926)
The Student of Prague (1926)
The Bat (1926)
Midnight Faces (1926)
Sparrows (1926)
Kyoren no onna shisho (1926)
The Sorrows of Satan (1926)
The Magician (1926)
Sweeney Todd (1926)
The Cat and the Canary (1927)
London After Midnight (1927)
Metropolis (1927)
The Unknown (1927)
The Show (1927)
The Lodger: A Story of the London Fog (1927)
Manor House of Fear, The (1927)
Ghost Train (1927)
The Strange Case of Captain Ramper (1927)
The Gorilla (1927)
The Wizard (1927)
Faust (1927)
Johann the Coffinmaker (1927)
Prelude (1927)
Alraune (1928)
The Fall of the House of Usher (1928) (Two Versions)
The Haunted House (1928)
The House of Horror (1928)
The Terror (1928)* (Two Versions)
West of Zanzibar (1928)
Maria Marten (1928)
The Ape (1928)
The Man who Laughs (1928)
The Phantom City (1928)
Sweeney Todd (1928)
Der Hund von Baskerville (1929)
The Man Who Laughs (1929)*
Seven Footprints to Satan (1929)*
Cagliostro - Liebe und Leben eines grossen Abenteurers (1929)
The Charlatan (1929)
House of Horror (1929)
An Andalusian Dog (1929)
The Ace of Scotland Yard (1929)
Chamber of Horrors (1929)
The Silent House (1929)

*Released with sound sequencesf

or more : link link2

T'tjera ~ Samuel Beckett

2010-09-06T17:34:00.002+02:00

Kockat e jehones

strehe nen ecjen time gjate gjithe kesaj dite

gostia e tyre e shfrenuar dhe e mbytur nderkohe qe mishi prishet

duke perçare pa frike apo era e mbare

gantelopeja e vrapit te arsyeshem dhe absurd

te marra nga krimbat per ate qe jane

Der tagte es

shlyej lamtumirat zevendesuese

vela derdhur ne doren tende

te cilat s'kane me per token

dhe qelqi i pamjegulluar siper sye te tu

Malacoda

tri here erdhi ai

burri sipermarres i varrimit

gjakftoht' prapa kapeles bishtshkurter

per te matur

eshte ai jo i paguar per te matur

kjo e pakorruptueshme ne holl

kjo Malebranca deri ne gjunje tek zambaket

Malacoda deri ne gjunje tek zambaket

Malacoda per çdo frike njohese

qe mbulon me felt* perineumin e tij ben te heshte çdo sinjal

duke renkuar siper ne ajrin e rende

duhet ajo te jete duhet te jete ajo duhet te

zbulo marijuanen rezervoje atje ne kopsht

te degjoje ajo mund te shohe asaj nuk i nevojitet

per ta vendosur ne arkivol

me ungulaten** ndihmese

zbulo marijuanen rezervo vemendjen e saj

te degjoje ajo duhet te shohe asaj nuk i nevojitet

te mbuloje

te jete e sigurte mbulo mbulo kudo

qellimi jot' lejome mua te mbaj sulfurin tend

zagushi hyjnore qelq i njohur si i qarte

qendro Scamilion qendro qendro

vendose kete Huysum ne kuti

mbaj mend shembelltyren eshte ai

te degjoje ajo duhet te shohe ajo duhet

te gjithe brenda te gjithe shpirtrat

gjysmelartesi gjithmone gjithmone

jo!***

* - nje cope e bere nga mbeshtjellja dhe shtypja e leshit ose i nje tekstili tjeter te pershtatshem e shoqeruar nga perdorimi i lageshtise ose nxehtesise qe i ben fijet te bashkohen si nje lemsh i trashe

** - gjitar thundrak

*** - refuzim

Ecja

oh, pyje te bukura ngado

ne te bojatisuren koder jeshile

ndonjehere kur une drejtohem me paqe te embel e shperblyer per çdo

gjemb ne kraharorin tim

kur shpirti im eshte ne hije

per artin e mendimin

vuajtje te thella kane kushtuar

jeten time qe prej fillimit

(...) rrotullohu, kthehu

dhe thuaji lamtumire gjithe asaj

Ngjitja (ngritja)

permes perpjekjeve

ate dite ne te cilen

nje femije i mahnitshem

rikthehet ne familje

ndersa une degjoj zerin e tij entuziast

thote

futbolli per Kupen Boterore gjithje

teper i ri ne te njejten kohe

permes dritares se hapur

ajri ne heshtje pa

valen e madhe

te gjakut te tij te njollosur

goxha bollek ne

velat mbi bimet ne trupin tend

me gishterinj mbylli qepallat

i neveritshem per rreshtat (e poemes)

sy jeshile te ndezur

godasin ajrin mbi varrin tim

Per qendrimin e saj te qete

te qenit atje pa nofulla apo dhembe

ku vendoset kenaqesia e te humburit

per te fituar

dhe pikerisht poshte Roscelin dhe shiko

oh dhurate ndajfoljesh

bosh bosh pervec disa copezash kenge

babai imme dha mua nje burre

apo te ujdis lulet per t'i njomur

aq sa te duash te zgjedhuren

kembet e copezuara ende teper larg nga Les Halles

ose tubacionet e ujit

ose turmat qullese te qelbeta

pa te pertejmen sepse ajo eshte

kaq e mire

shkelqim fluoreshent

dhe vjen

me duar dhe goje idioti duke u terhequr zvarre

ne fund te syrit tek degjon

nga larg gersheret e argjendta

Miza

ndermjet skenes dhe meje

gota

bosh me perjashtim te asaj

barku ne toke

i rrethuar nga krahet e tyre te zeza

guxim i lojtur antenat

kembe te dredhura te bera lemsh

ne nje goje thithese boshlleku

duke qelluar blune e padallueshme

duke u perplasur me kot nen gishtin tim

shqeteson detin dhe qiellin e qete

Rue de Vaugirard

ne gjysme-rruge siper

une ndal dhe çiltersia trullos koracen

i nxjerre jashte ne drite dhe hija

pas kthimit tim e perforcuar

nga nje menyre negative te mallkuar

Une dua dashurine time te vdes' (pjese te shkeputura)

perballe/

e tmerrshme/

qesharake per tu bere.

askush/

s'do te kete qene/

per kedo/

qe te dy bashke jane/

cdo gje/

cdokush.

keshtu ndonjehere/

si cdo gje/

e jetes nuk eshte e nevojshme.

e keqja/

qe zemra njohu/

koka/

e perfytyroi/

resuca''telo/

perkeqesohet/

akoma me keq.

Amfiteatri Lutecia

prej atje ku ne ulemi me larte se stacionet

eja te na shohesh ne anen e Rue des Ara''nes

dyshues veshtrim i shpejte

me pas eja tek ne permes reres se erret

shtepi e shemtuar perseri, e shemtuar aq sa te tjerat

por gojekyçur. Nje qen jeshil vrapon

pergjate Rue Monge,

ajo ndalon vazhdon me nje veshtrim

qeni kapercen reren dhe duke u zhdukur pas

piedestalit te dijetarit Gabriel de Mortillet

ajo kthehet une kam ikur ngjit shkallet

fshatarak un' luaj me doren e majte

tatepjeta e ashper eshte ngurtesuar. Ajo natyrisht

ben nje hap tutje Rue Monge, pastaj ndiqme mua

une rrenqethem un qe takohem me mua

tani veshtro me syt' e rinj

reren pellgje ujrash ne shiun e imet

duke i hequr vajza nje unaze

nje shok qe e di nese, disa te dashur duke kapur duart

stacionet bosh, shtepite e gjata, qielli

shkelqen teper vone

une kthehem jam i sikletosur

tek gjej atje fytyren e saj te trishte

lart ne qiell dhe gropa tokesore

dhe nje nga nje zerat e vjeter

prej pertej varrit

dhe ngadale e njejta drite

nderkohe qe mbi fushat e Enes ne dhunime te gjata te zbutura

prej kapilareve

dhe ligjeve te njejta

qe atehere,

dhe te zhdukesh gradualisht tej larg

Atropos dhe Proserpina

boshlleku goje e adhurueshme ende hije e dyshimte

goja e hijes eshte hyrja per tek gropa

Vdekja e A.D.

dhe me pas ji akoma atje akoma atje

duke mberthyer tavolinen time te erret

e diteve dhe neteve aty qorrazi

te jesh i copezuar te mos vraposh per t'u zhdukur dhe te jesh atje

duke u mbeshtetur tek rredimi i nje kohe vdekjeje kane qene

ç'ishte duke bere çfare ai me beri mua

miku im vdiq dje pamje e ndritur

dhembe te gjate ne mjekren e tij duke gelltitur si t'babezitur

jetet e shenjtoreve nje dite e nje jete te jetuar

naten duke rijetuar mekatet e tij te erreta

vdiq dje nderkohe qe une jetoja

atje duke u dehur dhe ndjere hyjnor

se te fajesosh stuhite per kohen e pafalshme

i kapur pas sharres se vjeter mjetet prej druri

perseritet deshmia

Pjese

çfare syte/

mire/

nuk shikojne mire/

gishti i majte/

i djathri per t'u rrotulluar/

mbertheji mire/

gishterinj dhe sy/

mbrapsht si e mire/

akoma me mire.

