Wednesday, October 26, 2016

Story of the Eye (excerpts) - Georges Bataille

1.
"We soon found our bicycles and could offer one another the irritating and theoretically unclean sight of a naked though shod body on a machine. We pedaled rapidly, without laughing or speaking, peculiarly satisfied with our mutual presence, akon to one another in the common isolation of lewdness, weariness, and absurdity.

Yet we were both literally perishing of fatigue. In the middle of a slope, Simone halted, saying she had the shivers. Our faces, backs, and legs were bathed in sweat, and we vainly ran our hands over one another, over the various parts of our soaked and burning bodies; despite a more and more vigorous massage, she was all trembling flesh and chattering teeth. I stripped off one of her stockings to wipe her body, which gave out a hot odor recalling the beds of sickness or of debauchery. Little by little, however, dhe came around to a more bearable state, and finally she offered me her lips as a token of gratitude."

2.
"I will merely report here that Marcelle hanged herself after a dreadful incident. She recognized the huge bridal wardrobe, and her teeth started chattering: she instantly realized upon looking at me that I was the man she called the Cardinal, and when she began shrieking, there was no other way for me to stop that desperate howling than to leave the room. By the time Simone and I returned she was hanging inside the wardrobe…"

3.
"She was on tenterhooks from start to finish at the bullfight, in terror (which of course mainly expressed a violent desire) at the thought of seeing the toreador hurled up by one of the monstrous lunges of the horns when the bull made its endless, blindly raging dashes at the void of colored cloths. And there is something else I ought to say: when the bull makes its quick, brutal, thrusts over and over again into the matador's cape, barely grazing the erect line of the body, any spectator has that feeling of total and repeated lunging typical of the game of coitus. The utter nearness of death is also felt in the same way. But these series of prodigious passes are rare. Thus, each time they occur, they unleash a veritable delirium in the arena, and it is well known that at such thrilling instants the women come by merely rubbing their thighs together."

4.
"Sir Edmund was always poker-faced except when he turned purple. Nor did he bat an eyelash now; but the blood did shoot to his face. He removed a pair of fine scissors from his wallet, knelt down, then nimbly inserted the fingers of his left hand into the socket and drew out the eye, while his right hand snipped the obstinate ligaments. Next, he presented the small whitish eyeball in a hand reddened with blood. Simone gazed at the absurdity and finally took it in her hand, completely distraught; yet she had no qualms, and instantly amused herself by fondling the depth of her thighs and inserting this apparently fluid object. The caress of the eye over the skin is so utterly, so extraordinarily gentle, and the sensation is so bizarre that it has something of a rooster's horrible crowing."

5.
"For an instant, the eye was trapped between our navels."

6.
"I never linger over such memories, for they have long since lost any emotional significance for me. There was no way I could restore them to life except by transforming them and making them unrecognizable, at first glance, to my eyes, solely because during that deformation they acquired the lewdest of meanings."

7.
"To be God, naked, solar, in the rainy night, on a field: red, divinely, manuring with the majesty of a tempest, the face grimacing, torn apart, being IMPOSSIBLE in tears: who knew, before me, what majesty is?"

Sunday, October 23, 2016

Princi i vogël (fragment) - Antoine De Saint-Exupery

Kapitulli XXI

Në atë moment ia bëri dhelpra.
“Mirëdita”, tha ajo.
“Përshëndetje”, ia ktheu me mirësjellje princi i vogël duke u kthyer: por nuk pa askënd.
“Jam këtu”, tha zëri, “poshtë pemës me mollë”.
“Kush je?” pyeti princi i vogël, “dukesh shumë i sjellshëm...”
“Jam një dhelpër”, tha dhelpra.
“Eja të luash me mua”, i propozoi princi i vogël, “ndihem kaq i mërzitur...”
“Unë nuk mund të luaj me ty”, i tha dhelpra, “nuk jam një kafshë e zbutur”.
“Ah! Kërkoj ndjesë”, ia bëri princi i vogël.
Dhe pasi mendoi gjatë shtoi:
“Ç’do të thotë «të zbusësh»? “

