Wednesday, June 21, 2017

Nirvana - Vladislav Petkoviç Dis


Mbrëmë më erdhën të vdekurit,
Varret e reja dhe shekujt e vjetër;
M'u afruan si të isha viktima,
Si kalueshmëri ngjyre e sendeve.

Mbrëmë më erdhën detrat,
Të gjithë tharë, pa valë dhe shkumbë,
Erë e vdekur frynte nga bjeshka,
Përpiqej gjthësinë ta lëvizte.

Mbrëmë më erdhi fati
Shpirtvdekur, dhe ëndërr e lules së vdekur,
Mbrëmë ishte të tëra pranverat e vdekura:
Dhe aromë e të vdekurve kudo sillej.

Mbrëmë dashuria erdhi te unë,
Dashuri e vdekur e të gjitha kohëve,
Të dashuruarit, përqafuar me vdekjen
Nën puthjet e kujtimeve të vdekura.

Dhe çdo gjë që ishte dikur,
Hija e tyre, çdo gjë që kishin,
Çdo gjë kurrë më nuk lajmërohet,
Kurrë më - erdhën te unë.

Aty ishin rëtë e vdekura,
Kohë e vdekur me historinë e ditës,
Aty ishin rrezet e vrara:
Gjithë bredhjet i shtypte nirvana.

Edhe nirvanë kishte atëherë
Shikimin  që s'e ka syri i njeriut:
Pa re, pa gëzim, pa vuajtje,
Shikim i vdekur dhe thellë i zbrazët.

Dhe ai shikim, si të ishte një gur,
Ra në mua dhe në ëndrra,
Në ardhmërinë, në hapësirën e largët,
Mbi idetë, dhe mbi gjithë mendimet e reja.

Mbrëmë më erdhën të vdekurit,
Varret e reja dhe shekujt e vjetër;
M'u afruan si të isha viktima,
Si kalueshmëri ngjyre e sendeve.

1911
Përktheu: Emin Kabashi


Нирвана - Владислав Петковић Дис


Ноћас су ме походили мртви,
Нова гробља и векови стари;
Прилазили к мени као жртви,
Као боји пролазности ствари.

Ноћас су ме походила мора,
Сва усахла, без вала и пене,
Мртав ветар дувао је с гора,
Трудио се свемир да покрене.

Ноћас ме је походила срећа
Мртвих душа, и сан мртве руже,
Ноћас била сва мртва пролећа:
И мириси мртви свуда круже.

Ноћас љубав долазила к мени,
Мртва љубав из свију времена,
Заљубљени, смрћу загрљени
Под пољупцем мртвих успомена.

И све што је постојало икад,
Своју сенку све што имађаше,
Све што више јавити се никад,
Никад неће к мени дохођаше.

Ту су били умрли облаци,
Мртво време с историјом дана,
Ту су били погинули зраци:
Сву селену притисну нирвана.

И нирвана имала је тада
Поглед који нема људско око:
Без облака, без среће, без јада,
Поглед мртав и празан дубоко.

И тај поглед, к'о кам да је неки,
Падао је на мене и снове,
На будућност, на простор далеки,
На идеје, и све мисли нове.

Ноћас су ме походили мртви,
Нова гробља и векови стари;
Прилазили к мени као жртви,
Као боји пролазности ствари.


Saturday, June 10, 2017

The Man of Double Deed


There was a man of double deed,
Who sowed his garden full of seed;
When the seed began to grow,
'Twas like a garden full of snow;
When the snow began to melt,
'Twas like a ship without a belt;
When the ship began to sail,
'Twas like a bird without a tail;
When the bird began to fly,
'Twas like an eagle in the sky;
When the sky began to roar,
'Twas like a lion at my door;
When my door began to crack,
'Twas like a stick across my back;
When my back began to smart,
'Twas like a penknife in my heart;
And when my heart began to bleed,
'Twas death, and death, and death indeed.


(—Anonymous)



Friday, June 2, 2017

Legjenda e misrit - Migjeni


Misër! Misër!
Në shekullin e njizetët s'ka apoteoza perëndìsh, por ka apoteoza misri. Bjeshkët t'ona, qi dikur qenë lteret e apoteozave perëndìsh, sot janë lteret e apoteozës së misrit.
Nji kokërr misër àsht nji kokërr dhimbje kur ka shumë ù e aspak misër.
Fjala misër përmban në vete legjenda të linduna nga deshira për jetë. Deshira për jetë àsht e madhe dhe e mahnitshme sa dhe malet t'ona qi hapin gjitë për me varrosun njerzit e unshem. E në naltësìn e maleve vigana, legjendë àsht dhe lindja, legjendë àsht dhe jeta, legjendë àsht dhe vdekja. Dhe kjo legjendë e idhtë, dhe plot vuejtje historike, në shekullin e njizetët àsht e thekshme, zèmër-brese dhe të ban të qajsh.

Misër! Misër!
Thirrja për shpetimin e jetës! Apoteozë e shekullit të njizetët! Emën perëndìsh sot nuk xajnë me gojë fëmitë qi po sa kan fillue të belbëzojnë, por misër! miser! - àsht fjala e ditës, àsht sinonim i jetës për banorët legjendarë të këtyne maleve t'egra.
Ushtojnë luginat e malevet nga fjala e malsorëvet t'unshem, që vargue, njeni mbas tjetrit, ecin të ngarkuem me nga nji gjymsë thesi misër. Vargu i tyne àsht i gjatë, pa fund, si àsht e gjatë e pa fund vuejtja e tyne. Mbi korrizë të vet barin nji gjysmë thesi me misër, barin jetën e vet, barin perëndin, Perëndì e vërtetë, misër i dëshirue.