çdo te beja pa kete bote pa nje fytyre pa pyetje te bera

ku ekzistenca zgjat veç nje moment

ku çdo moment kthen boshllekun ne harrese

kam qene pa kete rryme

kur ne fund trupi dhe hija jane te hutuara

çdo te beja pa kete heshje zerash

humnera e te pikturuarit terbueshem drejt shpetimit te dashurise

pa kete qiell qe ngrihet

mbi pluhurin e tij balast

çdo te beja si dje dhe sot

duke pare nga e çara ime nese nuk jam vetem

te shetis dhe e largohem nga gjithe jeta

ne nje hapesire mashtruese

ne mes zerave te pazeshem

me mbyllen mua

Viva vrau ndalesen time te vetme

krizantemat gjethet e zambakeve te bardhe

ne prill bora e shkrire

ditet e bukura te grise se acarte

Cascando ~ Samuel Beckett

2010-09-06T16:43:00.000+02:00

perse jo vetem te deshperuarit e

rasteve te

ndarjes se fjales

eshte jo me mire aborti se te jesh shterpe

oret pasi ti ke ikur jane kaq te zymta

ata gjithmone do te fillojne te hiqen zvarre teper shpejt

kanxhat duke mberthyer verberisht shtratin e deshires

duke treguar kockat e te dashurve te vjeter

zgavra te mbushura dikur me sy si te tute

cdo gje gjithmone eshte me mire teper shpejt se sa kurre

deshira e zeze duke njollosur fytyrat e tyre

duke thene perseri nente dite kurre s'i pluskoi te dashurit

as nente muaj

as nente jete

duke thene perseri

nese ti nuk me meson mua une nuk do te nxe

duke thene perseri eshte nje e kaluar

madje nga kohet e kaluara

kohet e kaluara te lutjeve

kohet e kaluara e te dashurit

nga te diturit e te mos diturit te te pretenduarit

nje e fundit madje e koheve te kaluara e te thenit

nese ti nuk me do mua une nuk do te duhem

nese un' nuk te dua ty une nuk do dua

tund'sja e fjaleve te ngrira ne zemer perseri

dashuri dashuri dashuri zhurma e mbytur e kumarxhiut te vjeter

duke therrmuar t'pandryshueshmen

hirrë te fjaleve

te tmerruar perseri (i tmerruar)

prej te mos dashurit

prej te dashurit dhe jo ty

prej te qenit i dashur dhe jo nga ty

nga te diturit e te mos diturit te te pretenduarit

duke pretenduar

Une dhe gjithe te tjeret qe do te te duan

nese te duan

III

veç nese ata te duan ty

Jo Unë ~ Samuel Beckett (1972) III

2010-08-31T21:02:00.001+02:00

... heshtje per nje cast... sikur per nje cast... dhe asnje reagim... sikur te mos kishte degjuar ... ose s'mundej... s'mund te heshte per nje moment... si i marrosur ... e gjithe ajo se bashku... tek lodhej per te degjuar.. bashkoji ato ... dhe truri ... duke defryer me vetveten ... duke u munduar ta bente te kuptueshme... ose ta bente te ndalonte ... ose ne te shkuaren... duke permendur neveritshem te shkuaren... mendime nga kudo... ecen me se shumti... duke ecur tere ditet e saj... dite pas dite... disa hapa me pas ndalon ... vezhgo ne hapesire... pastaj me tutje ... disa me teper ... ndalo dhe vezhgo perseri ... keshtu ne vazhdim ... duke u endur perqark ... dite pas dite ... ose ate kohe qe ajo qau... nje kohe qe ajo mund ta kujtonte... qe nga ajo kohe kur ishte foshnje... duhet te kete qare si nje foshnje... ndoshta jo... jo thelbesore per jeten... vetem e qara e lindjes per ta bere te vazhdoje... te marre fryme... pastaj jo me shume deri kaq... nje cofetine tanime... ulur tek veshtronte doren e saj ... ku ishte? .. Akrat e Croker-it... nje mbremje rruges per ne shtepi... shtepi!.. nje grumbull guresh ne Akrat e Croker-it ... muzg ... e ulur tek veshtronte doren e saj ... atje ne prehrin e saj ... pellemba nga siper... papritur e pa ate te njomur... pellemba ... lotet mesa duket ... te sajat mesa duket ... asnje tjeter per milje larg ... asnje ze ... vec lotet... ulur tek i shihte ato te thaheshin ... gjithcka e marre fund ne nje sekonde ... ose tek kapte kashten... truri ... duke rrahur tutje ne ate te veten ... kapje e shpejte dhe me tej ... asgje atje... me tutje tek tjetra... keq aq sa edhe zeri... me keq... si arsyetim mendjengushte... e gjithe ajo bashke... s'mund--... cfare? .. gumezhima? .. po.., gjate gjithe kohes gumezhima... ulerime e turbullt si ujevarat ... dhe rrezja ... dridhej nganjehere... tek fillonte te levizte perqark... si drite hene por jo... e gjithe pjesa e se njejtes ... mbaji syte tek ajo atje ... cep' i syrit ... e gjithe ajo bashke ... s'mund te vazhdoje ... Zoti eshte dashuri... ajo do te pastrohej ... mbrapsht ne fushe ... dielli i mengjesit... prill... fshihe koken poshte tek bari ... asgje vec laureshave... keshtu me rradhe... duke kapur kashten... tek lodhej qe te degjohej ... fjala e cuditshme ... jepi kuptim asaj ... i gjithe trupi sikur te ishte zhdukur... vetem goja... si e marrosur ... dhe s'mund te ndaloje ... jo te ndaluar asaj... dicka ajo-- ... dicka ajo duhej te-- ... cfare? .. kush?.. jo!.. ajo! .. [Ndalese dhe levizje 3.] ... dicka ajo duhej te--...cfare? .. gumezhima? .. po... gjate gjithe kohes gumezhima... ulerime e turbullt ... ne kafke... dhe rrezja ... duke u endur perqark ... pa dhimbje! ... deri tani ... aha! .. deri tani ... me pas tek mendonte... oh shume kohe pas kesaj... mendim i papritur... ndoshta dicka duhej te ... duhej te... tregonte... a thua te ishte kjo? .. dicka ajo duhej te .. tregonte.. gje e vockel e imet... perpara kohes se saj ... vrime e harruar ... jo dashuri... e kurseu ate... memece tere ditet e saj ... praktikisht memece... si mbijetonte!.. ate dite ne gjykate... c'duhej te thoshte ajo per veten... me faj apo e pafajshme ... ngrihu grua ... shprehe mendimin tend grua... qendroi atje tek vezhgonte hapesiren... goja gjysem e hapur si zakonisht... duke pritur te cohej tutje... e kenaqur prej dores ne krahun e saj ... tani kjo... dicka ajo duhej ta thoshte... si ishte ajo-- ... cfare? .. kishte qene? .. po... dicka qe mund te thoshte si kishte qene ... si kishte jetuar... jetuar pa pushim... me faj ose pa ... pa pushim... per te mbushur gjashtedhjete... dicka ajo-- ... cfare? .. shtatedhjete? ... Zot!.. pa pushim per te mbushur shtatedhjete... dicka ajo s'e dinte vete... s'do ta dinte nese degjonte... me pas e falur... Zoti eshte dashuria... meshira te dhimbsura... te reja cdo mengjes... mbrapsht ne fushe ... mengjes prilli... fytyra ne bar... asgje vec laureshave ... coje atje... merre ate qe prej atje... pak me shume--... cfare? .. jo ate? .. aspak te bente me ate? .. asgje qe mund ta thoshte? .. ne rregull... asgje qe mund ta thoshte ... provo dicka tjeter ... mendo per dicka tjeter ... oh shume kohe me vone ... mendim i papritur... as ai... ne rregull... dicka tjeter perseri ... keshtu ne vazhdim ... zbuloje ne fund ... mendo gjithcka vazhdon goxha gjate... me pas falet ... mbrapsht ne--... cfare? .. as ajo? .. aspak te bente as me ate? .. asgje qe ajo mund t'mendonte? .. ne rregull... asgje qe mund ta thoshte... asgje qe mund t'mendonte ... asgje qe ajo--... cfare? .. kush? .. jo! .. ajo! .. [Ndalese dhe levizje 4] ... gje e vockel e imet... jashte para kohes se saj ... vrime e braktisur ... jo dashuri ... e kurseu ate... memece tere ditet e saj... praktikisht memece... edhe me veten... asnjehere me ze te larte ... por jo plotesisht ... ndonjehere deshire e papritur ... nje ose dy here ne vit... gjithnje dimer disa arsye te cuditshme ... mbremjet e gjata... oret e erresires ... deshire e papritur te ... tregonte... pastaj te turrej tutje te ndalonte te parin qe shihte... nevojtorja me e afert... filloi ta nxjerre ate jashte... rryme e qendrueshme ... gjera te cmendura... gjysma e bashketingelloreve gabim... askush s'mund ta ndiqte... derisa u ndesh me veshtrimin qe i kishin ngulur asaj... pastaj te vdese nga turpi ... te zvarritej mbrapsht ne ... nje ose dy here ne vit... gjithnje dimer disa arsye te cuditshme ... ore te gjata te erresires...tani kjo ... kjo ... shpejt e me shprejt... fjalet... truri ... duke rrahur tutje si te marre .. kapje e shpejte dhe keshtu ... asgje atje ... gjetke tjeter ... provo diku tjeter... gjithe kohes dicka tek lutej... dicka tek ajo tek lutej... lutej qe te ndalonte gjithcka ... e papergjigjur ... lutje e papergjigjur ... ose e padegjuar ... teper e zbehte... keshtu me pas ... vazhdo . .. te perpiqesh ... duke mos ditur per cfare... per cfare ajo po mundohej... c'te provonte ... i gjithe trupi si i zhdukur... vetem goja ... si e marre ... keshtu ne vazhdim ... vazhdo-- ... cfare?.. gumezhima? .. po... gjate gjithe kohes gumezhima... ulerime e turbullt si ujevarat ... ne kafke... dhe rrezja ... duke u vertitur perqark ... pa dhimbje... deri tani... e gjithe ajo... vazhdo... duke mos ditur cfare... cfare ajo po-- ... cfare? .. kush? .. jo! .. ajo!.. AJO! .. [Ndalese.] ... c'ishte duke provuar... c'te provonte... s'ka rendesi... vazhdo!... [Perdet fillojne te ulen.] ... zbuloje ne fund ... pastaj mbrapsht... Zoti eshte dashuria... meshira te dhimbsura... te reja cdo mengjes... mbrapsht ne fushe... mengjes prilli... fytyra ne bar... asgje vec laureshave... ngrije--

