Tuesday, November 15, 2011

Henri Michaux - Kur do të vish (But you, when will you come?)

Por ti, kur do të vish?
Një ditë, pres dorën Tënde,
Në lagjen ku banoj,
Mu atëherë kur më pushton dëshpërimi;
Në çastin kur shkrep rrufeja,
Do të më çlirosh nga tmerri shpejt
Nga lodhja ime e gjatë
Nga mendimet e mia peisazhe të çuditshme;
Duke lënë në mua thellësinë tënde, të llahtarshme,
Pamjen e tmerrshme të pranisë sate,
Që ndërton lehtazi në mbeturinat e mia
Kishën tënde të lartë
Duke mos më menduar si njeri
Por si një gjyle në rrugë vertikale,
Ti DO TË VISH,
Ti do të vish nëse je gjallë,
Të joshin sytë e mi,
Autonomi ime e urrejtur;
Që dole nga Eteri, dhe nga nën këmbët e mia ndoshta;
Duke hudhur shkrepsen time
Në shfrenimin tënd unë largohem
Dhe lamtumirë, Misho.

Ose çka?
Kurrë? Jo?
Më thuaj, Premi e Lotos kur do të na takosh?


//


But You, when will you come?
One day, stretching out Your hand
In the quarter where I live,
in the mature moment when I truly despair;
in a second of thunder,
uprooting me with terror and sovereignty,
from my body and from the scabbed body,
from my thoughts-images, ridiculous universe;
leaving in me Your horrible probe,
the dreadful drill of Your presence,
raising itself up in an instant on my diarrhea
Your great and insurmountable cathedral,
projecting me not like a man
but like a mortar shell in the vertical path
YOU WILL COME

You will come, if you exist,
attracted by my waste,
my odious autonomy.
Coming from Ether, from it doesn’t matter where, from beneath
my overwhelmed self, perhaps;
throwing my match in Your immeasurableness,
and goodbye, Michaux.

And then, what?
Never? No?
Say, Great fortune, where then do you wish to fall?

No comments:

Post a Comment