“Ti nuk je nga këto anë”, i tha dhelpra, “çfarë po kërkon?”
“Kërkoj njërëzit,” iu përgjigj princi i vogël. “Çfarë do të thotë «të zbusësh»? “
“Njërëzit”, tha dhelpra, “mbajnë pushka dhe shkojnë për gjueti. Është një praktikë e tyre shumë e bezdisshme. Rrisin edhe pula. Është interesi i tyre i vetëm. Mos je në kërkim të pulave?”
“Jo”, tha princi i vogël. “Po kërkoj shokë. Ç’do të thotë «të zbusësh»?”
“Është diçka e harruar prej kohësh tashmë. Do të thotë «të krijosh lidhje»...”
“Të krijosh lidhje?”
“Sigurisht”, tha dhelpra. “Ti, deri në këtë moment, s’je për mua veçse
një nga qindra mijëra djem të tjerë të ngjashëm me ty. Dhe nuk ta kam nevojën. Dhe as ti nuk ke nevojë për mua. Unë nuk jam për ty veçse një dhelpër nga qindra mijëra dhelpra të tjera. Por nëse ti më zbut, ne do t’ia kemi nevojën njëri-tjetrit. Ti do të jesh për mua i vetmi në botë, dhe unë e vetmja për ty.”
“Po filloj të kuptoj”, tha princi i vogël. “Ekziston një lule... besoj se ajo më ka zbutur...”
“Ka mundësi”, ia bëri dhelpra. “Çdo gjë është e mundur mbi këtë Tokë.”
“Oh! Por nuk ndodhet mbi Tokë”, tha princi i vogël.
Dhelpra mbeti e hutuar për një moment:
“Mbi një planet tjetër?”
“Po.”
“Ekzistojnë gjahtarë në atë planet?”
“Jo.”
“Duket interesant. Po pula?”
“Jo.”
“Oh, s’mund t’i kesh të gjitha”, psherëtiu dhelpra. Dhe iu rikthye avazit të saj:
“Jeta ime është kaq monotone. Unë i shkoj nga pas pulave, ndërsa njerëzit me vijnë nga pas mua. Të gjitha pulat janë njësoj.Njerëzit gjithashtu. Është kaq e merzitshme. Por nëse ti më zbut, jeta ime do ketë tjetër kuptim. Do dëgjoj zhurma hapash që do të jenë ndryshe nga të tjerat. Hapat e njerëzve të tjerë më bëjnë të dua të zhdukem poshtë nën tokë. Ndërsa zhurma e hapave të tu do të më bëjë të dal nga ajo, sikur të ishte muzikë për veshët e mi. Pastaj, shiko! E shikon, atje në fund, fushën e grurit? Unë nuk e ha as bukën e as grurin, janë të panevojshme për mua. Fushat e grurit nuk më sjellin asgjë nëpër mend. Dhe kjo është shumë e trishtë. Por janë flokët e tua që kanë ngjyrën e arit. Atëherë po, kur të më kesh zbutur do të jetë gjithçka e mrekullueshme: gruri me ngjyrë ari do më bëjë të mendoj për ty. Dhe do ta dua zhurmën e erës që kalon midis kallinjve të tij...”
Dhelpra pushoi së foluri dhe vështroi gjatë princin e vogël:
“Të lutem... më zbut”, i tha.
“Me kënaqësi”, ia bëri princi i vogël, “por nuk më mbetet shumë kohë. Duhet të bëj miq dhe të mësoj shumë gjëra.”
“Nuk njihen veçse gjërat që zbut”, i tha dhelpra. “Njerëzit nuk kanë më kohë për të njohur asgjë. I blejnë gjërat e gatshme nga tregtarët.Dhe meqënëse nuk ekzistojnë nga ata që tregtojnë miq, njerëzit nuk kanë asnjë nga këta të fundit. Nëse e do një mik, më zbut!”
“Çfarë duhet të bëj?” pyeti princi i vogël.
“Duhet të tregohesh shumë i duruar", iu përgjigj dhelpra. "Si fillim ti do ulesh disi larg meje, ja kështu mbi bar. Unë do të të vështroj më bisht të syrit, por ti nuk do më thuash as edhe një fjalë. Fjalët janë burim keqkuptimesh. Me kalimin e kohës ti do mund të ulesh çdo ditë e më afër meje...”
Princi i vogël u rikthye sërish të nesërmen.
“Do kish qenë më mirë të kishe ardhur në të njëjtën orë si dje”, ia bëri dhelpra.
“Nëse ti vjen, përshembull, cdo pasdite në orën katër, unë do filloj të ndihem e lumtur që në orën tre. Me kalimin e minutave rritet dhe lumturia ime. Kur të jetë ora katër do filloj të shqetësohem dhe të mos zë rehat; do paguaj çmimin e lumturisë. Por nëse ti vjen, nuk e di se kur, unë nuk do e di asnjëherë kur të parapërgatitem shpirtërisht... Duhen bërë disa rite para se të gjithash.”
“Çfarë është një rit?” pyeti princi i vogël.
“Dhe kjo është diçka tjetër e harruar prej kohësh”, tha dhelpra. “Është ajo që e bën një ditë apo një orë ndryshe nga të tjerat. Kanë një rit, përshembull, gjahtarët e mi. Çdo të enjte kërcejnë me vajzat e fshatit. Kjo e bën të enjten një ditë të veçantë. Dhe unë shkoj deri te hardhia. Por nëse gjahtarët do kërcenin në çfarëdolloj dite të javës, ato do ngjanin njëra me tjetrën dhe unë s'do kisha kurrë një ditë të qetë.”
Dhe kështu princi i vogël e zbuti dhelprën.
Ndërkohë ora e ndarjes po afronte:
“Ah!” ia bëri dhelpra, “... do qaj”.
“Faji është i joti”, tha princi i vogël, “unë s’doja të të bëja keq, por ishte dëshira jote që të zbusja...”
“Është e vërtetë”, ia bëri dhelpra.
“Por ti do qash!” i tha princi.
“Kjo është e sigurtë”, tha dhelpra.
“Po atëherë!? Ç’fiton me këtë?”
“Fitoj”, tha dhelpra, “ngjyrën e grurit.”