[Perdet plotesisht poshte. Shtepia e erret. Zeri vazhdon pas perdes, i pakuptueshem, dhjete sekonda, ndalon gjate kohes qe shtepia ndricohet.]

Jo Unë ~ Samuel Beckett (1972) II

2010-08-31T02:23:00.002+02:00

... oh, shume kohe me vone... cast i papritur ... e rritur sikur te kishte qene per te besuar... me varfanjaket* e tjere... ne nje meshireplotesi.,. [E qeshur e shkurter] ... Zot!... [Goxha e qeshur] ... mendimi i pare ishte... oh, shume kohe me vone... cast i papritur... ajo po ndeshkohej... per mekatet e saj... numri i te cilave pastaj... me teper prova nese prova nevojiteshin... i shkrepetine ne mendje... njera pas tjetres... me pas te hequra nga mendja si qesharake... oh, shume kohe me vone... ky mendim u hoq nga mendja... derisa ajo papritur ajo e kuptoi... gradualisht e kuptoi... ajo nuk po vuante... Imagjinoje!.. nuk po vuante!.. me te vertete s'mund ta sillte ndermend... menjehere... kur ajo kishte vuajtur me pak... vec neqoftese ajo sigurisht te kish qene duke vuajtur... aha! .. te kete qene menduar se ajo vuante... ashtu si ne kohet e braktisura... ne jeten e saj... kur qartazi kishte ndermend te defrehej... ajo ishte ne fakt... duke mos patur asgje prej gjeje... as me te voglin... ne rastin e te cilit sigurisht... ai perfytyrim i ndeshkimit... per njerin mekat apo tjetrin... ose per fatin... ose pa asnje arsye te vecante... per hir te tij... gje qe ajo e kuptonte mjaft mire ... ai nocion i ndeshkimit... qe i kishte ndodhur se pari asaj... e rritur sikur te kish qene per te besuar... me varfanjaket e tjere... ne nje meshireplotesi... [E qeshur e shkurter] .. Zot!... [Goxha e qeshur] ... se pari i ndodhi asaj... me pas u hoq nga mendja... prej te qenit qesharak... ndoshta nuk ishte qesharake... ne fund te fundit... keshtu ne vazhdim... e gjithe kjo... arsyetime te kota... deri ne tjetrin mendim... oh, shume kohe me vone... mendim i papritur... shume qesharak me te vertete por--... cfare? .. gumexhima?... po... gjate gjithe kohes gumezhima... e ashtuquajtura ... te veshet ... edhe pse sigurisht ne te vertete ... aspak te veshet... ne kafke... ulerime e merzitshme ne kafke... dhe gjate gjithe kohes kjo rreze apo tufe drite ... si drite hene ... por me shume gjasme jo... pa dyshim qe jo... gjithnje e njejta njolle... e ndritshme... tani e mbuluar prej perdes se holle ... por gjithnje e njejta njolle... ashtu si asnje hene s'do te mund te ... jo ... asnje hene ... vetem e tere pjesa e deshire per te ... torturuar ... edhe pse faktikisht ne te vertete... jo ne me pak... jo nje sembim... kaq larg... aha!.. kaq larg... ky mendimi tjeter me pas ... oh, shume kohe me vone... mendim i papritur ... shume qesharak me te vertete por aq shume si ajo... ne nje menyre... qe ajo do te bente me mire sikur te ... renkonte ... nganjehere... te perpelitej nuk mundej... sikur ne agonine e pranishme... por s'mundej ... nuk mund ta nxiste ... disa cene ne makijazhin e saj ... te paafta per mashtrim... apo makina ... me shume gjasa makina ... kaq e stakuar ... asnjehere s'e mori lajmin... ose e pafuqishme per t'u pergjigjur... si e mpire ... s'mund te nxirrte ze... as edhe nje ze... asnje ze te asnje lloji... asnje britme per ndihme per shembull... duhej te ndihej kaq e gatshme... ulerit ... [Ulerima.] ... me pas degjo ... [Qetesi.] ... ulerit perseri ... [Ulerima perseri.] ... me pas degjo perseri ... [Qetesi.] ... jo ... e kurseu ate... cdo gje e heshtur si varr ... asnje pjese--...cfare? .. gumezhima?.. po... gjithcka e heshtur pervec gumezhimes... e ashtuquajtur ... asnje pjese e saj nuk levizte... qe ajo te mund te ndjente... vetem qepallat... mesa duket ... nganjehere... lene jashte driten... pasqyrim e quajne ate... asnje ndjesi e asnje lloji... por qepallat... madje me e mira e koherave... kush i ndjen ato?.. duke u hapur... duke u mbyllur... gjithe ajo lageshtire... por truri ende... ende mjaftueshem... oh, kaq shume keshtu!... ne kete faze... ne kontroll... nen kontroll... te vesh ne dyshim edhe kete... per ate mengjes prilli... keshtu arsyetoi ... ate mengjes prilli... ajo duke fiksuar me syte e saj ... nje kambane te larget... ne nxitim e siper per atje... duke e fksuar ate me syte e saj... qe te mos i shpetonte... nuk ishte zhdukur gjithcka... gjithe ajo drite... e tija... pa asnje... asnje... ne pjesen e saj... keshtu ne vazhdim... keshtu ne vazhdim ai arsyetoi... pyetje te kota ... dhe ende gjithcka e pajete e heshtur e embel si varri... kur papritur... gradualisht... ajo kupt--... cfare? .. gumezhima? .. po ... gjithcka e pajete pervec gumezhimes ... kur papritur ajo kuptoi... fjalet ishin-... cfare? .. kush? .. jo! .. ajo! .. [Ndalese dhe levizje 2.]