Monday, September 6, 2010

T'tjera ~ Samuel Beckett

Kockat e jehones

strehe nen ecjen time gjate gjithe kesaj dite
gostia e tyre e shfrenuar dhe e mbytur nderkohe qe mishi prishet
duke perçare pa frike apo era e mbare
gantelopeja e vrapit te arsyeshem dhe absurd
te marra nga krimbat per ate qe jane



Der tagte es

shlyej lamtumirat zevendesuese
vela derdhur ne doren tende
te cilat s'kane me per token
dhe qelqi i pamjegulluar siper sye te tu



Malacoda

tri here erdhi ai
burri sipermarres i varrimit
gjakftoht' prapa kapeles bishtshkurter

per te matur
eshte ai jo i paguar per te matur
kjo e pakorruptueshme ne holl
kjo Malebranca deri ne gjunje tek zambaket
Malacoda deri ne gjunje tek zambaket
Malacoda per çdo frike njohese
qe mbulon me felt* perineumin e tij ben te heshte çdo sinjal
duke renkuar siper ne ajrin e rende
duhet ajo te jete duhet te jete ajo duhet te
zbulo marijuanen rezervoje atje ne kopsht
te degjoje ajo mund te shohe asaj nuk i nevojitet

per ta vendosur ne arkivol
me ungulaten** ndihmese
zbulo marijuanen rezervo vemendjen e saj
te degjoje ajo duhet te shohe asaj nuk i nevojitet

te mbuloje
te jete e sigurte mbulo mbulo kudo
qellimi jot' lejome mua te mbaj sulfurin tend
zagushi hyjnore qelq i njohur si i qarte
qendro Scamilion qendro qendro
vendose kete Huysum ne kuti
mbaj mend shembelltyren eshte ai

te degjoje ajo duhet te shohe ajo duhet
te gjithe brenda te gjithe shpirtrat
gjysmelartesi gjithmone gjithmone

jo!***


* - nje cope e bere nga mbeshtjellja dhe shtypja e leshit ose i nje tekstili tjeter te pershtatshem e shoqeruar nga perdorimi i lageshtise ose nxehtesise qe i ben fijet te bashkohen si nje lemsh i trashe
** - gjitar thundrak
*** - refuzim



Ecja

oh, pyje te bukura ngado
ne te bojatisuren koder jeshile
ndonjehere kur une drejtohem me paqe te embel e shperblyer per çdo
gjemb ne kraharorin tim
kur shpirti im eshte ne hije
per artin e mendimin
vuajtje te thella kane kushtuar
jeten time qe prej fillimit
(...) rrotullohu, kthehu
dhe thuaji lamtumire gjithe asaj



Ngjitja (ngritja)

permes perpjekjeve
ate dite ne te cilen
nje femije i mahnitshem
rikthehet ne familje
ndersa une degjoj zerin e tij entuziast
thote
futbolli per Kupen Boterore gjithje

teper i ri ne te njejten kohe

permes dritares se hapur
ajri ne heshtje pa
valen e madhe
te gjakut te tij te njollosur

goxha bollek ne
velat mbi bimet ne trupin tend
me gishterinj mbylli qepallat
i neveritshem per rreshtat (e poemes)

sy jeshile te ndezur
godasin ajrin mbi varrin tim




Per qendrimin e saj te qete

te qenit atje pa nofulla apo dhembe
ku vendoset kenaqesia e te humburit
per te fituar
dhe pikerisht poshte Roscelin dhe shiko
oh dhurate ndajfoljesh
bosh bosh pervec disa copezash kenge
babai imme dha mua nje burre
apo te ujdis lulet per t'i njomur
aq sa te duash te zgjedhuren
kembet e copezuara ende teper larg nga Les Halles
ose tubacionet e ujit
ose turmat qullese te qelbeta
pa te pertejmen sepse ajo eshte
kaq e mire
shkelqim fluoreshent
dhe vjen
me duar dhe goje idioti duke u terhequr zvarre
ne fund te syrit tek degjon
nga larg gersheret e argjendta



Miza

ndermjet skenes dhe meje
gota
bosh me perjashtim te asaj

barku ne toke
i rrethuar nga krahet e tyre te zeza
guxim i lojtur antenat
kembe te dredhura te bera lemsh
ne nje goje thithese boshlleku
duke qelluar blune e padallueshme
duke u perplasur me kot nen gishtin tim
shqeteson detin dhe qiellin e qete