Misër! Misër!
Lajmi se do të shperndahet misri, doli nga zemra e dheut, rrodhi nëpër dejt e thella te gjymtyrët e mbira të dheut që quhet shtet. Dhe bani të dridhen nga gëzimi frymorët që s'kan me ç'ka t'a mbajnë frymën.
Si thneglat që mblidhen rreth nji kodrës misri, q'ashtu në nji qender nënprefekture janë mbledhun malsorët rreth depos së misrit. Katundarvet që përfshinë nënprefektura do t'u ndahet misri. Malet, t'egra me mjegull e borë, qiella tue derdhë shì që të lagë deri në palc, kishin dashtë t'ia presin rrugën malsorit. Por kush i a ndalon atij hovin kur shkon me marrë misër! Misër për fëmì të nximë nga mjerimi, të cilët kur duertë shtrijnë u përngjajnë lugetënve të vocër. Dhe këta fëmì janë dëshmorët e vërtetë të tragjedìs njerezore. Dëshmorë tragjikë në kët skaj të dheut, të ciltë njerzimi i huej i kujton ndër legjenda historike. Legjenda historike me nji lumnì legjendare. Se lumnija e vërtetë àsht larg, tepër larg nga këto foletë e shqypeve.
Nepër luginat e maleve përshkohet malsori vetëm me nji kemishë-e-brekë legjendare mbi shtat për me arrijtë në qendrën e nënprefekturës, me marrë misër. Krahnori i tij àsht nji copë graniti që u shkëput nga mali dhe u vendos mbi dy kambë të drejta e të forta si landa e pyllit. Dhe lëvizet copa e malit pa bëzajtë. E përpara depos së misrit bjerrë cilsinë karakteristike të veten, dhe bahet frigacak. Bahet servil, frigacak, pse, - mendoi ai - nj'àshtu e do ligji, nëpunesi; përndryshe s'ka misër. "Si urdhnon zotnì" përsëritet sa e sa herë në mënyrë qesharake, me të marrun zani, me gjeste majmuni - vetëm e vetëm mos me zgjue mnìn e engjujvet që ndajnë misër.
Dhe kur e marrin misrin nisen njani mbas tjetrit gjatë udhës së ngushtë të malit dhe të jetës. Ndodhë qi njenit i derdhen kokrrat e misrit nepër birë të vogël të thesit; shoku mbrapa, pa i pà, i shkelë, e i treti shok, as nji as dy, por i a hjedh mallkimin e pamshirshëm: "Mos i shkel he të shitoftë Zana"!

Se shekulli i njizetët àsht shekulli i apoteozëz së misrit nder foletë e shqypeve.


Saturday, November 12, 2016

The Tempest (Epilogue) - William Shakespeare


PROSPERO
Now my charms are all o'erthrown,
And what strength I have’s mine own,
Which is most faint. Now, ’tis true,
I must be here confined by you,
Or sent to Naples. Let me not,
Since I have my dukedom got
And pardoned the deceiver, dwell
In this bare island by your spell,
But release me from my bands
With the help of your good hands.
Gentle breath of yours my sails
Must fill, or else my project fails,
Which was to please. Now I want
Spirits to enforce, art to enchant,
And my ending is despair,
Unless I be relieved by prayer,
Which pierces so that it assaults
Mercy itself and frees all faults.
As you from crimes would pardoned be,
Let your indulgence set me free.


Sunday, November 6, 2016

A Scottish Poetry

1.
Come Sailin' - J.K. Annand

Come intil my boat
I'll tak ye for a sail,
We'll mabbe catch a cod
A mackerel or a whale,
We'll mebbe catch a mermaid
And we will be enthralled
But I think it far mair likely
We'll only catch the cauld.


2.
The Bonny Butcher - Sir Walter Scott

It is the bonny butcher lad
That wears the sleeves of blue,
He sells the flesh on Saturday,
On Friday that he slew.


3.
The Witches - Iain Crichton Smith

In crooked cottages the witches dwell.
They get their water from the crooked well
and crooked smoke from crooked chimneys rise
and if you look you'll see they have crooked eyes.

In crooked woods by crooked paths they go
With crooked feet among the crooked snow
leaving their crooked shoadows on the ground
with crooked cat and crooked crooked hound.

On crooked paper they write crooked names.
At crooked birds they take their crooked aims.
And when it's midnight they lay crooked heads
on the crooked pillows of their crooked beds.


4.
The Fairy Man - Sydney Goodsir Smith

The nicht is mirk
The hous is toom
O gowls the wund
Atour ma room

The hous is deid
Daith's sib tae sleep
The rain dings doun
The nicht is deep.

'Come ben, ma dear
Wi' the glentan ee,
Why shud I fear
Whit thou wald dae?'

He's up the stair
But maks nae soun
He's in ma room-
An' the wund dees doun!

He taks ma haun
An' fell's his grin
The souch o his breith's
Lik a rairan lynn.

O cauld's ma hert
O mauch's ma brou
His oorie
breith's
Upo' me nou.

'G' awa', g'awa'
Ma fairy man,
Ma hert is cauld
I wald ye'd gang!'

But neer he'll gang
He's aye yir ain
Whan nichts are lang
An thochts are lane.

Alice in Wonderland (excerpts) - Lewis Carroll

1.
She ate a little bit, and said anxiously to herself, 'Which way? Which way?', holding her hand on the top of her head to feel which way it was growing, and she was quite surprised to find that she remained the same size: to be sure, this generally happens when one eats cake, but Alice had got so much into the way of expecting nothing but out-of-the-way things to happen, that it seemed quite dull and stupid for life to go on in the common way.


2.
'I can't explain MYSELF, I'm afraid, sir' said Alice, 'because I'm not myself, you see.'