... e kuptoi ... fjalet po vinin ... imagjinoje! .. fjalet po vinin ... nje ze qe ajo s'po e njihte... ne fillim... kaq kohe qekur kishte tingelluar ... me pas ne fund i duhej ta pranonte... s'mund te ishte i askujt tjeter... pervec i saji ... disa tingellima zanore... ajo nuk i kishte degjuar kurre ... tjeterkund ... aq sa njerezit do te te ngulnin syte ... rastet e rralla... nje ose dy here ne vit... gjithnje dimer arsye te cuditshme... shikonin ate pa e kuptuar ... dhe tani kjo rryme ... rryme e vazhdueshme... ajo qe nuk kishte kurre.. perkundrazi.. pothuaj memece.. gjithe ditet e saj..si mbijetonte!... madje pazari... jashte pazari... qender tregtare e zene me pune ... tregu i madh... tregu i madh... vetem doren tek lista... me canten... canta e vjeter e zeze per pazar... me pas qendro atje duke pritur... per cdo kohezgjatje ... mesi i turmes... e palevizshme... duke vezhguar hapesiren ... goja gjysem e hapur si zakonisht... derisa ishte mbrapsht ne doren e saj... canta mbrapsht ne doren e saj... me pas pago dhe ik... jo aq sa lamtumira... si mbijetonte... dhe tani kjo rryme.. duke mos kapur as gjysmen e saj.. as cerekun... asnje ide... se cfare po thoshte ... imagjinoje!.. asnje ide se cfare po thoshte! .. derisa filloi te perpiqej te... mashtronte veten... nuk ishte i saji aspak... aspak nuk ishte zeri i saj... dhe asnje dyshim s'do kishte... fatale, ajo duhej... ishte tek ceshtja... pas orvajtjeve te gjata... kur papritur ajo ndjeu... gradualisht ajo ndjeu... buzet e saj tek leviznin ... imagjinoje!.. buzet e saj tek leviznin!.. ndonese pa dyshim derisa ajo me pas nuk kishte... dhe jo buzet vetem... faqet... nofulla.. e gjithe fytyra... te gjitha keto--... cfare?.. gjuha?... po... gjuha ne goje... gjithe ato shtremberime pa te cilat... asnje shqiptim i mundur... dhe ende ne menyren e rendomte... nuk ndjeu aspak... kaq i perqendruar dikush eshte... ne ate qe dikush tjeter po thote... e gjithe qenia... e varur ne fjalet e tij... aq sa jo vetem kishte ajo... kishte ajo... jo vetem duhej ajo te dorezohej... te pranonte trashegimtare, e vetme... zerin e saj e vetem... por kete mendim tjeter te tmerrshem... oh, shume kohe me pas ... mendim i papritur... madje akoma me te tmerrshem nese eshte e mundur... ajo ndjenje po rikthehej... imagjinoje!.. ndjenja qe rikthehej! ... te nisesh nga maja ... me pas te punosh per poshte ... e tere makina ... por jo ... e kurseu ate... goja e vetme ... kaq larg... aha! .. kaq larg!... me pas duke menduar... oh shume kohe me pas... medim i papritur... s'mund te vazhdoje.. e gjithe kjo... e gjithe ajo... rryme e vazhdueshme ... duke u sforcuar per t'u degjuar... te besh dicka prej saj... dhe prej mendimeve te saj... te beje dicka prej atyre ... cdo gje--... cfare?.. gumezhima?.. po ... gjate gjithe kohes gumezhima... e ashtuquajtura ... e gjithe ajo bashke ... imagjinoje!.. i tere trupi si i zhdukur .. . vetem goja ... buzet... faqet ...nofullat ... kurre--... cfare? .. gjuha?.. po ... buzet... faqet ...nofullat ... asnjehere te qeta per nje moment ... goje e ndezur ... lume fjalesh... ne veshin e saj ... praktikisht ne veshin e saj ... duke mos kuptuar as gjysmen... as cerekun ... s'ia kishte idene se c'po thoshte. .. imagjinoje! .. s'ia ka idene se c'thote! .. dhe s'mund te ndaloje ... jo te ndaluar kesaj... ajo e cila vec nje cast me pare ... por nje cast!.. s'mund te nxirrte ze ... asnje ze te asnje lloji ... tani s'mund te ndaloje ... imagjinoje!.. s'mund te ndaloje rrymen ... dhe i tere truri tek lutej... dicka tek lutej ne tru... i lutej gojes te pushonte ...

* - femijet e braktisur

Jo Unë ~ Samuel Beckett (1972) I

2010-08-30T22:58:00.001+02:00

GOJA:___ jashte-,.. brenda kesaj bote ... kesaj bote... gje e vockel e imet... perpara kohes se saj ... ne nje te brakt-- ... çfare? .. vajza? .. po... vajze e vockel e imet... brenda kesaj... jashte brenda kesaj... perpara kohes se saj... e quajtur vrime e braktisur... e quajtur... pa rendesi... prinder te paditur ... te padegjuar... ai te ishte zhdukur ... zbraz'ti... jo me pare mbertheu te ndenjurat e tij.. ajo ne te njejten menyre.. tete muaj me vone... afer çastit... pra jo dashuri... e paperfillshme ajo... jo aq dashuri aq sa normalisht e shfryre mbi... foshnje memece... ne shtepi... jo ... as per ate çeshtje asgje nga asnje lloj... dashuri e asnje lloji ... ne cilendo faze pasuese... marreveshje kaq tipike... asgje prej asnje shenimi deri sa arriti gjashtedhjeten kur-- ... çfare? .. shtatedhjete .. Zot!.. te mbushesh shtatedhjete... duke u endur ne nje fushe... duke pare paqellimshem per aguliçe te eger... per te bere nje top... disa hapa pastaj ndalo... ngulja syte hapesires... pastaj me tej... pak me teper... ndalo dhe veshtro perseri... keshtu ne vazhdim... rreth e perqark... kur papritur... gradualisht... gjithçka zhduket... gjithe ajo dite e mengjesit te hershem te Prillit... dhe ajo e gjeti veten ne-- ...çfare? .. kush?.. jo!.. ajo!.. [Ndalese dhe levizje 1.] ... e gjeti veten ne erresire.. dhe nese jo krejtesisht... te pandjeshme... te pandjeshme... sepse ajo akoma mund ta degjonte gumezhimen... te ashtuquajturen ... tek veshet... dhe nje rreze drite erdhi e iku... erdhi dhe iku... ashtu siç hena mund ta hedhe... duke u endur ... brenda dhe jashte rese... po kaq e lodhur... ndihej... ndihej kaq e lodhur... ajo nuk e dinte ... ne c'gjendje ishte... Imagjinoje!... ne çgjendje ishte ajo!... nese po qendronte apo rrinte ulur... por mendja--... çfare?.. duke u gjunjezuar? .. po .. nese po qendronte... apo rrinte ulur... apo duke u gjunjezuar?.. por truri--... çfare?... e shtrire?.. po.. nese po qendronte... apo rrinte ulur... apo duke u gjunjezuar .. apo e shtrire.. por truri ende... ende... ne nje fare menyre ... per mendimin e saj te pare ishte ...