Rue de Vaugirard

ne gjysme-rruge siper
une ndal dhe çiltersia trullos koracen
i nxjerre jashte ne drite dhe hija
pas kthimit tim e perforcuar
nga nje menyre negative te mallkuar



Une dua dashurine time te vdes' (pjese te shkeputura)

perballe/
e tmerrshme/
qesharake per tu bere.


askush/
s'do te kete qene/
per kedo/
qe te dy bashke jane/
cdo gje/
cdokush.


keshtu ndonjehere/
si cdo gje/
e jetes nuk eshte e nevojshme.


e keqja/
qe zemra njohu/
koka/
e perfytyroi/
resuca''telo/
perkeqesohet/
akoma me keq.



Amfiteatri Lutecia

prej atje ku ne ulemi me larte se stacionet
eja te na shohesh ne anen e Rue des Ara''nes
dyshues veshtrim i shpejte
me pas eja tek ne permes reres se erret
shtepi e shemtuar perseri, e shemtuar aq sa te tjerat
por gojekyçur. Nje qen jeshil vrapon
pergjate Rue Monge,
ajo ndalon vazhdon me nje veshtrim
qeni kapercen reren dhe duke u zhdukur pas
piedestalit te dijetarit Gabriel de Mortillet
ajo kthehet une kam ikur ngjit shkallet
fshatarak un' luaj me doren e majte
tatepjeta e ashper eshte ngurtesuar. Ajo natyrisht
ben nje hap tutje Rue Monge, pastaj ndiqme mua
une rrenqethem un qe takohem me mua
tani veshtro me syt' e rinj
reren pellgje ujrash ne shiun e imet
duke i hequr vajza nje unaze
nje shok qe e di nese, disa te dashur duke kapur duart
stacionet bosh, shtepite e gjata, qielli
shkelqen teper vone
une kthehem jam i sikletosur
tek gjej atje fytyren e saj te trishte



lart ne qiell dhe gropa tokesore
dhe nje nga nje zerat e vjeter
prej pertej varrit
dhe ngadale e njejta drite
nderkohe qe mbi fushat e Enes ne dhunime te gjata te zbutura
prej kapilareve
dhe ligjeve te njejta
qe atehere,
dhe te zhdukesh gradualisht tej larg
Atropos dhe Proserpina
boshlleku goje e adhurueshme ende hije e dyshimte
goja e hijes eshte hyrja per tek gropa




Vdekja e A.D.

dhe me pas ji akoma atje akoma atje
duke mberthyer tavolinen time te erret
e diteve dhe neteve aty qorrazi
te jesh i copezuar te mos vraposh per t'u zhdukur dhe te jesh atje
duke u mbeshtetur tek rredimi i nje kohe vdekjeje kane qene
ç'ishte duke bere çfare ai me beri mua
miku im vdiq dje pamje e ndritur
dhembe te gjate ne mjekren e tij duke gelltitur si t'babezitur
jetet e shenjtoreve nje dite e nje jete te jetuar
naten duke rijetuar mekatet e tij te erreta
vdiq dje nderkohe qe une jetoja
atje duke u dehur dhe ndjere hyjnor
se te fajesosh stuhite per kohen e pafalshme
i kapur pas sharres se vjeter mjetet prej druri
perseritet deshmia


Pjese

1.
çfare syte/
mire/
nuk shikojne mire/
gishti i majte/
i djathri per t'u rrotulluar/
mbertheji mire/
gishterinj dhe sy/
mbrapsht si e mire/
akoma me mire.


2.
çdo te beja pa kete bote pa nje fytyre pa pyetje te bera
ku ekzistenca zgjat veç nje moment
ku çdo moment kthen boshllekun ne harrese
kam qene pa kete rryme
kur ne fund trupi dhe hija jane te hutuara
çdo te beja pa kete heshje zerash
humnera e te pikturuarit terbueshem drejt shpetimit te dashurise
pa kete qiell qe ngrihet
mbi pluhurin e tij balast

çdo te beja si dje dhe sot
duke pare nga e çara ime nese nuk jam vetem
te shetis dhe e largohem nga gjithe jeta
ne nje hapesire mashtruese
ne mes zerave te pazeshem
me mbyllen mua



3.
Viva vrau ndalesen time te vetme
krizantemat gjethet e zambakeve te bardhe
ne prill bora e shkrire
ditet e bukura te grise se acarte

No comments:

Post a Comment