Demonographia ~ Collin de Plancy II

2010-08-30T21:23:00.007+02:00

14. Balan, great and terrible king of hell. Sometimes he has three heads: that of a bull, that of a man, that of a ram. Joint to all this is a serpent's tail amd eyes which shoot fire. But more commonly he is shown riding nide and horned upon a bear and carrying a sparrowhawk on hs wrist. His voice is hoarse and violent. He advises on the past, the present, and the future. This demon, who used to be in the heavenly order and who commands to this day forty hellish legions, teaches cunning, finesse, and the easy way to see without being seen.

15. Barbatos, great and powerful demon, horned earl of hell, similar to Robin of the Woods or Jack in the Green; he appears in the form of an archer or hunter; one meets him in the forests. Four kings sound the horn before him. He teaches divination by bird song, by the lowing of cattle, by the barking of dogs and the cries of diverse animals. He knows the treasures buried in the earth by magicians. He reconciles friends who have fallen out. This demon, who was once of the order of the virtus of heaven or of those of the heavely dominions, is reduced today to commanding thirty hellish legions. He knows the past and the future.

16. Behemoth, heavy and stupid demon, in spite of his stateliness. His strength is in his loins; his domains are gluttony and the pleasures of the belly. Several devil worshippers say that in hell he is butler and high cupbearer. Bodin believes that Behemoth in none other than the Egyptian Pharoah who persecuted the Hebrews. Behemoth is spoken of in Job as a monstrous creature. Some commentators say that he is a whale, and others that he is an elephant; but there have been other montrous species which have disappeared. One sees in the works of Urbain Grandier that Behemoth is surely a demon. Delancre says that one sees him as a montrous animal, because he gives the form of all the grossest beasts. He swears that Behemoth can also disguise himself to perfection as dog, an elephant, a fox, or a wolf.

If Wierus, our oracle on all that concerns demons, does not admit Behemoth to his inventory of the infernal monarchy, he says, in his first book, Des Prestiges des Demons, ch.xxi, that Behemoth or the elephant could well be Satan himself, of whom one grants vast powers.

Finally, because one reads, in Ch.40 of Job, that Behemoth eats as much hay as a beef, the rabbis will make of him a marvelous roast reserved for the festival of their Messiah. This beef is so enormous, they say, that he gobbles up every day the hay of a thousand huge mountains, which he has grazed since the beginning of the world. he never leaves his thousand mountains, or the grass that he had eaten that day would push back the night into the next day. They swear that God killed the female of the species in the beginning; since one could not let such a race multiply. The Jews promise well of the joy at the festival where he will be the 'piece de resistance'. They swear on their side by the flesh of Behemoth.

17. Belphegor, demon of discoveries and of ingenious inventions. He often takes the body of a young girl. He gives wealth. The Moabites, who called him Bealphegor, worshipped him on Mount Phegor. Some rabbis say that one renders homage to him on a toilet, and that one offers him the ignoble residue of ones' digestion. It was worthy of him. It is for this reason that some of the learned see in Belphegor only the god Pet (Far(t)) or "Crepitus"; other wise ones maintain that he is Priapus. Selden, cited by Banier, maintains that one offers him human victims, of whom his priests eat the flesh. Wierus remarks that this is a demon who always has an open mouth, observing that it belongs without doubt to the name of Phegor, which signifies according to Leloyer, 'crevice' or 'split', because he was sometimes worshipped in caves, and that one threw to him offerings through an air hole.

18. Belzebuth or belzebub or Beelzebuth, rpince of demons according to the Scriptures; formost in power and crime after Satan, according to Milton; supreme chief of the infernal empires, according to most demonographers. His name signifies "lord of the flies". Bodin claims that he is no longer seen in his temple. He was the most revered god of the Canaanites, who sometimes represented him with the figure of a fly, more often with attributes of a sovereign power. he rendered oracles, and King Ochozias consulted him over a troubling malady; he was severely reprimanded for this by the prophet Elijah.

One attributed to him the poer to deliver men from flies who ruined the harvests.

Almost all the demonomaniacs regard him as the sovereign of the gloomy empire; and each depicts him colored by his own imagination. Milton gives him an imposing aspect and high wisdom breathes on his face. One says he is as high as a tower; another of a size equal to our own; some give him the form and figure of a snake; in that form he is also seen with feminine traits.

The monarch of hell, said Palingene, in Zodiaco Vitae, is of a prodigious size, seated on an immense throne surrounded by a ring of fire. He has a swollen chest, bloated face, flashing eyes, raised eyebrows and a menacing air. He has extremely large nostrils and two great horns on his head; he is black like a Moor; two vast bat-like wings are attached to his shoulders; he has two large duck feet, a lion's tail, and shaggy hair from his head to his feet.

Some say greater tha Belzebuth is Priapus; others, like Porphyrus confuse him with Bacchus. Some believed that they found in him the Belbog ot Belbach (white god) of the Slavs, because his bloody image was always covered with flies, like the Belzebuth among the Syrians. One said that he was the same as Pluto. It is more reasonable to believe that he is Baël, whom Wierus made emperor of hell; all the more so since Belzebuth is not found by the name in his inventory of the infernal monarchy.

One sees in Solomon's 'Clavicules' that Belzebuthappeasr sometimes in monstrous form, like that of an anormous calf or a goat with a long tail; nonetheless, he is often shown with the face of an ugly fly. He appeared to Faust "dressed like a bee and with two dreadful ears and his hair painted in all colors with a dragon't tail". The Marechal of Retz saw him as a leopard. When he was angry, one swears that he breathed fire and howled like a wolf. Finally, sometimes Astaroth appears at his side in the form of an ass.

19. Berith, duke of hell, great and terrible. He is known by three names; some call him Beal, the Jews call him Berith, and the necromancers, Bolfri.

He appears in the guise of a young soldier dressed all in red from head to foot, mounted on a horse of the same color, wearing a crown on his head; he responds concerning the past, the present and the future. One masters him by the virtue of magic rings; but do not forget that he is often deceitful. He has the talent to change all metals into gold: also one sometimes regards him as the demon of the alchemists. He gives dignities and makes singers' voices clear and uplifting. Twenty six legions are under his orders.

He is the idol of the Sichemites and perhaps he is the same Beroth of Sanchoniation, whose learned ones believe him to be Pallas or Diana.

The author of "Solide Tresor du Petit Albert" tells a story of an adventure of Berith's which made him believe that this demon is no more than a goblin or elf, but stilll it is the same Berith.

" I found myself, he said, in a house where a familiar spirit had manifested for six years taking care of winding the clock and currying horses. I was curious one morning to examine these proceedings: my astonishment was great to see a curry-comb running over the hindquarters of a horse which appeared to be done by no visible hand. the groom told me that to attract the familiar to his service, he had taken a small black chicken, which he had bled at a great crossroad; that with its blood he had written on a scrap of paper: "Berith will come to my aid for twenty years, and I will recompense him: next having buried the chicken a foot deep in the earth, that same day the familiar had taken care of the clock and some horses, and that from time to time gave the groom things which were worth something..."

The historian seems to believe that this elf was a mandrake. the cabalists see nothing other than a sylph.

20. Beyrewa, Indian demon, chief of the souls who wander in the changed space of the aerial demons. One says that he has very long and crooked nails. Brahma had one day insulted a superior god. Beyrewa, charged with punishing him, cut off one of his heads with his nail. Brahma, humiliated, begged pardon, and the god Eswara promised him that as consolation he would be no less respected with four remaining heads than he was before with five heads.

21. Buer, demon of the second order, a president of hell. he had the form of a star or of a wheel with five branches, and advanced by rolling himself. He teaches philosophy, logic and the virtues of herbal medicines. He boasts of giving good servants and curing the sick. he commands fifty legions.

22. Caacrinolaas, high president of hell. He presents himself in the form of a dog, and he ambles like one, with the wings of a griffin. He gives knowledge of the liberal arts, and by a bizarre contrast, he inspires murder. One says that he predicts the future very well. This demon can make a man invisible and commands thirty six legions. The "Great Grimoire" calls him Classpalabolas, and makes only of him a kind sergeant who was sometimes mounted to Nebiros or Naberus.

23. Cali, queen of the demons and sultana of the Indian hell. One represents her as completely black, with a collar of golden skulls. In times of yoreone offered her human victims.

24. Caym, demon of a superior class, high president of hell. He usually shows himself in the guise of a blackbird. When he appears in human form, he responds from the midst of a burning brazier; he carries in his hand a tapering sword. He is, it is said, the most wise denizen of hell; and he could by the astuteness of his arguements cause the most seasoned logician to despair. It is with him that Luther had that famous dispute from which he has spared us the details. Cayn gives the knowledge to make intelligible the songs of birds, the lowing of cattle, the barking of dogs, and the noise of the waves. He nows the future. Sometimes he shows himself as a man coifed with an agret headdress and adorned with a peacock tail. This demon who was in olden times with the order of angels, commands at the present thirty legions in hell.

25. Cerbere, Cerberus or Naberus is a demon to us. Wierus places him as one of the marquis of the infernal empire. He is strong and powerful; when he doesn't appear as a three headed dog, he shows himself as a raven; his voice is raucous; nevertheless he gives eloquence and amiability; he imparts the arts of gracious living. Twenty nine legions obey him.

26. Crapaud. Toads hold a high place in sorcery. Witches love them and select them. They always need them, they attend to them, nourish them, and some they dress in livery of green, red or black velvet. Pierre Delanere says that great witches are ordinarily assisted by some demon, who is always on their left shoulder in the shape of a toad, having two little horns on its head. He could only be seen by those who were or would be witches. The devil baptised toads at the sabbath. Jeannette Abadie and other women have revealed that they have seen toads dressed in red velvet and some in black velvet; they wear a small bell around the nck and another on their hind foot.

27. Dance of the Sabbath. Pierre Delancre asserts that the sabbath dances drove men wild and made women miscarry. One says the devil taught different kinds of dances to the witches of Geneva. These dances were very rude, since they used birch rods and staffs like those they used to make animals dance. It was in this country that a young woman had given to her by the devil a stone of fire which had the virtues of making anyone who touched it dance. She mocked the judges during her trial, and protested to them that they could not make her die; but she changed her tune.

Demons danced with witches in the form of a goat or some other animal. One generally dances in a circle at the sabbath, back to back, rarely alone or with two. There are three brawls; the first is called the bohemian brawl; the second is executes like those of our country artisans, that is to say lepaing while always keeping the back turned; in the third brawl, all place themselves in a line, holding hands and with a certain cadence, do a little sidestep, like the one we call the gallop today. One executes these dances to the sound of a little tambourine, a flute, a violin or other instrument that one strikes with a stick. It is the only music at the sabbath. This way witches are assured that there are no concerts in the world better executed.

Demonographia ~ Collin de Plancy I

2010-08-27T03:14:00.015+02:00

1. Abigor, demon of a superior order, grand duke of the infernal monarchy. Sixty legions march under his orders. He shows himself in the guise of a good horseman carrying a lance, a standard, or a scepter; he answers easily those who ask concerning the secrets of warfare, knows the future and instructs the leaders in the ways of being belove by their soldiers.

2. Abracax or Abraxax, first of the gods of several Asian theogonies, whose name is taken from the philactery abracadabra. Abracax is represented on amulets with the head of a cock, dragon's feet and a whip in his hand. Demonographers have made him a demon, who has the head of a king and serpents for feet. The Basilidians, twelfth century heretics, saw him as their supreme god. Since they found that the seven Greek letters which formed his name added up in greek to the number 365, which is the number of days in a year. They placed under hic command several orders of genies who presided over 365 heavens, to whom they attributed 365 virtues, one for each day. The Basilidians further claimed that Jesus Christ was nothing more than a benevolent phantom sent to Earth by Abracax.

3. Adramelech, high chancellor of hell, steward of the wardrobe of the sovereign demons, president of the high council of devils. He was at Sepharvaim, city of the Assyrians, who burned children in his altars. The rabbis say that he shows himself with the countenance of a mule, and sometimes with that of a peacock.

4. Aguares, grand-duke of the eastern part of hell. He is shown as a lord drawn by wires riding on the back of a crocodile, a sparrowhawk at his fist. He makes deserters return to the charge on the side that he protects and puts the enemy to flight. He dignifies them, teaches all languages, and makes dance the earth spirits. This chief of the demons is of the order of the virtues; he has under his laws thirty one legions.

5. Alastor, harsh demon, supreme executor of the sentences of the infernal monarchy. He functions as Nemesis. Zoroaster calls him "the executioner". Origen says that he is the same as Azazel; others confound him with the exterminating angel. The ancients called evil spirits "alastores" and Plutarch says that Cicero, through hatred of Augustus, had conceived the idea of killing himself outside the foyer of his prince in order to become his alastor.

6. Alocer, powerful demon, grand-duke of hell; he shows himself dressed like a knight, mounted upon an enormous horse; his face recalls the features of a lion; he has an inflamed complexion, ardent eyes; he speaks gravely; he teaches the secrets of astronomy abd the liberal arts; he dominates thirty sex legions.

7.Amduscias, grand-duke of hell; he has the form of an unicorn but when he is envoked he shows himself in human guise. He gives concerts, if one commands him to do so; one hears then, without seeing anything, the sound of trumpets and other musical instruments. trees incline to his voice. He commands twenty nine legions.

8. Amon or Aamon, great and powerful marquis of the infernal empire. He has the form of a wolf, with a serpent's tail; he vomits flames; when he takes human form, he has only the body of a man; his head resembles that of an owl and his beak shows very slim canine teeth. This is the most solid of the princes of the demons. He knows the past and the future, and reconciles, when he wishes, friends who have fallen out. He commands forty legions.

The Egyptian saw in Amon or Amoun their supreme God; they represented him as having blue skin when he assumes human form.

9. Andras, grand marquis of hell. One sees him with the body of an angel, the head of a screech owl, riding on a black wolf and carrying a pointed saber in his hand. he advices those whom he favors on how to kill their enemies, masters and servants; he is the one who escalates discord and quarrels; he commands thirty legions.

10. Asmode`e, destroying demon, the same as Samael, according to several rabbis. he is the superintendent of the gaming houses. He sows dissipation and error. The rabbis contend that he will one day dethrone Solomon; but that soon Solomon will charge him with steel, and force him to aid him in the battle for the temple of Jerusalem. Tobie, following these same rabbis, having expelled him, with the smoked spleen of a fish, from within the body of the young Sara whom he possessed, the angel Raphael will imprison him in the depths of Egypt. Paul Lucas said that he has seen him on one of his travels. One is amused by him on this subject; meanwhile, one can read in the Courrier de l'Egypte that the people of this country still adore the serpent Asmode`e, the one who had a temple in the desert of Ryanneh. One avers that this serpent cuts himself into pieces, and that immediately after he disappears.

This Asmode`e is considered by some to be the ancient serpent who seduced Eve. The Jews, who call him "Asmodai", made him the prince of demons, as one can see in the Chaldean paraphrase. he is in hell; according to Wierus, a strong and powerful king, who has three heads; the first resembles that of a bull, the second that of a man, the third that of a ram. He has a serpent's tail, the feet of a goose and flaming breath. He shows himself mounted on a dragon, carrying in his hand a standard and a lance. He is nonetheless, according to the infernal hierarchy, in submission to king Amoy(u)mon. When one exorcises him, it is necessary to be steadfast and to call him by his name. He gives rings made under the influence of a certain constellation; he advices men on how to render themselves invisible and instructs them in geometry, arithmetic, astronomy and the mechanical arts. He knows also of treasures, which one can force him to reveal; 72 legions obey him. He is also named Chammadai and Su(y)donai. Asmodee was one of the demons who possessed Madeleine Bavent.

11. Astaroth, very powerful grand-duke of hell. He has the form of an extremely ugly angel, and shows himself astride a hellish dragon; he holds a viper in his left hand. Some magicians say that he presides over the East, that he procesures the goodwill of great lords and that he can be conjured up on Wednesday. The Sidonians and the Philistines used to worship him, He is, it is said, high treasurer of hell. Wierus informs us that he knows the past and the future, that hereplies willingly to questions about the most secret things, and that he easily discusses the cause of creation, the faults and the fall of angels, about which he knows the whole story. But in these conversations, he suggests that for him it has been un unjust punishment. He instructs in depth in the liberal arts, and commands forty legions. It is him who makes come those who ought to take care in approaching him, on account of his insupportable stink. On account of that it is prudent to hold under his nostrils a silver magic ring, which is a preservative against the fetis odors of demons. Astaroth has been involved in several possessions. He is cited as one of the seven princes of hell who visited Faust, according to the English tradition; he appeared as a serpent, having "a colored tail of variable bricks, two very small, short feet, all yellow, a white and jaundiced body, a ruddy chestnut neck, with arrow points like those of a hedgehog which grow to finger lengths."! Astarte is the feminine of Astaroth. One represents her with the head of a heifer.

12. Azazel, demon second class, guardian of the goat. At the feast of Expiation, which the jews celebrate on the tenth day of the seventh month(September), two goats which are drawn by lot are brought before the high priest: one for the Lord and the other for Azazel. The one who fell on the side of the Lord was immolated, and his blood served as expiation. The high priest would then place both his hands on the head of the other, confess his sins and those of the people, and lay their burden on this animal, who was then led into the desert and set free; and the people, having led the goat of Azazel, called also a scapegoat, the least of his iniquities, was returned to them in silence. According to Milton, Azazel is the first gate-teacher of the infernal armies. It is also the name of a demon who serves him, for his honors, Mark the heretic.

13. Baël, demon cited in Le Grand Grimoire, as the head of the infernal powers. It is also with him that Wierus begins the inventory of his famous Pseudomonarchia demonum.He calls Baël the first king of hell; his estates are in the East. He is hsown with three heads, of which one has the face of a toad, the other that of a man, the third is that of a cat. His voice is raucous; but he is well formed. He repays those who invoke him with cunning and slyness and teaches them how to become invisible at need. Sixty six legions obey him. Is he the same as Baal?

AGIMI (ALBA) ~ Samuel Beckett

2010-08-24T17:41:00.003+02:00

perpara mengjesit ti do te jesh ketu

dhe Danteja edhe Logos edhe gjithe shtresat e misteret

dhe hena e damkosur

tutje rrafshit te bardhe te muzikes

qe ti do e ngresh ketu perpara agimit

mendafshi i rende e elegant tek kendon

perkulet ne kupen e zeze te arekes*

bie shi mbi lulet bambu te shtigjeve te hirta te shelgjeve

edhe pse ai te cilit iu nenshtrove me gishterinj te meshires

per te vertetuar pluhurin

nuk do t'i shtohet bujarise sate

bukuria e se ciles do te jete nje vele** perpara meje

nje shpallje e vetes se mbytur neper stuhite e simboleve

aq sa nuk ka as diell e as zbulesa

dhe as viktima

vetem une dhe pastaj vela

dhe trupi i vdekur.

* - lloj palme ne Indi

** - rrobe e perdorur per te mbeshtjelle kufomen gati per varrosje

ENUEG II ~ Samuel Beckett

2010-08-24T03:50:00.010+02:00

bote bote bote bote

dhe fytyra jote e vrazhde

re perballe mbremjes

De mortuis nihil nisi*

dhe fytyra turpshem e bere pluhur e hi

teper vone per te erresuar qiellin

e kuqur tutje neper mbremje

e tundur vrullshem si nje gabim.

veronica mundi

veronica munda

na jep nje fshikullime per dashurine e Juzuit

te djersitur si Judat

te lodhur nga vdekja

te lodhur prej policeve

shputat ne marmalate

duke djersitur me bollek

zemer ne marmalate

tymos me teper fruta

zemra e vjeter zemra e vjeter

duke percare kongresin

edhe te garantoj ty

i shtrire ne Uren O'Connell

me sy te zgurdulluar drejt tulipaneve te mbremjes

tulipanet e gjelber

duke rrezellitur perqark qoshes si nje anthraks

duke ndricuar mbi varkat e Guinness

Ngjyrimi**, fytyra

teper vone per te ndricuar qiellin

madje edhe, une te siguroj ty.

* - "De mortus nihil nisi bonum" nga latinishtja "Prej te vdekurve, asgje vec miresi"

** - ngjyrimi (muzikor)

ENUEG I.2 ~ Samuel Beckett

2010-08-24T01:26:00.004+02:00

kerpudha e famshme e squllet,

e gjelber-zeze,

tek zvarritej pas meje,

duke thithur qiellin e bere cope e cik si nje boje murtaje,

ne kafken time era qelbet,

uji ...

Me pas:

ne kodren poshte nga Dhelpra dhe Pata tek Chapelizod*

nje dhi e vogel dashakeqese, e debuar ne rruge,

vecmas qellon me grusht porten e fushes se saj;

dyqanet Isolde** nje turbullim i madh me heronj te mbytur nga djersa,

ne te Djelen e tyre me te mrie,

shpejtojne tej poshte per nje pint*** nepenthe**** ose moly***** ose gjysem per gjysem

nga shfaqja e hedhesve siper ne Kilimainham******

Njolla te se verdhes se shuar ne gropen e Liffey;

mbeshteteset e shkalleve te mberthyera tek parapeti********,

luten;

nje sperkatje e pulebardhave vigjilente ne krupen gri te kanalit.

Ah flamuri

flamuri i mishit qe gjakon

mbi mendafshin e qiejve dhe luleve arktike

qe nuk ekzistojne.

* - 'Seipeal Iosoid' ne gjuhen Irlandeze qe do te thote 'Faltorja e Iseult' eshte nje fshat ne Dublin, Irlande.

** - 1. Anagram "oldies"- vjeturina ose

2. emri i disa karaktereve ne hisorine e Mbretit Artur te Tristand-it dhe Iseult.

*** - sasi lengjesh

**** - bar i harreses

***** - barishte magjike mitike me lule te bardha dhe rrenje te zeza

****** - rrethine e Dublinit, Irlande, ne jug te lumit Liffley

******* - mur i ulet

ENUEG I.1 ~ Samuel Beckett

2010-08-23T22:40:00.003+02:00

duke pleheruar kerpudhen e nates

dhe mendjen e prishur

i mbytur ne ere.

Perplasem me nje burre te vjeter, thatanik e te vogel

Demokriti,

Duke u ngutur permes nje paterice dhe nje shkopi,

duke tymosur (nje cigare).

Pastaj, sepse nje fushe ne te majte u pershkua prej nje ndricimi te papritur

te britmave dhe fishkellimave te ngutshme e fanellave vishnje dhe blu.

Ndalova dhe i hipa bregut per te pare lojen.

Nje femije ne porte i nervozuar therret:

»A do te lejohemi te hyjme Zoteri?«

»Sigurisht« thashe une »do hyni.«

Por, i frikesuar, ai iu drejtua rruges.

»Mire« i thirra nga pas »perse nuk do futesh brenda?«

»Une isha ne ate fushe me pare dhe me larguan.«

Keshtu ne vazhdim,

i braktisur,

si prej nje shkurre gjenjeshtreje ne zjarr drejt malit pas erresires,

ose ne Sumatra, cipa e xhungles,

Rafflesia* ende flagrante.

Me pas:

nje familje e vajtueshme prej pulash gri parazitare

duke u kalbur jashte ne fushat e permbytura

te dritheruara, gjysem te pergjumura, perballe portes se mbyllur te hangarit,

pa patur ndermend te zene vend.

* -nje bime parazitike malejzeze dhe indoneziane me nje lule te vetme e shume te madhe e cila mbart eren e nje trupi te kalbur te nje kafshe te ngordhur

ENUEG* I ~Samuel Beckett

2010-08-23T19:53:00.004+02:00

Dal me nje vrull

i lodhur prej gelbazes se kuqe te se dashures sime

nga Shtepia e Perkujdesjes Private Portobello,

gjerat e tij te fshehta

dhe zvarritem per tek maja e dallges se madhe te ures te thepisur e t'rrezikshme

dhe perfundoj poshte pa kuptuar, nen ulerimen e gardhit

perqark flamurit te ngurte e te ndritshem te gardhit

ne nje perendim te erret

te mbytur nga rete.

Mbi shtepite e medha pemet Algum** (Almug)

malet

kafka ime e ngryste, e zymte

lemsh zemerimesh

i shpuar siper e i mbytur ne cangue-ne*** e eres

kafshon si nje qen kundrejt kerdisjes se tij.

Une rrokullisem pergjate me shpejtesi, tashme me shputat e mia te gjymtuara

rrjedh vrullshem me kanalin e nxire

ne Uren Pamell nje barke qe po merr fund

duke mbartur nje ngarkese gozhdash dhe trungjesj

lekundet butesisht ne porten ndaluese e shkumeshpurese te anijeve;

ne bregune pertejme nje bande varfanjakesh do dukeshin sikur te ishin duke riparuar nje binar.

Pastaj per milje vetem era

dhe begatite duke u kacavirrur permbi uje

dhe bota duke u hapur drejt jugut

permes nje shperfytyrimi te fushave drejt maleve

dhe mbremja e lindur e vdekur kthehet ne nje gjelberim te piset.

* - vjen nga latinishtja e vjeter qe nenkupton bezdisje, irritim, shqetesim

** - nje peme ose dru ne Bibel. 1Mbreterve 10: 11-12 :: "Flota e anijeve te Hiramit qe mbartte ar nga Ofiri, sillte edhe qe andej nje sasi shume te madhe dru algumi dhe gure te çmuar. Me drurin e Algumit, mbreti beri mbeshtetese per shtepine e Perendise dhe per shtepine e vet, si dhe harpa dhe vegla me tela per kengetaret. Nje sasi e tille druresh as nuk ka ardhur dhe as nuk eshte pare me deri sot e kesaj dite."

*** - nje «cangue» eshte nje vegel e perdorur per poshterim publik dhe ndeshkime ne Kine dhe ne disa pjese te tjera te Azise Lindore e Juglindore, deri ne vitet e para te shekullit te 20. Ishte e ngjashme me «stock» e perdorur per ndeshkim ne Perendim, pervec faktit se derrasa e «cangue» nuk kishte baze te fiksuar, dhe duhej te mbahej ne qafe nga te burgosurit.

HUTA ~Samuel Beckett

2010-08-23T19:51:00.002+02:00

duke zvarritur urine e tij rreth qiellit

te guackes qiellore e tokesore te kafkes sime

duke ndaluar tek ata qe shpejt

duhet te nisin jeten e tyre e te ecin

te tallur prej diçkaje qe s'do sherbeje

derisa uria, toka dhe qielli te jene hedhurina.

La muerte ronda mi espalda

2010-07-24T18:20:00.002+02:00

El dolor inunda mi alma
La luz de la vida es solo una ilusión
Porque todo está muerto
Y ya no hay vuelta atrás.

La muerte ronda mi espalda
Me toma entre sus brazos
Y viajamos al abismo
Al fondo del averno
Donde no mora la vida ni la muerte
Sólo una existencia inexistente
Donde la vista solo ve el negro lienzo
Que no se levantará jamás.

Los funestos recuerdos de la vida
Al fin acabarán por desaparecer
Y mi alma se llenará de gozo
Al ver que tu imagen se desvanece

La muerte ronda mi espalda
Respira en mi cuello
Y seduce mi mente
Con el placer del fin
A esta realidad que no llena
Ni satisface mi espíritu oscuro
...y la muerte ronda mi espalda
Esperando que pulse el gatillo...

Pain

2010-07-24T16:26:00.002+02:00

Soul Reflection

2010-07-24T03:43:00.001+02:00

24/07/2010

2010-07-24T03:05:00.002+02:00

Doom was all I could bear,

From the silent midnight

till the end of a moon.

As I close these eyes of a mad sickness.

Had thousand of stars fallen upon a rotten skull,

and millions of black devourers inside the morbid dimension.

I pretend to have forgotten thy name of a bitter loss,

but were the shadows of my mind counting the dreadful lie.

Still can I remember the silence of a past,

still.

Hanging by the thumbs

2010-07-12T17:47:00.000+02:00

(to the some-misery)

2010-05-08T03:42:00.001+02:00

These days of enchanting misery
arranged the endless time of my mortal soul
Frustrated, condemned, brought in a carnal human shape
Constrained will of freedom left behind

Disgusting smell of life fades with my existence of necessity
immobile to chase dreams and joys,
Stucked inside the emptiness of time
i get pleasure from my nothingness

The human torture of a fatal crown
will now enjoy its actors of this darkened pain
Cause of being part of this holy shit
my 'happiness' shall never be gone away

The journey of my unique step
held me through lands of bloodstained fields
No request for the humiliated ones
Not even a single word from the mouth of the lost

I am the damned, with dreams of words unspoken
The apocalyptic failure of rotten genesis
Bewildered creature of anguish and monotony
Bounded to ashes of history and time

Beasts of these mountains and higher landscapes,
prepare your final welcomings for the end of the day.
'Imagine, the moon of my nights and
The dancing souls of morning agonies
The touch of every leaf falling down
and the whispering of the winds'.
Thus become the ones of a final battling.

You, just follow yourself
Let me go deeper into this mud
For my abysses of solitude,
Shall always rise upon me.

Rain falls heavily from the darkened skies
Hands are shivering from all the cold
No sorrow, no pain, nor happiness,
Just leave this human satisfied with emptiness.
Bearing the eternal mournings of the soul

eXecuTion

2009-12-30T22:13:00.001+01:00

bestgore.com

2009-12-29T21:49:00.000+01:00

Death by Drowning

2009-12-29T21:40:00.001+01:00

They say death by drowning is the worst death of all. At least it’s one of the most common answers among general public when asked which is the worst death they could imagine – majority of people picks death by drowning. I guess it’s the fear of suffocation and the helplessness most of us have experienced in one way or another when learning to swim and someone pulled a joke on you weighted you down in deep water. Everything else goes aside when you’re pulled under water, so I do think death by drowning deserves its prize for being the most feared death of all.

According to incomplete story that comes with the photo of a bloated man above, it’s the body of one of two brothers who went swimming and this one got caught in fishing nets and drowned. The story has it his body was not found until seven days later, which is why he’s so bloated and seems to be missing skin on his face (perhaps it was eaten by the fish?). However I can’t imagine a brother abandoning his brother who’d drown while he’s there. Why would it take 7 days to fish him out of the water? Furthermore, if he truly got caught in the fishing nets, that would mean he would not get carried away by running water. Anyway – story simply doesn’t add up, at least not to me, but what do I know.

Provided the story is true, though, this man would have gone through exactly the type of death so many people fear. He’d get caught in the fishing net that keeps him stuck under water and he knows he only has seconds before he falls unconscious, he keeps struggling to get himself out, but time is against him. He gets weaker every second and twitching just gets his stuck deeper in the net. He eventually takes a breath of water, his lungs will with liquids causing cerebral hypoxia which then leads to death by drowning. Once abandoned in water, his body bloats like in photo above. Why his face is missing, I don’t know. Your guess is as good as mine there.

Mud

2009-12-29T21:34:00.001+01:00

Human Ashes

2009-12-29T21:27:00.001+01:00

Dead Child Burnt - Lebanon

2009-12-29T21:24:00.001+01:00

The Middle East - Israel

2009-12-29T21:20:00.001+01:00

The Coffin, The Dead and The Society

2009-12-29T21:17:00.001+01:00